Dragon Inn (Long men kezhan / 龍門客棧) (龍門客棧)

สมัยราชวงศ์หมิง...

ในปีที่ 8 ของรัชสมัยจักรพรรดิจิงไท่

ก็คือปี ค.ศ 1457

ขณะนั้นขันทีเรืองอำนาจ บริหารราชสำนัก

และได้ควบคุมองค์กรใหญ่ไว้ 2 แห่ง

นั่นคือตงฉ่างและองครักษ์เสื้อทอง

นี่คือองครักษ์เสื้อทอง

นี่คือสายลับตงฉ่าง มีหน้าที่คอยสืบราชการลับ

สาบลับและองครักษ์เสื้อทองเหล่านี้ แต่ละคนล้วนมือโหดใจเหี้ยม

ชาวบ้านทุกคนหากได้ยินชื่อของเขา

ต่างก็กลัวจนอกสั่นขวัญแขวน

นี่คือพี่รองของพวกเขา เหมาจงเสี้ยน

นี่คือพี่ใหญ่ของพวกเขา ผีเส้าถัง

คนพวกนี้วรยุทธ์สูงส่งทุกคน ทำแต่ความชั่ว

หัวหน้าใหญ่ของพวกเขาชื่อว่า เฉาเส้าชิน

เป็นผู้มีอำนาจสูงสุด เชี่ยวชาญการใช้กระบี่

วรยุทธ์บรรลุขั้นสุดยอด

ขุนนางน้อยใหญ่ในขณะนั้น พบเฉาเส้าชินเมื่อไหร่

ต่างพากันกลัว จนหัวหด

วันนี้เฉาเส้าชินเป็นคนคุมการประหาร

ผู้ถูกประหารคือองค์ชายไถ้ฟุ ขุนนางกลาโหมหยีเชียน

หยีเชียน เป็นขุนนางซื่อสัตย์ และพักดี

แต่ถูกโจรชั่วเหล่านี้ให้ร้าย ในข้อหาคบคนต่างชาติ

จึงถูกตัดสินประหารชีวิต

ส่วนครอบครัวถูกเนรเทศออกนอกด่าน

DRAGON INN ตะลุยแดนพยัคฆ์

Executive Producer SHA YUNG-FONG

Produced by L. S. CHANG

Planning by ZHANG JIU-YIN

Starring

BAI YING, SHIH CHUN SHANGKUAN LING-FUNG

KO FEI, KO HSIAO PAO GAO MING, TSAO CHIEN

HAN YING-CHIEH MIAO TIEN, HSIEH HAN

CHANG YUN-WEN YEE ANG

WAN CHUNG-SHAN, WEN TIAN TIAN PENG, HSU FENG

Cinematography by HUA HUI-YING

Assistant Director TU CHUNG-HSUN

Action Choreography by HAN YING-CHIEH

Lighting by CHI HSIEH-FU

Art Direction by CHOU CHIH-LIANG

Costume Design by Ll CHIA-CHIH

Sound Recording by CHANG HUA

Edited by CHEN HUNG-MIN

Music by ZHOU LAN-PING

Production Manager YANG SHIH-CHING

Written and Directed by KING HU

ดูโน้น วิญญาณของหยีเซียนยังอยู่

ถึงจะส่งเด็กพวกนี้ไปนอกด่าน ก็ยังเป็นภัยต่อเรา

ท่านกงกงชาญฉลาด

ต้องฆ่าให้สิ้นซาก ตัดหญ้าต้องถอนราก!

เร็วเข้า!

- ระวัง รีบหนีไป! - รีบไปเร็ว!

ช้าก่อน!

หยุดก่อน!

หลีกไป หลีกไป หลีกไป

ยังไม่ไสหัวไปอีก!

ผู้คุม ไล่พวกเขาไป

- ท่านผู้กล้าคือ? - รีบไป!

เรียนกงกง

มีอะไร?

มีใครเข้ามายุ่งอย่างงั้นเหรอ?

พวกเขายังไปไม่ไกล เราตามทัน

ไม่ ไปรอพวกเขาที่ประตูมังกร

- ดูโน้นสิ - อะไรเล่า?

ก็ดูโน้นสิ!

ไปบอกนายท่านเร็ว

- นายท่าน นายท่าน นายท่าน - มีอะไร?

