Smothered (Legenda Kelam Malin Kundang)

(“แม้แต่หินยังมีความทรงจำ” วิทยาศาสตร์สมัยใหม่)

ผมขอแนะนำให้คุณอยู่ที่นี่ต่ออีกสักหนึ่งสัปดาห์นะครับ

เพราะยังมีความทรงจำบางส่วนที่เลือนรางอยู่ มันอาจทำให้คุณสับสนได้

อย่างเช่นอะไรบ้างครับ

สถานที่ หน้าใครต่อใคร ชื่อต่างๆ

แล้วก็นี่ด้วยครับ

ดูยังไงก็ไม่ใช่แผลจากอุบัติเหตุเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

เป็นรอยแผลเก่า

คุณจำได้ไหมว่าเกิดจากอะไร

เอเมียร์

มานี่สิ ลูก

คิดถึงพ่อบ้างหรือเปล่า

คุณรู้สึกยังไงบ้าง

ร่างกายไม่เป็นไรแล้ว

แต่ก็ยังมึนๆ สับสนอยู่มั้ง

แต่ก็ดีขึ้นทุกวัน

ไม่ต้องห่วง

ตอนเกิดอุบัติเหตุ คุณจำอะไรได้บ้าง

จำได้แค่ไม่กี่วินาทีก่อนชนเอง

ตอนนั้นมันมืด แล้วก็เงียบมาก

ผมขับเร็วมาก

ปกติผมทำแบบนั้นไหม

ถ้ามีฉันกับเอเมียร์อยู่ด้วย ก็ไม่เคยนะ

แล้วยังจำอะไรได้อีก

เกี่ยวกับเราสองคนน่ะ

ผมจำได้ตอนเจอคุณครั้งแรก

ตอนนั้นผมนั่งสเกตช์รูป อยู่ข้างถนนเมื่อ 18 ปีก่อน

ตอนนั้นผมหิวโซมาก

อายุแค่ 15 เอง

คุณกับพ่อเดินผ่านมา

เขาซื้อข้าวให้ผม แล้วต่อมาก็ให้ผมไปทำงานในแกลเลอรีของเขา

ไม่นานหลังจากนั้น ผมก็ชวนคุณไปเดต

ไม่กี่ปีต่อมา ผมก็ขอคุณแต่งงาน

เรื่องของคุณ ผมจำได้ทุกอย่าง

หลังจากที่รถชน สิ่งแรกที่ผมนึกถึงคือคุณกับเอเมียร์

คุณดูไม่ค่อยดีใจที่ได้เจอผมเลย

ต้องดีใจสิคะ

จากนี้ไปผมจะระวังให้มากกว่านี้

ผมไม่อยากต้องห่างจากคุณกับเอเมียร์อีกแล้ว

เอเมียร์ อย่าทำแบบนั้นสิ มันอันตรายนะ

แล้วรถผมเป็นยังไงบ้าง

ยังอยู่ที่อู่ซ่อมรถค่ะ

กล้องหน้ารถยังใช้ได้อยู่ไหม ผมอยากดูภาพตอนเกิดอุบัติเหตุ

กล้องยังอยู่ค่ะ

แต่เครื่องอ่านเมมโมรีการ์ดไม่ได้แล้ว

เพราะเสียหายตอนชนน่ะค่ะ

รู้สึกว่าทุกอย่างแปลกไปบ้างไหม

ไม่นะ

คืนนี้พ่อจะนอนกับแม่ หรือจะนอนห้องของแขกครับ

ถ้านอนคนเดียว ผมนอนเป็นเพื่อนได้นะ

ผมทำอะไรผิดเหรอ

ผมทำให้คุณเสียใจเหรอ

เรา…

ช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา เราห่างกันมากขึ้น

ทำไมล่ะ

ต้องเป็นความผิดผมแน่ๆ

ผมจำได้แค่ว่าทำงานจนดึกทุกคืน

ขอโทษนะ

ถ้าคุณยังอยากมีพื้นที่ของตัวเองก็ไม่เป็นไร

ผมจะไม่ขอให้คุณลืมปัญหาของเรา แค่เพราะผมดันลืมมันไป

ผมทำผิดร้ายแรงขนาดที่ คุณยกโทษให้ไม่ได้เลยเหรอ

ฉัน…

ฉันแค่ต้องการเวลาอีกสักหน่อย

ได้ไหมคะ

ได้อยู่แล้ว

ผมเข้าใจ

มือถือคุณค่ะ

(ไปรับแม่ที่สนามบิน เวลา 9:00 น. เที่ยวบินจากปาดัง)

