Hükümet Kadın 2

Αυτό που θα δείτε αποτελεί αποκύημα φαντασίας.

Άλλωστε, στη ζωή η φαντασία είναι ό,τι πιο διασκεδαστικό.

Σας παρακαλώ, λοιπόν, να ανατρέξετε όσο πιο παλιά μπορείτε.

Ήταν η εποχή της απαγόρευσης για βιβλία, εφημερίδες, λέξεις.

Οι υποσχέσεις για ελευθερία ήταν κενές.

Η μόνη ελπίδα ήταν η κάλπη.

Ήταν το έτος 1949.

-Ρουκέν! -Εδώ!

-Ροζίν! -Εδώ!

-Χαβίν! -Πίσω σας!

Η αδερφή σου;

Ο μπαμπάς λέει ότι μία έξοδος ανά οικογένεια αρκεί.

Θα πάμε εναλλάξ στο σχολείο.

Η μια θα μαθαίνει φυσική και η άλλη άλγεβρα;

-Ναι, θα διαλέγουμε στην τύχη. -Θεέ μου!

-Τζιγιάν! -Έρχεται!

Με όλους μαζί.

-Σιβάν! -Εδώ!

-Σερντέστ! -Εδώ!

-Μιζγκίν! -Κατουριέμαι!

Να πήγαινες πριν!

Είμαστε 12 στο σπίτι! Δεν προλαβαίνω.

Τραγούδα κάτι και θα ξεχαστείς.

Αυτά τα ζωντανά δεν κουνιούνται, Φαρούκ.

Ντέι! Κουνηθείτε!

Δεν τους μιλάς σωστά, βλάκα. Μουλάρια είναι, να πάρει!

"Ντέι" λέμε στα γαϊδούρια, και στα σκυλιά σφυρίζουμε.

Στις κότες λέμε "πουλ-πουλ", και στις γάτες λέμε "ψιτ-ψιτ".

Γιατί; Διαφορετικές γλώσσες μιλάνε;

Φυσικά, κουφιοκέφαλε!

Όταν λες στο κακόμοιρο το ζώο "ντέι", του μιλάς σε άλλη γλώσσα και μπερδεύεται.

Κάθε είδος έχει τη δική του γλώσσα.

Άλλη γλώσσα, άλλο είδος.

Και τι θα έπρεπε να πω, Φαρούκ;

Πού να ξέρω; Αυτό ντρέπεται.

-Καταλαβαίνω, αλλά δεν μιλάω. -Κουνήσου!

Σου μιλάω λες και είσαι άνθρωπος.

Έρχεται η Χάτε!

Γεια σου, Χάτε.

Δεν βαρέθηκες κάθε μέρα να κουβαλάς τα παιδιά;

Τι σε κόφτει εσένα;

Έχει αποτέλεσμα τουλάχιστον;

Πόσο κάνει δύο και δύο;

Όχι και πολύ!

Δεν το έχουμε μάθει ακόμα.

Βρε χαζέ, γιατί του απαντάς;

Μην πιάνεις φιλίες με δαύτους.

Δεν είναι σόι.

Γιατί τέτοια επίθεση;

Κοίτα, εμείς δουλεύουμε εδώ.

-Δουλεύετε; -Ναι.

Έλα τώρα, Φαρούκ. Το λαθρεμπόριο εσύ το λες δουλειά;

Ο μπαμπάς σου είναι ο νομάρχης! Δεν έχεις λίγη τσίπα;

Για τον νομό δουλεύουμε κι εμείς.

Ορίστε, τσάι, καπνά. Και ζάχαρη.

Πιο γλυκιά δεν έχει.

-Δοκίμασε, Χάτε. -Άσ' τα αυτά!

-Πάρε δρόμο! -Καλά, όπως θέλεις.

Άντε, πάμε!

-Περιμένετε κι εμένα! -Γρήγορα, τρέξε!

-Το υπόλοιπο στο σχολείο. -Έρχομαι!

Ο Θεός μαζί σου, αξιότιμε λαέ του Μιντιάτ.

Ο προεκλογικός λόγος σας, δήμαρχε. Με το καλό.

Με ενθουσιάζουν οι εκλογές.

Ευχαριστώ, Ικράμ. Άσ' τον.

Άλλοι υποψήφιοι υπάρχουν;

Ο Φαρούκ, ο γιος του νομάρχη, λέει ότι θα κατέβει υποψήφιος.

Δεν έχει ελπίδες.

Με το που βγείτε να μιλήσετε, θα κερδίσουμε πανεύκολα.