เรามีแขก โน่น

ไปช่วยกันยกสัมภาระเร็ว

ท่านทั้งสองจะไปแล้วเหรอครับ ขอบใจมากนะครับ

แปลกจัง เดือนนี้ไม่น่าจะมีแขกมาพักนะ

นายท่านเดินทางมาคงจะเหนื่อย ส่งสัมภาระมาให้ข้ามา

ท่านคงเดินทางมาลำบาก เชิญด้านในก่อน

เชิญๆ

ขอน้ำล้างหน้าหน่อยสิ น้ำชาด้วยเร็วๆ

ท่านคงจะเหนื่อย เชิญนั่งตามสบายเลย

น้ำชา เทน้ำชาให้แขก

น้ำชาครับ น้ำชา

ท่านพักชั้นบนเถอะนะ

เชิญนั่งครับ เชิญนั่ง

น้ำชา

ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจ

เถ้าแก่อยู่ไหน?

คือเถ้าแก่ไม่อยู่ มีอะไรสั่งข้าได้ครับ

เจ้าทำหน้าที่อะไรอยู่ที่นี่?

ข้าคุมบัญชีอยู่ที่นี่

ตอนนี้มีคนมาพักอยู่ที่นี่กี่คน?

ช่วงนี้ของปีหรอครับ? ไม่มีเลย

- ดีแล้ว เราจะเหมาที่นี่ - เหมาเลยเหรอ?

เราจะพักที่นี่ประมาณ 5-10 วัน

ขณะที่เราพักอยู่ที่นี่ เจ้าจะรับแขกอื่นไม่ได้ ฟังเข้าใจไหม?

ฟังเข้าใจครับ แต่ว่า

- เจ้าไปจัดการที่พักของพวกเราด้วย - ได้ครับ

นายท่านขอค่าเหล้าข้าบ้างสิ หาบจนเหงือหยดแล้ว

- ไปคอยทางโน้น - ครับ

เดี๋ยวข้าจะเปลี่ยนให้ใหม่ก็แล้วกันนะครับ

เสี่ยวเอ้อ!

เอาชาใหม่มา

- จะเอาเท่าไหร่? - แล้วแต่จะให้ครับ

เราหาบของมาตั้งหลายสิบลี้แล้ว แล้วแต่จะมีใจกรุณาเถอะครับ

เข้าใจล่ะ

ทหารที่ประจำอยู่ที่นี่ มีเท่าไหร่?

- ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก - พูด!

มีประมาณ 12 คนนะครับ

อาสุ่ย... เจ้าไปสิ

เราจะยืมโรงเตี้ยมของเจ้าทำธุระหน่อย

ต่อไปถ้ามีแขกมาพัก จะต้องถามซะก่อนจึงจะให้เขาพักได้

ฟังเข้าใจนะ?

เข้าใจครับ

จัดการฝังพวกเขาซะ

แล้วขอชาข้ากานึงด้วย

ตงเสี้ยน ข้าจะไปดักพวกมันที่ถนนใหญ่

เจ้าพาคนไปซุ่มอยู่ในป่า ขากลับเจอกันที่เชิงเขา

จัดคนเฝ้าโรงเตี้ยมไว้ด้วยล่ะ

นายท่าน ที่นี่ไม่มีห้องพักแล้วล่ะ

- ข้าไม่ได้มาพัก - งั้นท่าน?

เถ้าแก่อู๋อยู่หรือเปล่า?

เถ้าแก่ไปซื้อของ

แล้วเขาจะกลับเมื่อไหร่กัน?

ก็ไม่รู้เหมือนกัน

ข้าว่าอีก 2 วันท่านค่อยมาใหม่ดีกว่า

ไม่ล่ะ ข้าจะรอเขา

ข้าว่าท่านรีบไปจะดีกว่านะ

เพราะอะไรกันล่ะ?

ก็เพราะว่า

เพราะว่า...

เรื่องมันเป็นอย่างนี้...

หลายวันมานี่ แถวนี้ไม่ค่อยสงบสักเท่าไหร่

พวกทหารต้าต้ามาก่อกวนเจ้าใช่ไหม?

ใช่ๆ ๆ ๆ

ไม่เป็นไรหรอก ข้าไม่กลัวพวกเขา

ทำไมไม่เล่นต่อล่ะ?

