Paradise Kiss (パラダイス・キス)

หลังจากที่ผ่านร้านเบเกอรี่ ที่ที่ส่งกลิ่นหอมเสมอ

...ใกล้หัวมุม มีร้านขายเครื่องประดับ

...และลึก ลึก ลึกลงไป

...ณ ตรอกที่ดูน่ากลัวแห่งหนึ่ง...

สถานที่ที่ถุกหลบซ่อน หรือเมื่อก่อนคงเป็นร้านเหล้า

พวกเขาเรียกมันว่า 'สตูดิโอ'

ได้คะแนนแค่นี้เธอคงเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้หรอก

เธอต้องเรียนอีกปี หรือไม่ก็,พยายามลองสอบดูอีกหน

ถ้าคะแนนแค่นี้ เพื่อนๆเธอคงเรียนจบก่อนเธอจะเข้าเรียนแล้วล่ะมั้ง

เป็นอะไรไป

ทำไมเธอไม่ตั้งใจเรียนซะตั้งแต่แรก

ฮายาซากะ,ชีวิตคนไม่ใช่เกมส์นะ

ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่,ไอ้แก่หัวล้านเอ๊ย!! หัดเปลี่ยนเสื้อซะบ้างเถอะ

ฉันทำข้อสอบเอนทรานซ์ครั้งแรก ตอนอายุ 5 ขวบ

...จากโรงเรียนประถมของมหาวิทยาลัยชื่อดัง

แต่ในการทดสอบครั้งแรกนั้น ฉันทำไม่ได้เลย

มันไม่ค่อยกระทบฉันเท่าไหร่ แต่มันกระทบถึงแม่ฉัน

ฉันคิดว่าเธอคงอยากจะทิ้งลูกสาวโง่ๆ

หลังจากวันนั้น ฉันจึงพยายามเรียนให้หนักขึ้นมากกว่าทุกๆคน

ฮายาซากะซัง..

120 ค่ะ

ถูกต้องจ้ะ

เอาล่ะ,ข้อต่อไปนะจ้ะ

พวกเราดูที่...

ฮายาซากะซัง?

ฉันก็ได้มีคุณสมบัติเพียงพอ เพื่อเข้าโรงเรียนไฮสคูลระดับต้นๆ

แต่น้องชายฉัน เขาฉลาดกว่ามาก

...ก็สอบได้หลังจากนั้น

แม่พุ่งเป้าหมายทั้งหมดที่มีให้กับน้อง

มันเหมือนกับฉันได้เป็นอิสระ

ไม่อ่ะ, ยังไม่มีแฟน

นั่นโทคุโมรินี่

เขาน่ารักจัง!

เขาคือรักแรกของฉัน

แต่พอสามปีหลังจากรักแรกนั้น...

...ฉันก็เบื่อกับการที่จะต้องมา 'หลบหน้ากัน'

ขอโทษ

เป็นอะไรไหม?

ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ

ฮายาซากะ...

แล้วเจอกัน

ขอเวลาเปปนึงนะ

ฮายาซากะ เธอทำอะไรน่ะ?

เปล่า! ฉันกำลังลองโทรศัพท์ใหม่อยู่นะ

งั้นถ่ายรูปกันสิ

จะดีหรอ?

ถ้าเธอไม่ว่าอะไร

เฮ้,น้องสาว

เฮ้! เฮ้,เธอน่ะ

เฮ้! อ้า,กลับมาก่อน

ไปจีบคนอื่นเถอะ ฉันยุ่งอยู่

ขอโทษนะคะ

ฉันกำลังรีบค่ะ

ขอแค่ 5 นาที

ฉันยุ่งนะคะ

3 นาทีก็ได้...2 นาที...1 นาที

เฮ้!

เฮ้!

เดี๋ยวก่อน!

เดี๋ยว!

ไม่!! ฉันกำลังจะโดนปล้น!!!

อิซซาเบลล่า!

นายกำลังทำอะไรน่ะ?!

ฉันไม่อยากให้เธอคลาดสายตาน่ะ

เฮ้!

แล้วนี่อะไรเนี่ย?

เธอเป็นอะไรหรอ?

