Enter the Anime

‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

‎วิธีที่ดีที่สุดในการทำความเข้าใจ ‎ภายนอกที่เฉยชาของวัฒนธรรมญี่ปุ่น

‎อาจเป็นการนั่งรถไฟใต้ดิน

‎ทั้งเงียบ

‎มีมารยาท

‎สำรวม

‎สถานีต่อไป อากิฮาบาระ

‎มีระบบ

‎ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย

‎มีระเบียบ

‎วัฒนธรรมลักษณะนี้...

‎สร้างสิ่งนี้ขึ้นมาได้อย่างไร

‎ช่วงต้นปีนี้ ฉันหันมาหมกมุ่น ‎กับสิ่งที่ฉันไม่เคยมีความรู้มาก่อน

‎โลกที่ดำมืด บิดเบี้ยว บ้าคลั่งของอนิเมะ...

‎หนังสือมังงะ

‎และวัฒนธรรมต่อต้านของญี่ปุ่น

‎ฉันก็เช่นเดียวกับชาวตะวันตกทั้งหลาย ‎ที่คิดว่าอนิเมะคือขบวนคิตตี้ที่ยืดยาวไม่มีที่สิ้นสุด

‎แต่งตัวเป็นนักเรียนหญิงตากลมโต ‎ขี่ม้าตัวเล็กสีรุ้ง

‎สุดยอดๆๆๆๆ

‎ถ้าฉันสอพลอหมอนั่นแม้แค่เพียงส่วนเสี้ยว

‎ฉันก็รู้สึกละอายใจมาก

‎แต่มันมักจะดำมืดและผิดเพี้ยนอย่างเปิดเผย

‎แม้แต่ฮอลลีวู้ดก็ได้รับอิทธิพลจากอนิเมะ

‎และแม้ฉันจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย

‎ฉันก็ตัดสินใจที่จะศึกษาด้วยตนเอง ‎เพื่อเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอนิเมะ

‎หรืออาจจะเป็นนักสร้างหนังที่ยิ่งเก่งกว่า

‎ใช่มั้ยๆ

‎สรุปว่าอนิเมะคืออะไรกันแน่

‎ไม่ว่าคุณจะเป็นหน้าใหม่ในวงการอนิเมะอย่างฉัน

‎หรือเป็นโอตาคุ คุณก็น่าจะสงสัยว่า

‎คนเราคิดอะไรแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง

‎หรือแบบนี้

‎หรือโดยเฉพาะอย่างยิ่ง...

‎แบบนี้

‎ใครคือมันสมองที่สร้างสรรค์และเพ้อคลั่ง

‎เบื้องหลังอนิเมะสุดแปลกใหม่ในยุคนี้

‎ในวัฒนธรรมที่ผู้คนเอาแต่ทำตามๆ กัน

‎ความนิยมในศิลปะที่ฉูดฉาดอาจดูเหมือนเป็นปัญหา

‎แต่มันจะเป็นทางออกได้ไหม

‎และไปได้ถึงไหน

‎ฉันมุดเข้าไปดูคลิปอนิเมะในโพรงกระต่าย

‎และแทนที่จะได้คำตอบ ฉันยิ่งมีคำถามมากขึ้นอีก

‎แน่นอน เน็ตฟลิกซ์จ้างฉันมาทำงานนี้

‎แต่มันไม่ใช่แค่งาน

‎มันกลายเป็นความหมกมุ่น

‎ฉันต้องแสวงหาจิตวิญญาณของอนิเมะ

‎เข้าถึงสมองอัจฉริยะที่สร้างมันขึ้นมา ‎และมองผ่านผ้าคลุมหน้าเข้าไป

‎นี่อาจเป็นภารกิจอนิเมะที่เป็นมหากาพย์

‎น่าตื่นเต้นใช่มั้ยล่ะ

‎ปัญหามีข้อเดียว คือฉันอยู่ในแอล.เอ.

‎และไม่รู้เลยว่าฉันจะทำงานนี้ได้ยังไง

‎ดูนี่ ทั้งหมดเริ่มต้นจากเรื่องแคสเซิลเวเนีย

‎มันทั้งดำมืด บิดเบี้ยว และงดงาม

‎ฉันอดอยากรู้ไม่ได้ว่า ‎ใครกันที่สร้างผลงานแบบนี้ขึ้นมาได้

‎ฉันก็เลยไปพบเขา

‎นักทำอนิเมะที่เกรี้ยวกราดสุดในแอล.เอ.