คุณเคยบอกฉันนะว่าแม่จะมาเยี่ยม

สองสามวันก่อนเกิดอุบัติเหตุ

แต่ไม่ได้บอกว่ามาวันไหน

ถ้าคุณยังอยากพัก จะยกเลิกก็ได้นะ

ยังไงไฟลต์ก็พรุ่งนี้เช้าอยู่แล้ว

แม่เคยมาที่นี่บ้างไหม

อาลิฟ

นี่จะเป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้เจอแม่คุณ

คุณไม่ได้เจอแม่เลยตั้งแต่ย้ายออกจากปาดัง

ก็ตั้งแต่คุณมาจาการ์ตาเมื่อ 18 ปีก่อน

ตอนนั้นคุณอายุ 15

ผมจำเรื่องนั้นไม่ได้เลย

หมอก็เคยเตือนคุณเรื่องนี้แล้วนะ

แต่แม้แต่หน้าแม่ผมยังจำไม่ได้เลย

แล้วตอนนั้นคุณติดต่อเธอยังไงล่ะ

ผมก็จำไม่ได้เหมือนกัน

ลองเช็กข้อความหรือยัง

ทำไมพ่อไม่ไปรับคุณย่าล่ะครับ

เพราะพ่อต้องลงสีให้เสร็จ

อีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะจัดนิทรรศการแล้ว

ยังเหลืออีกตั้งสิบรูปที่ต้องวาด

แม่บอกว่าพ่อไม่เคยไปเยี่ยมคุณย่าตั้งแต่อายุ

เพราะอะไรเหรอครับ

พ่อก็จำไม่ได้ว่าทำไม

ถ้าผมไม่ได้เจอแม่แค่วันเดียว ผมก็คิดถึงแล้ว

การที่คิดถึงใครสักคน แปลว่าเรารักคนคนนั้นใช่ไหมครับ

ก็คงงั้นแหละ

หรือเป็นเพราะว่า

พ่อไม่รักคุณย่าครับ

ผมพูดแล้วทำให้พ่อเสียใจเหรอครับ

เปล่าหรอก

ฟังนะ พ่อเองก็อยากรู้เหมือนกัน

บางทีพอได้เจอคุณย่าแล้ว พ่ออาจจะจำได้ว่ามันเคยเกิดอะไรขึ้น

เชิญค่ะ คุณแม่

คุณย่าครับ

เอเมียร์ใช่ไหมจ๊ะ

ใช่ครับ คุณย่า

แม่ครับ

ลูกแม่

อาลิฟเอ๊ย

ลูกแม่

แม่นึกว่าจะไม่ได้เจอลูกอีกแล้ว

ผมขอโทษครับ แม่

ผมประสบอุบัติเหตุรถชน แล้วก็…

ลืมอะไรไปหลายอย่าง

นาดีนเล่าให้แม่ฟังแล้ว

ไม่เป็นไรหรอก

สิ่งที่สำคัญตอนนี้คือแม่ได้มาอยู่กับลูกแล้ว

นี่คือห้องทำงานของพ่อครับ

ถ้าคืนไหนย่าเหงาก็บอกผมนะครับ

ผมไปนอนเป็นเพื่อนได้

ตอนอยู่ที่หมู่บ้าน ย่าก็เหงาเหมือนกัน

แต่ที่นี่คนเยอะขนาดนี้ ย่าคงไม่เหงาแล้วละ

คุณย่าชื่ออะไรครับ

อามีนะห์

คิดอะไรอยู่คะ

ยังสับสนอยู่

ความทรงจำบางอย่างมันเลือนราง แต่ก็พอนึกอะไรขึ้นมาได้บ้าง

แต่ผมจำเรื่องตอนเด็กไม่ได้เลย

แม้แต่หน้าแม่ตัวเอง ผมก็ยังจำไม่ได้

ท่านคือแม่ของคุณค่ะ

ตลอดทางที่นั่งรถกลับมาด้วยกัน ท่านพูดถึงคุณไม่หยุด

รวมถึงเรื่องรอยแผลเป็นบนหน้าผากของคุณด้วย

ท่านบอกว่าตอนนั้นคุณอายุสิบขวบ

พ่อคุณเอาเหล็กฟาดคุณจนยับ

ท่านเลยเข้ามาปกป้อง แล้วสู้กับเขา

