Heat and Dust

‫آقای ریورز. - ‫صبح بخیر سرپرستار. -

‫صبح بخیر. - ‫حال مریضمون چطوره؟ -

‫دکتر ساندرز مایله باهاتون حرف بزنه.

‫چیزی شده؟

‫جناب دکتر تو دفترش منتظرتونه.

‫ریورز، صبح بخیر.

‫منتظرت بودم.

‫حال همسرم چطوره؟

‫همسرت دیگه تو بیمارستان نیست.

‫همسرتون بدون اجازه ما رفته.

‫غیبش زده.

‫وقتی خواهر امروز رفت اتاقش ‫اثری ازش نبود.

‫یعنی دارید بهم بگید پا شده رفته خونه...اونم با اون وضعیتش؟

‫دارم سعی میکنم بهتون بگم آقای ریورز که اون با خواست خودش رفته.

‫نمی‌دونیم کِی و کجا رفته.

‫از همون روز اولی که دیدمش ‫میدونستم یه زن نابکاره.

‫رامان؟

‫رامان؟

‫رامان.

‫گوپی؟

‫ابراهام؟

‫گوپی؟

‫اولیویا؟

‫اولیویا؟

‫اولیویا.

‫اولیویا.

‫داگلاس یکم بعد از طلاقش دوباره ازدواج کرده

‫اونم با کسی که خیلی خانم‌تر از اولیویا بود.

‫لون یه آدم جاه طلبه که یه عالمه امپراطوری کوچیک برای خودش درست کرد.

‫و همینم جرقه مشکلاتش با اولیویا رو رقم زد.

‫مدام بهش میگفت که اون یه آدم جاه طلب نیست

‫و شکل و شمایل همسر یه آدم مهم رو نداره.

‫نیستیباشی.

‫هر چند که دیگه نسل چنین سرکار خانم‌هایی منقرض شده.

‫این رادیو هنوز داره ضبط میکنه؟

‫وای نه، نوارش پر شده.

‫فکر کنم این روزا مردم دنبال اینن که به محض این که میرن بیرون

‫یه مرشد یا همچین چیزی برای عاقبت به خیریشون پیدا کنن.

‫شما هم همچین کاری می‌کنید؟

‫وای نه، معلومه که نه، ابدا.

‫ ببینید، اون همیشه دو گروه رو عصبانی میکرد.

‫ اونایی که جزو مردم خوش بودن ‫و هندی‌هایی که

‫ اگه به رسومشون توهین میکردی ‫حتی قویتر از قبل میشدن.

‫ و البته شما نمی‌تونید کاری بابت این...

‫دست و پنجه‌ـت درد نکنه هری. ‫به معنی واقعی کلمه حرف نداشتی.

‫فقط خدا میدونه قراره این حرفام چه آتیشی به پا کنه

‫یا چه بندهایی رو که آب ندادم.

‫ولی آب که از سرگذشت، چه یک وجب، چه صد وجب.

‫وای نگاه کنید، این شمایید.

‫شما همه‌ی اون نامه‌هایی که اولیویا برای مارسیا نوشته بود رو ‫نگه داشتید، آره؟

‫آره، درسته.

‫می‌دونید، شما چندان شبیه مارسیا نیستید

‫حتی یه ذره.

‫فکر کنم زن‌های این دوره و زمونه خیلی تغییر کردن

‫زمین تا آسمون با گذشته‌ها فرق کردن.

‫مادربزرگ شما تو پاریس به زندگیش ادامه میداد

‫اولیویا هم در هند.

‫خدایا، چقدر عاشق هم بودن

‫یه عالمه عشق و این جور چیزها بینشون بود.

‫شما کارهای مهمتری نسبت به این حرفایی که میخوام بریزم بیرون ندارید؟

‫عه...

‫نمیدونم.

‫چی؟

‫حرفتو بن. - ‫والا... -

‫با هم همدردیم ‫ولی بهتره اونجا مراقب خودت باشی.

‫امیدوارم قبل سفرت ‫همه آمپول‌های واجب رو زده باشی.

‫همچنین دوست ندارم ببینم،تنهایی بری سیتاپور.

‫یا خاتیم.

‫و همیشه یادت باشه

‫همه‌ی هندی‌های که سنی ازشون گذشته ‫همیشه این حرف رو بهت میزنن...