‎ใครๆ เรียกเขาว่า ‎เควนติน ทารันติโน่แห่งยุคดิจิตอล

‎แต่อาดี ชันคาร์เป็นใครกันแน่

‎คำสุดท้ายที่ผมค้นในกูเกิล การเดินทางข้ามเวลา

‎ผมเป็นนักเดินทางข้ามเวลา

‎ผมมาจากอนาคต ไม่ได้มาจากเวลายุคนี้

‎แคสเซิลเวเนียเกิดขึ้นได้ยังไง

‎(อาดี ‎ผู้สร้างแคสเซิลเวเนีย)

‎จากวิดีโอเกมในดวงใจmujเหมือนจะตายไปแล้ว

‎กลายมาเป็นผลงานในเน็ตฟลิกซ์ที่ฮิตระเบิด

‎(แคสเซิลเวเนีย)

‎ผมทำหนังที่แจ้งเกิดในวงการ

‎บางเรื่องได้ฉายในโรง บางเรื่องไปได้สวยมาก

‎ผมไม่ได้สนใจหนังสักเท่าไร

‎สิ่งที่ผมสนใจจริงๆ คือการทำหนังแฟนฟิล์ม ‎ที่ทำเล่นๆ ในอินเทอร์เน็ต

‎มีเรื่องพาวเวอร์เรนเจอร์ กับเจมส์ บอนด์

‎ซึ่งผมทำออกฉายห่างกันหนึ่งสัปดาห์

‎ใช่แล้ว บางเรื่องก็เป็นกระแสฮือฮามาก

‎และมันก็น่าสนใจ ‎ที่ผมไม่เคยมองอาชีพตัวเองในมุมนี้มาก่อน

‎แต่แล้วก็มีแร็ปเปอร์คนหนึ่งอธิบายให้ผมฟังแบบนี้

‎เขาโทรมาหาผม บอกว่า ‎"โย่ว ไง นี่คานเยนะ"

‎ผมบอก "หือ อะไรนะ ฮัลโหล" ‎แล้วเราก็เจอกัน

‎แร็ปเปอร์มองว่านั่นเป็นเหมือนมิกซ์เทปของผม ‎ทำให้ผมรู้สึกเท่มาก

‎เพราะผมมองมันเหมือน ‎หนังแฟนฟิล์ม ซึ่งไม่เท่เท่า

‎หนังแฟนฟิล์มนี่แหละที่ทำให้เน็ตฟลิกซ์ทวีตมาหาผม

‎ใช่ ที่จริงมันคือทวีต ‎บอกว่า "เฮ้ เข้ามาเจอกันหน่อยสิ"

‎และนั่นก็ทำให้แคสเซิลเวเนียเกิดขึ้นมา

‎ตอนที่ผมโตขึ้นมา ทุกสิ่งที่ผมรักน่ะ

‎ผมไม่รู้เลยว่าคนอื่นๆ ก็ชอบเหมือนกัน

‎มันไม่เท่น่ะ ‎คือใครๆ จะทำเป็นว่าพวกเขาไม่...

‎คนที่ชอบก็จะทำเหมือนตัวเองไม่ชอบน่ะ

‎แต่ตอนนี้เหมือนใครๆ ก็คอสเพลย์เป็นโกคู

‎มันสุดยอดมาก ‎ผมมีถุงมือจอมพลังที่ใส่อยู่จริงๆ นะ

‎มันมีแสงด้วย

‎ตอนที่ผมโตขึ้นมาในฮ่องกง มันจะมี

‎อนิเมะบ้าๆ เจ๋งๆ เรื่องนี้ฉายในทีวี ‎และไม่พูดภาษาอังกฤษ

‎ผมก็เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎แต่ผมชอบภาพที่เห็นมาก