นายท่านห้องเราเต็มหมดแล้ว ท่านควรที่จะ

เมื่อกี้เสี่ยวเอ้อก็บอกข้าแล้ว ข้าน่ะพักที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น

ขอมีเนื้อแพะให้หนึ่งชาม เหล้าขาว 4 ตำรึงนะ

ท่าน...

มีเนื้อแพะหนึ่งชาม เหล้าขาว 4 ตำรึง

เสี่ยวเอ้อ...

เอาหมี่เนื้อแพะชามนึงเหมือนกัน

ข้าต้องการชามบนโต๊ะของเขา

ชามเนี้ย

เอาอย่างนี้ดีกว่านายท่าน ข้าจะไปทำให้นายท่านใหม่อีกชามนึง

หยุดก่อน!

ข้าต้องการชามนั้น ฟังไม่เข้าใจเหรอ?

ไอ้ฟังมันเข้าใจ แต่ แต่ว่ามัน...

งั้นให้เขาไปก่อนแล้วกัน

ขอบใจมาก

เอาไปสิ

เชิญ

นี่ เสี่ยวเอ้อ อย่ายืนงงสิ

เข้าไปดูสิว่าเหล้าของข้าเสร็จหรือยัง

ยกออกไป

ยกออกไป!

นายท่าน เหล้าเนี่ย

ทำไม?

เหล้าเนี่ย

อย่าๆ ๆ ๆ ๆ

ทำไม?

มันหก

ขอโทษนะ

มีอะไร? เจ้าเป็นอะไรไป?

เจ้า!

ไม่ใช่ข้านะ!

- เขาเป็นอะไร? - จะไปรู้เหรอ

นั่งลง

ข้าเลี้ยงเอง

รีบเอาเชื่อกมามัดเขา แล้วก็หามออกไป

รีบไปสิ!

นี่ บอกให้หลีกไปก็หลีกสิ!

- ดีนี่ เจ้าใส่ยาพิษให้ข้าดื่มใช่ไหม - เปล่าๆ ๆ ๆ

- เปล่าเหรอ? งั้นดื่มเองแล้วกันนะ - ข้าดื่มเหล้าไม่เป็น!

ก็ต้องดื่ม!

หลีกไป!

พวกเจ้าตาบอดหรือไงกันเนี่ย

ใจกล้าซะจริงนะเจ้า ไม่สืบให้รู้ก่อนว่าใครเป็นใคร

เสี่ยวเอ้อ เปลี่ยนเหล้าให้ข้าใหม่อีกกานึงสิ

เจ้าเป็นใครกันแน่วะ?

ขอยืมผ้าเจ้าใช้หน่อยนะ

นี่ข้าพูดกับเจ้า เจ้าได้ยินหรือเปล่า

เก็บของบนพื้นให้ข้าหน่อยได้ไหม

ยังยืนเซ่ออยู่ทำไม

นี่เสี่ยวเอ้อก็เอาเหล้ามาสิ

- เกิดอะไรขึ้น? - หยุดก่อน

อย่าลืมเครื่องมือหากินสิ

หยุด ถ้าขยับตัวเจ้าตายแน่

จะเอาไงดี

- เสี่ยวเอ้อขอหมี่อีกชามนึงสิข้าหิว - เจ้ายังกินหมี่อีกเหรอ?

รีบไปทำ!

- นายท่าน ท่านก่อเรื่องใหญ่แล้ว! - ทำไม?

พวกเขายังมีอีกหลายสิบคน แล้วเขากำลังจะกลับมาแล้วด้วย

ไม่เป็นไรหรอก ข้าอยู่ทั้งคน พวกเขาไม่กล้าก่อกวนหรอกน่า

- พี่ใหญ่ข้ากลับไปดูเอง - เดี๋ยวก่อน

เจ้าหมอเนี่ยไม่ได้มาดี ต้องระวังหน่อยนะ

เจ้าเป็นคนฆ่าชายคนนี้เหรอ?

เพราะอะไร?

- แล้วเขาไม่ได้บอกเจ้าเหรอ? - บอกแล้ว

งั้นเจ้ามาถามข้าทำไมอีกเล่า

ที่เขาพูดนั้นเป็นคำพูดฝ่ายเดียว ข้าอยากจะฟังจากปากเจ้า

แล้วเจ้าเป็นอะไรกับเขาอย่างงั้นเหรอ?

ข้าเป็นเพื่อนเขา