‫هر کجا که هستی، هیچ وقت آب نمینوشی.

‫این قانون طلایی شماره یک هستش.

‫و هیچ غذای نپخته، میوه و سالادی همراهت نباشه...

‫این قانون طلایی شماره دو هستش.

‫همیشه میخواستم تحقیق کنم

‫بفهمم که چه اتفاقی برای اولیویا افتاد.

‫اون خواهر مادربزرگ من مارسیا بود.

‫و نامه‌های مفصلی براش مینوشت

‫که مادر بزرگم بعدا اونا رو به مادرم داد و اون هم این نامه‌ها رو به من داد.

‫و حالا اینجا من با زندگی‌های دیگه هم آمیخته شدم ‫نه فقط زندگی اولیویا

‫بلکه خانواده‌ای که به من اسکان داده‌اند.

‫سلام.

‫و بعضی وقتا سازگاری خودم با هر دوشون مشکله.

‫دیگه داریم کلنگ این که کمی متمدن به نظر برسیم رو میزنیم.

‫خانم کرافورد، همسر کلکسیونرِ

‫لقبش خانم رییسه.

‫امروز برای بازرسی من به لونه‌ـم اومد.

‫فکر نکنم خیلی نظر مثبتی در مورد من یا لونه‌ـم داشته باشه

‫ولی خیلی زن با استعدادیه.

‫اون بهم گفت که میدونه سال اول بودن تو اینجا ‫چقدر سخته

‫و اگه کوچیکترین کاری باشه که

‫بتونه برای راحت‌تر شدن زندگم انجام بده

‫همیشه میتونم روی کمکش حساب کنم.

‫منم متواضعانه ازش تشکر کردم.

‫راستیتش، حضور خودش سخت‌ترین چیزیه که میشه تحمل کرد

‫وگرنه همه چیز دیگه خیلی محشره.

‫کاشکی میتونستم اینو تو روش بگم.

‫سر روفوس مکلورث

‫آقای جیمز کرافورد

‫سرگرد آرتور مینس.

‫شرمنده اینجا مثل خونه‌ـتون نیست.

‫حتی خیلی بهتر از خونه‌ـست.

‫ولی نمیخواید صندلی، میزی یا پرده‌ای براتون نصب کنم؟

‫پرده؟

‫ترجیح میدم با فراغ باز بیرون رو ببینم.

‫فهمیدید چی گفت؟ - ‫نه. -

‫گفت غذا آماده‌ـست.

‫"بوژان" ‫به معنی غذا میشه.

‫ترکیب کلمات بو و ژان هستش. ‫که میکنه بوژان.

‫لطفا اجاره این ماه رو بگیرید. - ‫حالا خیلی واجب نبود، ولی... -

‫پس بوژان...

‫بوژان؟

‫در چنین شرایط اجتماعی...

‫ریتو؟

‫ما...

‫ما واقعا چاره دیگه‌ای نداریم.

‫آن؟

‫دوست دارم نظر شما رو راجع به ازدواج ‫زودرس بدونم.

‫من هیچی در این مورد نمیدونم ‫چرا از ریتو نمی‌پرسید؟

‫اون عادت نداره خیلی با مردم حرف بزنه.

‫اینجا ما فقط ساری میپوشیم.

‫خونه.

‫وای خیلی خوب شد. چه قدر قشنگه.

‫این واقعا زیباست، خیلی. ‫گشاده، خیلی خوبه.

‫بهم میاد؟

‫لازم نیست همه جا دنبالم راه بیفتی. ‫هیچ مشکلی ندارم.

‫راست میگم.

‫من...ای بابا.

‫میخواستم برم اداره پست و ‫گفتم بهتره منتظر شما هم بمونم.

‫بفرما. - ‫نه ممنون. -

‫میدونید، هنوز هم نمیتونم این واقعیت رو هضم کنم که

‫دفتر شما تو خونه ییلاقی اولیویا بنا شده.

‫راستیتش فکر کنم که...

‫...شما الان تو مکانی که قبلا اتاق نشیمنش بود کار میکنید.

‫آهان، بپر بالا.