‎ผมก็เลย...วันหนึ่ง เราก็สร้างของเราเอง

‎และมันก็ออกมาคล้ายๆ แบบนั้น ‎ตั้งแต่นาทีที่เน็ตฟลิกซ์บอกว่า ตกลง

‎ไปสร้างผลงานอนิเมะสุดเพี้ยน ‎ที่ดัดแปลงจากวิดีโอเกมนี้เลย

‎ไปทำเลย ลุยเลย

‎ทั้งผมและเควิน ‎คือเควินเป็นหุ้นส่วนของผมในงานนี้

‎เรามองหน้ากัน งานนี้จะต้องเป็นสองมิติ

‎จะต้องเป็นงานวาดมือ ‎ต้องเคารพต่ออนิเมะที่เป็นหนังแผ่นพวกนั้นด้วย

‎อนิเมะหนังแผ่นที่ผมจะดูทางทีวีในฮ่องกง ‎ซึ่งผมชอบมาก

‎และผมรู้สึกว่ามันสวยงามและมีศิลป์

‎ครอบครัวบอกว่าผลงานผมมีความรุนแรงอยู่มาก

‎รุนแรงมาก

‎นี่คือมูชิ เป็นมนุษย์ก็เลยเข้าใจภาษาอังกฤษ

‎ผมเจอปฏิกิริยาแบบนี้ประจำ ‎และทำให้ผมรู้สึกกลัวๆ

‎เวลาคนเห็นเจ้ามูชิ ก็จะถามว่า ‎นี่หมาของคุณเหรอ ผมบอกใช่

‎พวกเขาก็จะถามว่า คุณเลือกเองเนี่ยนะ ‎ไม่ใช่ของแฟนเหรอ

‎ผมบอกไม่ใช่ นี่แหละหมาที่ผมอยากได้มาตลอด

‎พวกเขาก็จะแบบ นี่มันไม่ใช่ ‎ผมจะเจอปฏิกิริยาเดิมๆ ตลอด

‎นี่ไม่ใช่หมาที่ผมอยากเห็นคุณเลี้ยง

‎ผมก็เลยแบบ อะไรกัน คุณพูดอะไรของคุณ

‎หมาแบบไหนที่คุณจินตนาการว่าผมจะเลี้ยงเหรอ

‎แบบร็อตไวเลอร์เหรอ

‎หรือเยอรมันเชพเพิร์ด พวกหมาจู่โจมเหรอ

‎หรืออาจจะเป็นหมาหุ่นยนต์ ‎อาจจะหมาปิศาจ อะไรกัน

‎อาดี ชันคาร์เป็นนักเดินทางข้ามเวลา

‎ฉันเริ่มอยากให้เขาเสกฉันย้อนอดีต

‎ก่อนที่ฉันจะพูดว่าฉันทำหนังแบบนี้ได้

‎โอเค

‎อนิเมะคืออะไร

‎น่าจะตอบได้ง่ายๆ

‎หรือไม่ง่าย ความคิดสร้างสรรค์คืออะไร

‎คนเราได้ไอเดียมาจากไหน

‎อินสตาแกรมไม่ใช่เรื่องเสียเวลา ‎แต่เป็นแรงบันดาลใจ ถูกมั้ย

‎ถูกมั้ย

‎ถ้าอยากรู้จักอนิเมะ ‎เราต้องรู้จักต้นกำเนิดของมัน

‎หาแรงบันดาลใจจากสารคดีเก่าๆ ดีมั้ย

‎ญี่ปุ่น ที่ยึดเหนี่ยวในโลกตะวันออก

‎ประเทศที่งดงามและหลากหลาย

‎ที่ซึ่งตะวันออกพบตะวันตก...

‎ผสมผสานกันในเครื่องแต่งกายสมัยใหม่ ‎การวางผังเมืองและอุตสาหกรรม

‎แต่ชีวิตชนบทและขนบธรรมเนียมยังคงสืบต่อ

‎หรือไม่ดี ไอเดียนี้ใช้ไม่ได้

‎ไม่ได้ ถ้าอยากรู้จักอนิเมะ เราต้องไปญี่ปุ่น

‎เพื่อเผชิญหน้ากับมันสมองสุดเพี้ยนตัวเป็นๆ

‎เพื่อพบกับคนดังทั้งหลายในวงการ

‎เพื่อเข้าถึงแหล่งที่มา ขุมทรัพย์

‎อะไรทำให้ญี่ปุ่นเป็นต้นกำเนิด

‎หากจะเข้าใจอนิเมะ

‎เราต้องดำดิ่งลงไปใน ‎ความซับซ้อนของวัฒนธรรมญี่ปุ่น

‎และระดับวิถีชีวิตที่นั่น

‎แล้วเราจะทำได้ยังไง อาหารไงล่ะ

‎สิ่งที่ผมชอบที่สุดในโตเกียวก็คืออาหาร

‎ฉันสัมภาษณ์ชายคนหนึ่งที่ชอบอาหาร ‎และเป็นนักทำอนิเมะ

‎เขาใช้วัตถุดิบในการทำอนิเมะจากญี่ปุ่น

‎และเสิร์ฟอนิเมะข้ามวัฒนธรรมอย่างชัดเจน

‎สวัสดีค่ะ ฉันชื่อแซม

‎ยินดีที่รู้จักค่ะ ฉันชื่อแซม

‎หวัดดีค่ะ ฉันชื่อแซม

‎หวัดดีค่า ฉันชื่อแซม

‎สวัสดีครับ ผมชื่อลีฌอน ทอมัส

‎ไงครับ ผม ลีฌอน

‎หวัดดี ผมชื่อลีฌอน ทอมัส

‎ไงครับ ผม ลีฌอน

‎หวัดดี ผมชื่อลีฌอน ทอมัส

‎(#หวัดดีทุกคน)

‎หลังจากฟองสบู่ดอทคอมแตกในนิวยอร์กซิตี ‎การหางานก็เป็นเรื่องยาก

‎(ลีฌอน ทอมัส ‎ผู้สร้างแคนนอน บัสเตอร์ส)