Ας το ελπίσουμε.

Έχουμε πολλή δουλειά ακόμη.

Για την επόμενη θητεία.

Δήμαρχε, βρήκα κάποια λάθη στο έγγραφο.

Έψαξα την κυρία "Ακριβές Αντίγραφο" που το υπέγραψε, αλλά δεν τη βρήκα.

Ίσως λείπει.

Θα τη βρεις.

Περιμένετε!

Ξεφορτωθείτε τα απαγορευμένα βιβλία!

Περάστε!

Καλή σας μέρα!

Από Άγκυρα.

-Από Άγκυρα; -Ναι.

Για όνομα του Θεού!

Γιατί να μας γράψει η Άγκυρα;

Είναι επίσημη επιστολή, χρειάζομαι υπογραφή.

Ναζμί;

Δεν θα το τολμούσα. Δεν είμαι καλός στο λεξιλόγιο της Άγκυρας.

Μπορεί να πω καμιά απαγορευμένη λέξη.

Ας μη θυμώσουμε την κυβέρνηση.

Ικράμ, μπορείς να το κάνεις εσύ;

Μακάρι να μπορούσα!

Μόλις άλλαξα την υπογραφή μου.

Και δεν έχω αποφασίσει αν θα βάζω την παλιά ή την καινούρια.

Πιστέψτε με, είμαι πελαγωμένος.

-Δώσ' το μου. -Ορίστε.

Είναι για τον νομάρχη του Μιντιάτ, τον Βεϊσί.

Είδα που έγραφε "Άγκυρα", και φοβήθηκα να δω τα υπόλοιπα.

-Με συγχωρείτε. Καλή σας μέρα. -Αντίο.

Ο Θεός να τον βοηθήσει τον Βεϊσί!

Η μετάθεσή του δεν ήταν ό,τι καλύτερο. Στη Γιάλοβα δεν τον ενοχλούσε κανείς.

Κρύψε τα βιβλία μην έρθει κανείς.

Πάω να ξυριστώ. Τα λέμε.

Αντίο.

Καλημέρα, δάσκαλε!

Πηγαίνετε!

Κάθε μέρα έρχονται όλο και λιγότερα. Θα φέρνω όποια μπορώ να βρω.

Καλό είναι να μάθουν πολλά πριν από τον χειμώνα.

Είναι η εποχή της μάθησης.

Καλώς ορίσατε, κυρία Χάτε. Ελάτε στο μάθημα καμιά μέρα.

-Να μάθετε γραφή κι ανάγνωση. -Γέρασα πια.

Ποιος θα κάνει το νοικοκυριό; Εγώ ακούω.

Οι άλλοι μελετούν, εγώ ακούω. Είμαι ακουστικός τύπος.

-Να μάθετε έστω το αλφάβητο. -Ξέρω μερικά γράμματα.

Αλλά ας μην τα πω καλύτερα.

Τέλος πάντων, αν χρειαστεί, θα μάθω.

Αυτά είναι όλα τα βιβλιάρια των παιδιών.

Εδώ γράφει 1η Ιανουαρίου 1941. Κι αυτό το ίδιο.

-Έχουν όλα την ίδια ηλικία. -Ναι, γεννήθηκαν την ίδια μέρα.

Ένα μικρό τσούρμο.

-Άλλαξαν τα ονόματά τους. -Τα αληθινά απαγορεύονται.

Το Σιντάρ, το Μπεριβάν, όλα αυτά απαγορεύονται.

Και τους έδωσα άλλα.

Από δω οι Αμπντό, Ιμπό, Φεϊζό, Ντέρικο, Ζέινο, Σέχμο, Τζάνο, Άλικο, Φέντο,

Ντίλο, Φάτο, Αϊσό, Φάντικο και Τζουνέιτ.

-Τζουνέιτ; -Το όνομα του πρώην κυβερνήτη.

Αφήστε τα ονόματα. Έχουν σχολείο. Να τους διδάξετε πολλά πράγματα.

Αν δεν ήσασταν εσείς, κανείς δεν θα τα έφερνε.

Αν ο Αζίζ Βεϊσέλ ξανακερδίσει τις εκλογές και χτίσει σχολείο στην πόλη,

θα έρχονται όλα στο σχολείο.

Θα έρθω να τα πάρω.

Ρουκέν! Έλα. Θα πεις τον όρκο σήμερα.

-Είμαι Τούρκος! -Είμαι Τούρκος!

-Είμαι τίμιος! -Είμαι τίμιος!

-Είμαι επιμελής! -Είμαι επιμελής!