โลหิตจางน่ะ

ฉันเคยโกหกตอนเวลานอนไม่หลับ เพราะมัวแต่ห่วงเรื่องการสอบ

พาเธอไปที่สตูดิโอดีกว่า

ได้ๆ

ให้ตาย ผู้หญิงคนนี้ตัวหนักจริงๆ

จับขาเธอสิ

อ๊ะ ขาสวยนะ

หนทางแห่งชีวิตใหม่ของฉัน ก็ได้เริ่มขึ้น

ลิงที่หามฉัน เปลี่ยนกลิ่นไปเป็นกลิ่นเบเกอร์รี่แล้ว...

เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?

เธอตื่นแล้ว! ฉันชื่อซากุราดะ มิวาโกะ

พวกเราว่าจะโทรหาหมอ แต่ตอนเธอหลับเธอมัวแต่...

...พูดถึงแต่ลิง?

ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?

ในสตูดิโอของพวกเรา

สตูดิโอ?

พวกเราเย็บเสื้อกันที่นี่น่ะ

พวกเรามาจาก โรงเรียนศิลปะยาซาวะกักคุอินน่ะ

"ยาซากาคุ..."

เธอเคยได้ยินหรอ? ว้าว ดีจังเลย!

เห็นมั้ย โรงเรียนเราก็ดังพอตัวนะ

ดังในเรื่องบ้าๆน่ะสิ

แล้วใครไปฉกนักเรียนจากโรงเรียนอื่นมาล่ะ

นั่นมันทาบทามนะ ไม่ได้ฉกซักหน่อย

เดือนหน้าเราจะมีแฟชั่นโชว์ เพื่อจบการศึกษาของเราน่ะ

มันเป็นงานโรงเรียนปีสุดท้าย ของพวกเรานักเรียนปีสาม

พวกเรากำลังหานางแบบ ใส่ชุดที่พวกเราทำและเดินแบบให้เราน่ะ

ฉันหรอ? เป็นนางแบบ?

พวกเธอจะต้องล้อฉันเล่นแน่ๆ ฉันก็ต้องสอบเอนทรานซ์นะ

ฉันไม่มีเวลามานั่งเล่นเกม เหมือนกับพวกเธอหรอกนะ

ฉันไปล่ะ

เดี๋ยว แคโรไลน์

เธอหมายถึงฉันหรอ?

ก็เธอยังไม่ได้บอกชื่อของเธอเลย

และฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะบอกด้วย

ขอบคุณสำหรับการพยาบาล

รอเดี๋ยวก่อน

อะไรอีกล่ะ

สำหรับพวกเรามันก็ไม่ใช่เกมเหมือนกันนะ

พูดมาสิ

พูดสิว่าเสียใจน่ะ แต่เธอคงไม่มีเวลาล่ะมั้ง

อาราชิ...

เธอจะไปเซย์เอย์

เธอเลยมองเราไม่ดีงั้นสิ

ใช่ไหมล่ะ

นี่ใครกัน

จอร์จ!

อาราชิทาบทามเธอมาน่ะ

แล้ว?

ให้มาเป็นนางแบบ?

เธอไร้ที่ติมาก แต่เธอมันบ้าชัดๆ

ได้กลิ่นอะไรดีๆเข้าแล้วสิ

นี่ไม่ได้สำหรับนาย นี่มันสำหรับเธอ "สตามินาสตูว์"

ฉันว่า เดี๋ยวมันก็คงเป็นอาหารเย็นของฉัน

นายไม่ให้ฉันกิน แล้วทำให้เธอเนี่ยนะ

เหมือนกับเสื้อผ้าของนาย

อรุณสวัสดิ์

อรุณสวัสดิ์

นี่ โทคุโมริคุง...

...เธอเคยเจอใครที่ทำให้เธอ "กลัว" บ้างรึเปล่า?

ตั้งแต่ครั้งแรกเลยน่ะ...

...เธอคิดว่า "คนคนนี้ทำให้ฉันกลัว"

"ถ้าอยู่รอบๆคนคนนี้ เค้าคงทำให้ชีวิตฉันพังพินาศ"

ตั้งแต่ฉันเจอหมอนั่น ฉันก็รู้สึกแบบนั้น

หนึ่งในผู้คนเหล่านั้น เธอจะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่

ฉันมาเพื่อขอโทษน่ะ

ฉันได้ยินมาว่าเพื่อนๆของฉันไล่ตามเธอ และเธอก็เป็นลม

...และหมอนั่นก็โกรธเธออีก

ฉันคิดว่าพวกเราควรจะขอโทษเธอ

เธอชื่ออะไร?