‎แล้วผมก็พบว่าตัวเองผันตัวมาเป็น ‎นักวาดภาพหนังสือการ์ตูนอิสระ

‎ผมคิดว่าการได้แวดล้อมไปด้วย ‎ศิลปินและนักคิดคนอื่นๆ

‎ที่มีฝีมือและเก่งกว่าผม ‎จะเป็นแรงบันดาลใจให้ผมได้

‎ผมชื่นชอบการร่วมมือกันทำงาน

‎ผมก็เลยสนใจการทำแอนิเมชั่น

‎ผมชอบทำงานในห้อง ‎ที่เต็มไปด้วยคนที่มีพรสวรรค์

‎มันบังคับให้ผมต้องพัฒนาฝีมือ

‎ผมจึงเริ่มเสพการ์ตูนญี่ปุ่นทางทีวี

‎ผ่านม้วนวิดีโอที่อัดมาอย่างผิดกฎหมาย ‎ในร้านต่างๆ ที่ไชน่าทาวน์

‎สมัยนั้นเป็นความนิยมเฉพาะกลุ่ม

‎ขอบอกว่าผมใช้ทุกสิ่งที่ผมรักอย่างละเล็กละน้อย

‎มาสร้างแคนนอน บัสเตอร์ส

‎ดนตรีในเรื่องแคนนอน บัสเตอร์ส ‎มีทั้งแจ๊ส ฟิลฮาร์โมนิก และป๊อปผสมผสานกัน

‎สไตล์ของแคนนอน บัสเตอร์ได้รับอิทธิพลจาก ‎การประกอบกันของสิ่งต่างๆ

‎ที่ผมเคยเสพตอนเด็กๆ ‎ในยุค '90 และต้นยุค '80

‎หนังที่ฉายกลุ่มเล็ก หนังผจญภัย ‎เกมญี่ปุ่นที่เล่นตามบทบาท

‎ไฟนอลแฟนตาซี ความลับของมานา

‎งานนี้เป็นโอกาสที่เหมาะเจาะ ‎ในการรวมองค์ประกอบทั้งหมดนี้เข้าด้วยกัน

‎ตัวละครโปรดของผม ‎ในแคนนอน บัสเตอร์สคือแซม

‎ซึ่งเป็นตัวย่อ แปลว่าต้นแบบความสัมพันธ์พิเศษ

‎เธอเป็นหุ่นยนต์มิตรภาพชั้นสูง ประวัติดีงาม

‎เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำหน่อยๆ จิตใจงาม ‎มองเห็นแต่ความดีในตัวทุกคน

‎ไม่เลย ไม่มีตัวละครตัวไหน ‎ในแคนนอน บัสเตอร์ที่สร้างจากผม

‎ผมไม่ใช่ครีเอทีฟ ‎ประเภทที่เอาตัวเองใส่ลงไปในงาน

‎ผมชอบสร้างระยะห่างระหว่างตัวเองกับผู้ชม

‎ผมรู้สึกว่าในฐานะอนิเมะญี่ปุ่นของอเมริกา

‎ในฐานะสื่อ ในฐานะงานศิลปะนั้น ‎นี่คือสื่อแนวผสมผสานอย่างแท้จริง

‎วงการนี้มีเนื้อหาการ์ตูนสำหรับเด็กวัยเตาะแตะ

‎เด็กเล็กทั้งชายและหญิง ‎วัยรุ่น ไปจนถึงผู้ใหญ่ และจนถึงการ์ตูนโป๊

‎ผมไม่รู้สึกว่าเป็นคนนอก แต่เป็นผู้ไปเยือน

‎เป็นแขกน่ะ ถ้าคุณยอมรับนะ

‎การ์ตูนญี่ปุ่นเป็นประตูพาผมเข้าสู่วัฒนธรรมญี่ปุ่น

‎นี่เป็นสิ่งที่ผมซึมซับตั้งแต่ยังเด็ก

‎ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโตเกียว ‎จากอนิเมะและหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น

‎ก่อนที่จะไปถึงเสียอีก

‎รู้ไว้ใช่ว่า: ญี่ปุ่นใช้กระดาษ ‎ในการพิมพ์หนังสือการ์ตูนหรือที่เรียกว่ามังงะ

‎มากกว่าผลิตกระดาษห้องน้ำเสียอีก

‎คนญี่ปุ่นอาจต้องกินกากใยมากขึ้น

‎ไม่งั้นก็จะมีหนังสือการ์ตูนจำนวนมหาศาล

‎อนิเมะและมังงะที่เป็นแรงบันดาลใจ ‎ไม่ใช่แค่วัฒนธรรมป๊อป พวกเขานิยามไว้

‎ในยุคทองของอนิเมะ

‎นักทำอนิเมะและนักวาดมังงะนั้นราวกับราชา