เขาคว้ามีดมาฟันท่าน

จนแขนขวาเป็นแผล

แล้วท่านก็พาคุณหนีไป

ทุกครั้งที่ฉันถามถึงรอยแผลเป็นนี้ คุณก็ไม่เคยอยากพูดถึงมันเลย

มันอาจจะเจ็บปวดเกินไปที่จะนึกถึง

หรือจริงๆ คุณอาจจะไม่เคยเปิดใจให้ฉันเลยก็ได้

คุณแค่บอกว่า

คุณทิ้งแม่มาเพื่อมีชีวิตที่ดีกว่าในจาการ์ตา

ไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ

ไม่ใช่

ท่านบอกว่าคุณจากมาโดยไม่ร่ำลา

อยู่ๆ ก็หนีไป

ตลอด 18 ปีที่ผ่านมา

ทุกเช้าท่านตื่นขึ้นมา พร้อมหวังว่าคุณจะอยู่ตรงนั้น

อยู่ข้างๆ ท่าน

ตรงนี้ครับ คุณย่า

หมุนไปทางซ้าย น้ำจะร้อนนะครับ

ระวังร้อนนะครับ

หมุนไปทางขวา น้ำก็จะเย็น

ปกติผมจะหมุนไว้ตรงกลาง

แต่ถ้าเอียงทางซ้ายนิดหนึ่ง ผมว่ากำลังดีเลย

ผมทำความสะอาดตรงนี้ไว้หมดแล้ว

มีแชมพูกับสบู่ใหม่ด้วยนะครับ

สบู่นี่กลิ่นตะไคร้นะครับ

เดี๋ยวนะ

ใช่ครับ กลิ่นตะไคร้

แม่ครับ

ยกโทษให้ผมด้วยนะครับ

เกิดอะไรขึ้นน่ะ

เกิดอะไรขึ้นเหรอ

ลุกขึ้นก่อนนะ

ผมทำผิดกับแม่มากเลยครับ ผมเป็นลูกเนรคุณ

แม่รู้ ลูกเคยทำผิดพลาด

แต่แม่ให้อภัยลูกไปแล้วนะ

เป็นอะไรไป

ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

มันรู้สึกทั้งเจ็บทั้งหนักอึ้งอยู่ตรงนี้

หมายความว่ายังไง

ผมก็อธิบายไม่ถูก มันแปลกมากๆ

ผมแค่ต้องระบายออกมาให้หมด

เป็นเพราะคุณเริ่มจำทุกอย่างได้แล้วหรือเปล่า

ไม่หรอก ผมยังจำหน้าแม่ตัวเองไม่ได้เลย มันรู้สึกแปลกมากๆ

ผมไม่เคยเห็นพ่อร้องไห้มาก่อนเลย

ผมเป็นห่วงพ่อนะครับ

ไม่ต้องห่วงพ่อหรอก เอเมียร์ พ่อไม่เป็นอะไร

มันอาจเป็นส่วนหนึ่งของการรักษาก็ได้

ทำอาหารเช้ากินเองเหรอ

ใช่ค่ะ คุณแม่

เราไม่มีคนช่วยงานบ้านค่ะ

คนช่วยงานบ้านเหรอ

แม่บ้านน่ะค่ะ

ทำไมถึงไม่มีล่ะ

อาลิฟไม่ค่อยชอบให้คนแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในบ้าน

เดี๋ยวฉันช่วยเอง

ฉันจะเป็นคนช่วยงานบ้านของเธอเอง

ผมก็เป็นคนช่วยงานบ้านที่นี่ครับ คุณย่า

บ้านนี้ไม่เปิดเพลงกันเหรอ

ย่าชอบฟังเพลงตอนทำกับข้าวน่ะ

มันทำให้อาหารอร่อยขึ้นเยอะเลย

พ่อดีขึ้นหรือยังครับ

ดีขึ้นแล้วละ

เป็นอะไรเหรอ อาลิฟ

เมื่อคืนปวดหัวนิดหน่อยครับ

เดี๋ยวแม่จะต้มใบพลูกับใบเตยให้ดื่มนะ

พอดื่มแล้ว จะได้ไม่ปวดหัวอีกเลย

ฟังเหมือนจะตายแทนมากกว่าครับ