Our Blooming Youth (Youth, Climb the Barrier / Cheongchunwoldam / 청춘월담)

(และศาสนาในเรื่อง เป็นเพียงการสมมติเท่านั้น)

(ถ่ายทำโดยอาศัย อุปกรณ์ประกอบและใช้เทคนิคพิเศษ)

องค์รัชทายาท เขาถือดาบอยู่ จากนี้โปรดประทานอภัยด้วย

กระหม่อมขอสังหารเขา ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ

เก็บดาบเจ้าเสีย

ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งหรือ

ข้าเห็นเจ้าอยู่ในแกซองมากับตาตัวเอง

นี่เจ้า…

องค์รัชทายาท แกซองหรือพ่ะย่ะค่ะ

เช่นนั้นเขาก็…

กลับไปประจำยังที่ของเจ้าในวังเสีย จนกว่าข้าจะเรียกตัวเจ้ามาอีกครั้ง

องค์รัชทายาท พระองค์ทรงปล่อยให้นาง…

ข้าบอกให้กลับไปรอคำสั่งอย่างไรเล่า

ทำตามที่ข้าสั่งเสีย

พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายรัชทายาท

เหตุใดจึงมุทะลุเช่นนั้น

ความทรงจำเจ้าอาจสับสนก็เป็นได้

เป็นไปไม่ได้เพคะ หม่อมฉันแน่ใจแล้ว

องค์รัชทายาท ดังที่หม่อมฉันเคยทูลไป

ตอนคนส่งสาส์นเดินทาง มายังเรือนของหม่อมฉัน

หม่อมฉันมั่นใจว่า แทกังต้องเป็นผู้สังหารเขาแน่

และยังเป็นผู้ที่โปรยกระดาษสีแดง ที่มีคำว่า "ซง กา มยอล อี" เช่นกัน

หม่อมฉันเห็นเขาด้วยสองตาของตน จึงจำได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยนเพคะ

ระหว่างไล่ตามเขา หม่อมฉันได้สู้กับเขาเช่นกัน

แม้ว่าเขาจะสวมผ้าปิดหน้า

แต่หม่อมฉันจำดวงตาได้ ใช่เขาแน่เพคะ

ทรงคิดดูสิ

เขาคือผู้ที่สามารถ เข้าออกวังตะวันออกได้อย่างอิสระ

คนเดียวที่สามารถยิงธนูใส่พระองค์ได้

เมื่อหนึ่งปีก่อนก็มีเขาเท่านั้น

นอกจากจะเข้าวังตะวันออกได้

เขายังสามารถเข้าออก พื้นที่ล่าสัตว์ได้เช่นเดียวกัน

ไม่เพียงเท่านั้น ศรจากพระราชพิธีล่าสัตว์ก็เป็นของเขา

ไม่มีใครสงสัยเขาอย่างแน่นอน

เพราะเขาแทรกซึมอยู่ที่นี่มานานแล้ว

เขาเป็นผู้ยิงศรดอกนั้นมา

แล้วจึงหนีไป

ลูกศรและกระบอกใส่ศรที่พบยามนั้น

ใช้กันในหมู่ทหาร ที่สังกัดกรมการศึกอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เขาอาจเป็นผู้ที่นำงูกับมีดสั้น

