Miracle in Milan (Miracolo a Milano)

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ...

Όχι, όχι!

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

Τι ωραίος και μεγάλος που είναι ο κόσμος!

- Πόσο κάνει εφτά επί εφτά; - Σαράντα εννιά.

- Και έξι επί έξι; - Τριάντα έξι.

Τρία επί τρία;

Δέκα πέντε...

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10...

...11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20...

...21, 22, 23, 24, 25, 26, 27...

...28, 29, 30, 31, 32, 33...

...34, 35, 36, 37, 38, 39, 40...

...41, 42, 43, 44, 45, 46...

...47, 48, 49, 50...

...51, 52, 53, 54...

...55, 56, 57, 58, 59...

...60, 61, 62, 63, 64

ΠΕΡΠΑΤΑΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΜΕ ΥΠΟΔΗΜΑΤΑ ΦΑΛΤΑ

Αγοράκι, πάμε τώρα;

ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟΝ

Καλημέρα.

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

Καλημέρα.

- Ποιόν χαιρετάς; - Εσάς!

- Εμένα; - Ναι.

- Με ξέρεις εμένα; - Όχι.

Τότε τι εννοείς με το καλημέρα;

Εννοώ, καλημέρα να έχετε.

Βρε άντε χάσου! Αυτό μου έλειπε...

...ένας βλαμμένος πρωινιάτικα.

Συγγνώμη, έχει καμιά δουλειά;

Όχι.

Με συγχωρείτε, αυτή είναι δικιά μου.

- Δικιά σου; - Ναι.

Είναι σχεδόν άδεια.

Όμως μου αρέσει η τσάντα.

- Φχαριστώ. - Παρακαλώ.

- Καληνύχτα. - Καληνύχτα.

Γνωρίζετε κανένα μέρος να κοιμηθώ;

Πρέπει να πάς στο κέντρο. Όμως το τελευταίο τραμ έφυγε.

Μπορείς να μείνεις στο σπίτι μου, αν θέλεις.

Ευχαριστώ.

Πάμε λοιπόν, έλα.

- Ε... ε... ευχαριστώ πολύ. - Ευχαρίστησις μου.

Είστε ευγενέστατος.

Δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω.

Μα τι λέτε τώρα.

Ήλιος! Ήλιος!

Ελάτε, ελάτε!

Τι ωραία, ε;

Διώξτε τον!

Άντε!

Μη σπρώχνεις!

- Χτύπα τα πόδια σου. - Φύσα τη μύτη σου!

- Έλα! - Δε κρυώνω εγώ. Φοράω γιλέκο.

Κοιτάχτε! Ήλιος!

Τι εγωιστής που είναι! Τα θέλει όλα δικά του.

Ο Ιησούς έκλαψε!

Αντζελίνα, πάμε.

Πάμε! Ωπα!

Πήδα! Τρέχα!

Χτύπα τα πόδια σου. Έλα! Έλα δω!

Χτύπα τα πόδια σου.

Χτύπα τα πόδια!

Αγγελούδι μου, πέντε φορές το πέντε, πόσο κάνει;

Άντζελα, τι έκανες;

Εσείς, τρείς φορές το τρία, πόσο κάνει;

- Καλημέρα! - Καλημέρα!

Πιάσε τη μπογιά. Να’τη, εκεί πέρα.

Τι κάνεις;

Έτσι, κάτι θα μάθουνε τα πιτσιρίκια.

ΟΔΟΣ 5x5=25

- Να βοηθήσω; - Αμέ! Έλα, έλα!

Ευχαριστώ.

ΠΛΑΤΕΙΑ 1x1

Αυτό είναι ηλεκτρική σκούπα.

Εμπρός παιδιά! Δουλειά! Η δουλειά δίνει δύναμη στον άνθρωπο,

και τον κάνει πλούσιο.

- Κοίτα τι ωραία που είναι! - Είναι πραγματικά ωραία!

Είναι δικιά μου, έτσι! Εγώ την είδα πρώτος!

- Όχι, δικιά μου! - Δικιά μου!

- Όχι, εγώ την είδα πρώτος! - Δεν είναι. Εγώ τη βρήκα. Είναι δικιά μου.

Κι εγώ πού ήμουνα;

Πουθενά. Εγώ τη πρωτοείδα, λοιπόν, δικιά μου.

Άσ’τη κάτω! Τι θα πει, την είδες πρώτος;

Πάρε τα ξερά σου από πάνω μου. Είναι δικιά μου σου λέω!

Τι θα πει, δικιά σου;

- Σου λέω την είδα πρώτος. - Δεν είδες τίποτα.

Συγγνώμη, εγώ την είδα πρώτος.

Άντε πάγενε και συ από δω!

- Το άγαλμα είναι δικό μου! - Πάρε το άγαλμα!

Ένα λεπτό! Ένα λεπτό!

- Τι είναι; - Σφύριξε!

- Γιατί; - Έτσι!

Ωχού, άντε σπίτι σου και συ.

Άντε παρατάτε με, με το άγαλμα. Κρατήστε το μαζί με τ’άλλα τα σκουπίδια.

Έλα πάμε!

- Ωραία ε; - Τι όμορφη είναι!

- Τι ομορφιά! - Να τη πάμε στην πλατεία.

Σε παρακαλώ μπορείς να μου το καρφώσεις;

Αμέ. Εσυ βάλε αυτό.

Τι δε θα’δινα να ήμουνα ψηλός σα και σένα.

Δεν είμαι ψηλός. Σου φαίνεται.