ฮายาซากะ ยูคาริ

ยูคาริ?

แฟนเธอเหรอ?

ไม่ใช่นะ โทคุโมริคุง เขาไม่ได้เป็นแฟนฉัน!

อะไร?

ขอโทษนะ

ไปให้พ้นเลยนะ

ยูคาริ

อย่าเรียกฉันแบบนั้นนะ

ไปกันเถอะ

เฮ้ เดี๋ยวสิ!

ฉันกำลังจะโดนข่มขืน และโดนฆ่าทิ้งไว้ซักที่ใช่มั้ยเนี่ย!

หยุดร้องได้แล้วน่า

ได้โปรดช่วยหนูด้วยเถอะค่ะ

เธอก็อยู่นี่แล้วนี่

ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น แล้วนายจะพาฉันไปไหน?

ที่ที่เรา ทำ กันได้ไง

ไม่น้า! เขาจะ ทำ มันแล้ว จะทำแล้ว ทำมัน แล้วก็ทำมัน!

จอร์จ นี่มันที่จอดสำหรับแขกผู้มาเยือนนะ เดี๋ยวพวกนั้นก็โมโหนายอีกหรอก

แต่ตรงนี้มันเป็นที่จอดที่ดีที่สุดเลยนี่

ก็นั่นไงล่ะ

ยูคาริ ไปกันเถอะ

งั้นที่นี่ก็คือยาซากาคุสินะ

ไม่ใส่เสื้อใน ไม่ใส่กางเกงใน!

ที่โรงเรียนเนี่ยนะ!

แคโรไลน์

มาทำอะไรที่นี่หรอ?

เป็นความผิดของฉันเอง เซจิอยู่ที่นี่รึเปล่า?

ดีมาก!

ขอบคุณมากค่ะอาจารย์

สวัสดีค่า อาจารย์คิซารางิ

เขาคืออาจารย์หรอ?

แต่งตัวแบบนี้เนี่ยนะ?

ไม่มีใครใส่ชุดเพื่อโรงเรียนเลยหรอ?

เราเพิ่งเจอกันแล้วเธอก็โมโหซะแล้วหรอ

ผมอยากให้อาจารย์ช่วยหน่อย

สำหรับโคอิซุมิ จอร์จหรอ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่เธอขอให้ช่วย

อาจารย์ช่วยจัดการผมของยัยนี่หน่อยได้ไหม?

ผมของฉันหรอ?

เขาเป็นอาจารย์พิเศษของที่นี่เลยนะ

เขาคือช่างแต่งหน้าทำผมมืออาชีพ และยังทำงานที่เมืองนอกด้วยนะ

เข้าใจแล้ว! นายจับตัวเธอมาเพื่อจะมาแปลงโฉมนี่เอง

แปลงโฉม?

ตัดผมซะไงล่ะ

นั่นมันฟังไม่ขึ้นเลยนะ!

ผู้ชมงานแฟชั่นโชว์เป็นคนตัดสินเกรดให้เรานะ

แม้ว่าเสื้อผ้าที่ตัดจะสวยงามขนาดไหน

...ถ้านางแบบแย่ละก็เสียคะแนนเยอะเลยนะ

ฉันไม่อยากเสียคะแนนเพียง เพราะเธอหน้าตาไม่เข้าขั้นหรอกนะ

ฉันบอกว่าฉันไม่ได้จะมาเป็นนางแบบ!!

เธอไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นใคร

อาทิตย์ที่แล้วมันสีแดงนะ

เอ๊ะ หรือจะไม่?

อันแรกดีกว่านะ

ฉันไม่อยากเจอนายตอนนี้เลย

เป็นอะไรไป ไปได้ไม่ดีหรอ

เปล่า พวกเราแค่เริ่มจากการดีไซน์ขั้นพื้นฐานใหม่

ก็เธอรีบทำมันให้เสร็จนี่

นายอยากจะสู้กันใช่ไหม ฉันพร้อมแล้ว

พวกเขาเป็นคู่แข่งกันตั้งแต่เริ่มเรียนที่นี้แล้ว

พวกอัจฉริยะ VS พวกขยันทำงาน และพวกเขาทั้งคู่ก็เป็นดีไซเนอร์

และนั่นคือนางแบบของทีมคาโอริ

สวยเชียวล่ะ