ไปให้ร่างทรงด้วยเช่นกัน

อีกไม่นานจะเริ่มการไต่สวนแล้ว จงทำตามประสงค์ของเทพเจ้าเสีย

และเขาต้องเป็นผู้ ที่จุดไฟเผาต้นบ๊วยแน่เพคะ

เขาคงเข้าออกคุก ที่ขังร่างทรงไว้โดยอ้างว่า

เป็นรับสั่งขององค์ชายรัชทายาท

เราไปสำนักผู้ตรวจการหลวง…

ทหารสองนายที่ทำหน้าที่เฝ้าคุก

ตายไปเสียแล้วล่ะ

แม้ความทรงจำของหม่อมฉันจะไม่สมบูรณ์ เนื่องจากเพิ่งสูญเสียครอบครัวไป

แต่หม่อมฉันจำใบหน้า ของเขาได้แน่นอนเพคะ

แต่มันเป็นไปไม่ได้

ได้โปรดเถิด

ทรงเชื่อหม่อมฉันเถิดนะเพคะ

วันที่ครอบครัวของเจ้าเสียชีวิต

แทกังอยู่ที่วังตะวันออก

เขาบริสุทธิ์

ข้าเป็นพยานให้ได้

และแกซองก็ตั้งอยู่ไกลนัก

ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเป็น มินแจอี ฆาตกรแห่งแกซอง

รัชทายาททรงรู้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

พระองค์น่าจะทรงรู้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกับเขา

ที่พื้นที่ล่าสัตว์แล้ว

ว่าเขาคือมินแจอี ไม่ใช่จางชีซู

พระองค์ทรงอนุญาตให้นาง พักอยู่ในห้องลับของพระองค์

เนื่องด้วยนางเป็นสตรี

คนผู้หนึ่งจะอยู่ทั้งที่ฮันยาง และแกซองในเวลาเดียวกันได้อย่างไร

เป็นไปไม่ได้เพคะ

บางทีพระองค์อาจทรงจำผิด…

แล้วเจ้าบอกว่าแทกัง คือหนึ่งในกลุ่มคน

ที่โปรยกระดาษสีแดงใช่หรือไม่

หากแต่ในเวลานั้น แทกังอยู่กับข้า

หากสิ่งที่ว่ามาเป็นจริง

เจ้าจะบอกว่าเขาจุดไฟเผาต้นบ๊วย

จากนั้นจึงย้ายไปอยู่ ที่ตลาดได้ในพริบตาหรือ

แต่ว่า หม่อมฉันสาบานได้เลยเพคะ ว่าผู้ที่สวมผ้าปิดหน้าคือเขา

เป็นใบหน้าเขาไม่ผิดแน่

ข้าเข้าใจว่า มันเป็นเรื่องยากที่จะนึก

ถึงรายละเอียดเช่นนั้น จากความทรงจำที่สับสน

แต่อย่างไรเสีย มันก็ไม่ใช่แทกังอย่างแน่นอน

เจ้าพยายามทำใจให้สงบ นอนพักผ่อนเสียก่อน

แล้วพรุ่งนี้ ค่อยลองนึกใหม่อีกครั้งเถิด

นี่เป็นคำสั่ง

เอาผ้ามาปักอีกแล้วหรือ

พวกเขาคงจ่ายให้อย่างงามเลยล่ะสิท่า

- งดงามใช่ไหม - อืม

ไม่น่าเชื่อเลยว่านางจะได้ สวมใส่ผ้าเนื้อดีเช่นนี้ทุกวัน

ได้เกิดเป็นผู้ดีมีกินคงจะดีไม่น้อย

เจ้าก็ลองใส่สักครั้งจะเป็นไรไป

จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร

องค์ชายรัชทายาท ทรงตื่นหรือยังพ่ะย่ะค่ะ

เข้ามาได้

องค์รัชทายาท กระหม่อมไม่เห็นขันทีโกเลย

พระองค์ทรงมีรับสั่งให้เขา ไปทำสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ

เมื่อคืนข้าสั่งให้ซุนดล ไปทำธุระบางอย่างให้น่ะ

พ่ะย่ะค่ะ

ใช่ วันนั้นแทกังอยู่กับ องค์ชายรัชทายาทตลอดทั้งวัน

ทรงร่ำเรียนกับพระอาจารย์ แทกังจึงอยู่กับพระองค์ทั้งวัน

หลังพระองค์เสด็จกลับ แทกังอยู่ที่วังตะวันออกหรือไม่

หลังพระองค์เสด็จกลับมา แทกังก็อยู่กับเราที่วังตะวันออก

ว่าแต่ เหตุใดท่านจึงสอบถาม

เกี่ยวกับแทกังหรือเจ้าคะ

ข้าเพียงแต่กำลังสืบเสาะ อะไรบางอย่างอยู่น่ะ

อย่าได้เก็บไปใส่ใจเลย

ข้าจำผิดจริงๆ น่ะหรือ

ไม่ เป็นไปไม่ได้ ความทรงจำของข้าไม่มีผิดเพี้ยนแน่

กระหม่อมคือผู้ที่นำของกำนัล ไปส่งให้พระอาจารย์มินหรือ

และยังเป็นผู้ที่โปรยกระดาษสีแดงอีก พระองค์ทรงเชื่อคำพูดและปล่อยให้

คนหลอกลวงเช่นนั้นอยู่ใกล้ได้อย่างไร

นางหนีมาหลังจาก ทำผิดศีลธรรมอย่างร้ายแรงนะพ่ะย่ะค่ะ

นางไม่ใช่คนบาป นางเป็นบุตรสาวของท่านอาจารย์ข้า

หากผู้คนล่วงรู้ว่าพระองค์ทรงปล่อย ให้สตรีนางนั้นทำงานรับใช้พระองค์

ในฐานะขันที ของวังตะวันออกจะเป็นอย่างไร

องค์รัชทายาท พระองค์ต้องไล่นางออกไปนะพ่ะย่ะค่ะ

นางลำบากมามากแล้ว

ให้เวลานางหน่อยเถิด

แล้วจดหมายลับที่นางเอ่ยถึง คืออะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ

องค์รัชทายาท…

ยามนี้ความทรงจำของนาง ยังกลับมาได้ไม่สมบูรณ์

ไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องนางไปหรอก

ข้าไว้ใจเจ้าอย่างแน่นอน

จงอย่าได้หวั่นไหวเด็ดขาด

และทำตามคำสั่งเดิม ที่ข้ามอบหมายให้เจ้า

ตามสืบต่อไปว่าพัคฮันซู ได้เงินมาจากแหล่งใด

เจ้าไปไหนตามลำพังกัน

มือสังหารเมื่อวันนั้น สวมผ้าปิดบังหน้าตา

ข้าจึงไม่เห็นใบหน้าเขาเจ้าค่ะ

แต่ช้าก่อน

ท่านอาจารย์คิมบอกว่า บังเอิญเจอท่านแทกังที่ตลาด

ซึ่งตอนนั้นเขาปลอมตัวอยู่เจ้าค่ะ

หากเป็นเช่นนั้น เขาคงทำตาม รับสั่งขององค์รัชทายาทอยู่กระมัง

แต่จุดที่แปลกประหลาด ก็คือเขาทำตัวประหนึ่งว่า

ไม่เคยเห็นหน้าค่าตา ท่านอาจารย์มาก่อนเลยเจ้าค่ะ

ว่าแต่ ความทรงจำของคุณหนู ผิดปกติอย่างไรหรือเจ้าคะ

มันน่าแปลกนักที่คนฉลาด ปราดเปรื่องอย่างคุณหนูจะจำ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้ แม้ว่าคุณหนูจะตกใจขวัญเสียก็ตามที

นอกจากเขาแล้ว คุณหนูนึกอะไรออกอีกหรือไม่

วันที่เกิดเหตุฆาตกรรม ในครัวมีธูปกับกลีบดอกโบตั๋นแห้งอยู่

ว่าอย่างไรนะ

ที่แกซองก็มี กลีบดอกโบตั๋นแห้งอยู่หรือเจ้าคะ

อืม

แล้วมันไปอยู่ ในเรือนของเราได้อย่างไรเจ้าคะ

ยิ่งไปกว่านั้น ยองยังเข้ามาในครัว ตอนที่ข้ากำลังชิมน้ำแกงอยู่ด้วย

คุณหนูจำได้หรือไม่ ว่าได้พูดคุยเรื่องอะไรกันไป

ข้าคิดว่าเขาเพียงแต่โศกเศร้า ที่ข้าจะต้องจากบ้านน่ะ

เขาจับมือข้าอยู่สักพักด้วย

เอ๊ะ เขาจับมือคุณหนูด้วยหรือเจ้าคะ

จะว่าจับมือก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ตอนนั้นเขาจับกำไลของข้ามากกว่า