‫مشکلی پیش اومده ایندر آل؟ - ‫چیزی نیست. -

‫ببین، میدونم یه جای کار میلنگه.

‫راستشو بگو چیه. - ‫هیچی نیست آن. -

‫چیزی نیست. - ‫بیخیال، بچه که گول نمیزنی. -

‫ببین، چیزهای زیادی هستش که ‫میخوام در موردش باهات حرف بزنم

‫ولی این آدما یه مشت افکار عقب مونده دارن

‫روحشونم از هیچی خبر نداره.

‫فکر میکنن دلیل این که

‫اون همه مدت وسط خیابون منتظر من بودید

‫یه چیزای جنسی ربط داشته ‫ذهنشون فقط تا همین قد پردازش داره.

‫وای خدا جون ‫اصلا فکرشم نمی‌کردم.

‫خیلی معذرت میخوام.

‫چرا شما باید معذرت بخواید؟

‫اونا باید معذرت بخوان.

‫یه مشت احمق کوته فکر هستن.

‫اون روز یه داستانی از یه زن انگلیسی

‫در موذفرناگر شنیدم.

‫در مورد رخت‌شورش بود خانم ریورز.

‫اون مرد داشت لباس‌هاشو میشست.

‫و وقتی داشت لباس‌هاشو اتو میکرد

‫هیجانش چسبید به سقف.

‫البته نمیشه سرزنششون کرد ‫بالاخره مرد هستن دیگه

‫و اون همه غذایه تندی که میخورن ‫باعث میشه خونشون گرم بشه و هیجان زده بشن.

‫دیگه چی شده؟

‫خدایا.

‫اونا فقط یه فکر تو سرشون هستش خانم ریوزر

‫و اونم...

‫خودتون می‌دونید دوست دارن با یه زن سفید پوست چیکار کنن.

‫تا حالا قبر بچه‌‌مون رو دیدید؟

‫نه. - ‫بیا. -

‫براش یه مجسمه نصب کردیم، همون فرشته‌ای که اونجاست

‫از برش یه سنگ مرمر ایتالیایی در میرات ساخته شده.

‫زیباست.

‫بچه‌ی منم خیلی زیبا بود.

‫هر روز به ویلی میگم ‫"بیا برگردیم خونه".

‫میدونم با این کار بچه‌ـم برنمیگرده ‫.ولی بیا برگردیم.

‫گریه نکن جون.

‫نباید زانوی غم بغل بگیری.

‫کلا وقتی فصل گرما میرسه ‫خلق و خوش خیلی به هم میریزه.

‫به محض این که بریم سیملا

‫دوباره قبراق میشی ‫مگه نه پیر دختر؟

‫مامانم همش ازم میپرسه ‫"چرا آن ازدواج نکرده؟"

‫منم نمیدونم چی بهش بگم.

‫چی باید بهش بگم؟

‫خب، باشه خب، بهت میگم.

‫میخواستم ازدواج کنم، ولی...

‫شخصی که باهاش بودم یه مرد متاهل بود و

‫همش بهم قول میداد که فردا از زنش طلاق میگیره.

‫و بالاخره هم طلاق گرقت...

‫فقط این که بعدش رفت با یکی دیگه ازدواج کرد.

‫منظورم اینه که هر کی بود من نبودم.

‫اصلا مهم نیست ‫برات یه شوهر هندی پیدا میکنیم.

‫آها. - ‫یه شوهر هندی خیلی خوب و ثروتمند. -

‫و بعدش میتونی اینجا زندگی کنی و ‫یه عالمه بچه هندی به دنیا بیاری.

‫خوشت میاد؟ - ‫چی؟ از بچه‌ها؟ -

‫نه، منظورم شوهر هندیه.

‫یه جنتلمن مثل من.

‫ولی به نظرت من مثل میمونم، درسته؟

‫صد رحمت به میمون. - ‫آهان. -

‫بگام صاحیب حضور شما رو خیر مقدم عرض میکنه.

‫خانم خیلی خوشحاله که این دختره...

‫فرشته مانند رو می‌بینه.

‫فرشته مانند. - ‫متشکرم. -

‫خانم ریورز، همسر دستیار سرگرد هستش

‫و واقعا خدا بهمون نظر داشته ‫که چنین زوح دوست داشتنی رو در بین ما گذاشته.