Τι δε θα’δινα.

Έλα τώρα, δεν είμαι και ψηλός.

Πόσο κάνει οχτώ επί οχτώ;

Εξήντα τέσσερα. Τα βλέπεις; Δεν είμαι και τόσο ψηλός.

Το λες γιατί δε ξέρεις πώς είναι να είσαι 1,40 ύψος.

Δεν έχουμε και μεγάλη διαφορά.

Είμαστε και οι δύο μικροί και η ζωή είναι ωραία.

- Γεια. - Γεια.

Αντίο!

Τυχερή νεολαία!

Μ’έχουνε ταράξει οι ρευματισμοί!

Κι εμένα. Με τη παραμικρή κίνηση που κάνω... ωχ!

- Καλημέρα! - Καλημέρα!

- Καλημέρα! - Καλημέρα!

- Κοίτα τη δουλειά σου! - Μα τις καημένες τις κότες...

Να κοιτάς τη δουλειά σου! Εγώ κοιτάω τη δικιά μου!

Άι παράτα μας!

Τι ωραία που είναι!

Αξιαγάπητη! Ακαταμάχητη! Πόσο καλοφτιαγμένη!

Να μ’αφήσετε ήσυχο! Δεν έχω κανέναν ανάγκη εγώ!

Και δε θέλω φιλίες εγώ!

Έλα, ηρέμησε!

Παλιοαλήτες! Να κοιτάτε τη δουλειά σας!

Ειδικά εσυ! Θα σκοτώνω όποιο ζώο γουστάρω!

Τι θέλεις μωρέ, άντε πάγενε ρε!

Άιντε μπρος! Δρόμο!

Κι εμένα δε μ’αρέσει καθόλου.

Να το μετακινήσουμε;

Α, τον άχρηστο!

Ένα βρωμόξυλο του χρειάζεται...

...να το θυμάται μέχρι να πεθάνει.

Γιατί με κουνήσατε; Πολύ ωραία ήμουνα.

Τώρα θα βλέπεις και την ανατολή του ήλιου. Έχει τίποτα καλύτερο;

Αρτούρο!

Αρτούρο! Κατέβα! Κατέβα, Αρτούρο, φύγε από κει!

Κατέβα κάτω Αρτούρο! Αρτούρο!

- Αρτούρο! Έλα κάτω, Αρτούρο! - Μη, όχι, μη!

Κατέβα κάτω, Αρτούρο!

- Γιατί; Γιατί το έκανες; - Βαρέθηκα

Έλα τώρα, έλα. Η ζωή είναι ωραία.

Για κάνε και συ!

Κάνε!

Έτσι μπράβο. Είδες; Πάμε κάτω τώρα! Κουράγιο. Άντε κουράγιο.

- Καλημέρα σας, - Καλημέρα,

- Συζυγοι; - Ναι,

Μια διπλή καλύβα στο βάθος δεξιά.

Είστε μόνη;

Όχι. Έχω συζυγο, παιδί και υπηρεσία.

- Εσείς μόνος; - Όχι, είμαι παρέα μ’αυτόν.

Μια διπλή καλύβα, στο βάθος.

Με συγχωρείτε, αλλά θα ήθελα μια ανατολική καλύβα.

- Ναι. - Εκεί λάμπει ο ήλιος.

- Τι δουλειά κάνετε; - Τζιουζέπε. Είμαι ο Τζιουζέπε

Οι οικογένειες στην πλατεία 1x1.

Εκεί που είναι η μισοτελειωμένη καλύβα.

- Μόνος; - Μόνος.

Εντάξει, εκεί, σ’εκείνη την καλύβα...

- Είσαι μόνος σου; - Μόνος.

- Μόνη; - Μόνη. Νοικοκυρά.

Τα γεροντοπαλίκαρα από δω, οι γεροντοκόρες από κει.

Εντίτσε, κουνήσου. Τι κάνεις;

- Πού είναι αυτό το καλύβι; - Να’το, κυρία.

Τζιουζέπε, σταμάτα.

Εδώ είσαστε.

Καλό δεν είναι;

Θα χωρέσουμε;

Εντίτσε! Παλιοχωριάτα! Χωριάτα!

Δεν έκανε τίποτε κακό. Ίσα ίσα.

Να προσέχει.

Δε θα τα πάμε καλά.

Δεν έκανε τίποτε κακό. Εμένα μου άρεσε πολύ.

Λοιπόν απολύεσαι! Τελειώσαμε!

Μα κυρία, μ’αρέσει το νερό, πιστέψτε με.

Στ’αλήθεια. Να, δείτε.

Τι κάνεις; Μια ώρα έκανα να το γεμίσω! Άντε τώρα πάλι απ’την αρχή!

Αν χρειαστείτε κάτι, ειδοποιείστε με. Αντίο σας.

Ευχαριστώ!

Λοιπόν εδώ είναι. Αυτή η έκταση είναι.

Δε σου δίνω πάνω από δέκα εκατομμύρια.

Τελική προσφορά. Μου δίνεις τριάντα εκατομμύρια και το πήρες.

- 11. - 29.

- 12. - 28.

- 13. - 27.

- 14. - 25. Εεε... 26.

- 11. - 29.

- 12. - 28.

- 13. - 27.

- 14. - 26.

- 13. - 27.

- 14. - 26.

- 13. - 28.

- 13. - 29.

- 12. - 28.

- 9. - 27.

- 10. - 28.

- 11. - 25. Τελική τιμή.