กำไล…

คุณหนูหมายถึง กำไลคู่ที่คนเขาลือกันว่าเป็น

ของแทนใจ ระหว่างคุณหนูกับคุณชายยองน่ะหรือ

การัม เส้นผมของยอง ได้กลายเป็นสีขาวหรือไม่

- เจ้าเคยเห็นเขามีผมขาวหรือเปล่า - ไม่เคยเจ้าค่ะ

เขาจะมีผมขาวได้อย่างไรเจ้าคะ ในเมื่อเขายังหนุ่มยังแน่น

รายงานชันสูตรของยอง

ระบุไว้ว่าเส้นผม ของเขาเป็นสีขาวน่ะสิ

ว่าอย่างไรนะ

มันจะเป็นไปได้อย่างไร

ครั้งสุดท้ายที่คุณหนู เห็นคุณชายยอง เส้นผมของเขา

เป็นสีขาวหรือเจ้าคะ

ไม่เลย เขาไม่ได้มีผมขาวแม้แต่นิด

ผมของเขากลายเป็นสีขาว…

ได้อย่างไรกันนะ

เหตุใดความทรงจำของข้าจึงปนกันไปหมด

นี่ท่านเอา…

เอามันไปล้างมาหรือ

ข้าเห็นว่าในนี้มีเพียงเขม่า กับกลีบดอกไม้แห้งอยู่

มันสำคัญหรือขอรับ

ไม่หรอก

อ้าว ท่านบัณฑิตรูปงามมาแล้วนั่น

โธ่…

ว่าอย่างไรสหาย

พวกเขาเอาไปล้างออกหมดเลย…

ช่างขยันขันแข็งเสียจริง

เหตุใดท่านจึงมาคนเดียวหรือ แล้วสหายรูปงามอีกท่านเล่า

เขาไม่ได้มาที่นี่หรือ

อ๋อ สหายรูปงามอีกท่าน

เขาเดินไปทางโน้น กับลูกศิษย์ของข้าแน่ะ

จะซื้อจริงหรือขอรับ

เอาชิ้นนี้ขอรับ

อ้าว บัณฑิตพัค

- สบายดีหรือไม่ - ขอรับ

ขออภัย ไว้เราจะมาเลือกดูใหม่

เจอกันคราหน้านะ

ขอรับ

อ้าว

โห

ทรงรู้จักสถานที่เช่นนี้ด้วยหรือ

ที่นี่เป็นสถานที่โปรด ของเสด็จพี่ของข้า

แต่ก่อนท่านเคยพาข้ามาที่นี่บ่อยๆ

เจ้าเห็นอะไรบ้าง

ปล่องไฟของทุกหลังคาเรือน ล้วนมีควันลอยออกมา

พวกเขาคงกำลังทำอาหารมื้อเย็นกันอยู่

ข้าได้ยินมาว่า

เมื่อได้เห็นควัน ออกมาจากกล่องไฟของแต่ละบ้าน

เด็กๆ ที่ออกไปวิ่งเล่น ก็จะรู้ว่าเป็นเวลากลับบ้าน

เช่นนั้น…

เด็กที่อยู่ในบ้านหลังนั้นเล่า

ปล่องไฟของบ้านนั้นไม่มีควันลอยออกมา เขาจะรู้ได้อย่างไร

ว่าถึงเวลากลับบ้าน

และแม้ว่าเขาจะรู้ว่าถึงเวลากลับ