Τα υπόλοιπα είναι στη μοίρα.

-Προσέχω τους μικρότερους. -Προσέχω τους μικρότερους.

Πάει κι αυτός!

Τι κάνεις; Είναι ο δεύτερος ταύρος που πυροβολείς.

Και τι να έκανα; Του είπα 50 φορές να μην μπει στο χωράφι μου.

-Δεν άκουγε! -Θεέ μου!

Αναρωτιέμαι γιατί. Πρόσεξες κάτι περίεργο σε αυτόν τελευταία;

Όχι. Τι έπαθε;

Για όνομα του Θεού, είναι ζώο!

Πώς να καταλάβει τι του λες;

-Ας μιλούσες σε εμένα. -Ήσουν μακριά.

Εντάξει, κοίτα. Πυροβόλησα τους ταύρους σου.

Ας παντρέψουμε την εγγονή μου με τον εγγονό σου.

-Είναι δουλευταρού. -Αξίζει όσο δύο ταύροι;

Πέρυσι απορρίψαμε προσφορά για τέσσερις.

Θα έδινα τέσσερις, αλλά σκότωσες τους δύο.

-Και μάλιστα τον Φαρούκ. -Πόσο τον κοστολογείς;

Ο Φαρούκ αξίζει όσο δύο ταύροι.

Εντάξει, λοιπόν. Είμαστε σύμφωνοι.

Έχω ένα βάρος εδώ, και δεν λέει να φύγει.

Φαρούκ, να ταΐσουμε τα ζώα;

Ίσως έτσι κουνηθούν. Τι άλλο να κάνω;

Τι σχέση έχει το φαΐ; Το πρόβλημά τους είναι ψυχολογικό.

Τους λείπει το σεξ. Δεν τους σηκώνεται, γι' αυτό μελαγχολούν.

Μην είσαι τόσο σκληρός με τα ζωντανά!

Έπιασες το λογοπαίγνιο; Παίζω με τις λέξεις, τους δίνω άλλο νόημα!

Είναι φοβερό, να ξέρεις!

Είμαι φοβερός! Η κούτρα μου κατεβάζει απίστευτα πράγματα!

Ξεκαρδίζομαι με τον εαυτό μου!

Τι κοιτάς, βλήμα; Πήγαινε τα πράγματα στα χωριά.

Αν δεν ξεπουλήσεις, μη γυρίσεις!

Τι έγινε, παλικάρια; Πού πάτε;

Κάνε πέρα, Φαρούκ. Πάμε να προσευχηθούμε για βροχή.

Μακριά οι ακάθαρτοι.

Συγχώρα τους, Θεέ μου!

Αφού δεν είχε νερό, νίφτηκα με χώμα.

Όλο τα ίδια λέει.

Χαίρετε, Φαρούκ.

Γεια σου, ταχυδρόμε. Τι τρέχει;

Ελπίζω καλά μαντάτα.

Πήγα στο γραφείο του νομάρχη, αλλά δεν βρήκα τον πατέρα σου.

Έχει γράμμα από την Άγκυρα.

-Από πού; -Από Άγκυρα.

Φαρούκ;

-Φαρούκ; -Από την Άγκυρα!

Γράμμα για τον πατέρα μου;

-Πάει, τον χάσαμε! -Φαρούκ;

Έμεινα ορφανός, χωρίς πατέρα! Ήρθε γράμμα για τον πατέρα από την Άγκυρα!

-Φερχάτ, μη φεύγεις! -Τι έγινε;

Η Άγκυρα έστειλε γράμμα στον Βεϊσί.

Ποια Άγκυρα; Η δικιά μας Άγκυρα;

Η πρωτεύουσα. Κοντά στη λίμνη Τουζ.

Γι' αυτό είχα ένα βάρος στην καρδιά.

Ορίστε, Φαρούκ.

Το κρατικό γαϊδούρι μου!

Φεύγει το γαϊδούρι. Περίμενε, γαϊδούρι!

Μη με αφήνεις μόνο με την Άγκυρα!

Ορίστε, δες. Άγκυρα. Άνοιξέ το.

-Δεν μπορώ. -Κοίτα, από την Άγκυρα. Άνοιξέ το.

-Δεν μπορώ. -Φύγε, τότε! Άσε με ήσυχο.

Πάει ο πατέρας μου!

Θεέ μου.

Θεέ μου.

Για όνομα του Θεού.

Λοιπόν, τα λουκούμια μπαίνουν πάνω, οι καραμέλες στη μέση

κι αυτές οι αηδίες κάτω.