Dear Future Children

Η κυβέρνηση της Χιλής δέχεται μεγάλη πίεση

καθώς οι έντονες διαμαρτυρίες στους δρόμους δε μειώνονται.

Οι διαδηλωτές συγκρούονται με την αστυνομία στην πρωτεύουσα Σαντιάγκο.

Οι διαμαρτυρίες γιγαντώθηκαν σε ένα κίνημα ενάντια στην ανισότητα.

Η βιαιότητα της αντίδρασης της αστυνομίας κατά των διαδηλωτών

εγείρει ανησυχίες στον Ο.Η.Ε.

Όταν λες ψέμματα στους νέους

θα πάρεις την απάντηση στους δρόμους.

Έχουμε κουραστεί,

όχι να διαδηλώνουμε στους δρόμους,

αλλά από τα συνεχή ψέμματα.

Οι νέοι είναι στην πρώτη γραμμή

στην πορεία διαμαρτυρίας κατά της κλιματικής αλλαγής.

Νιώθω την ανάγκη να το κάνω

επειδή δεν είναι σύνηθες στην Ουγκάντα άτομα της ηλικίας μου να ορθώνουν

ανάστημα και να απαιτούν αυτό που θέλουν.

Στο Χογκ Κογκ η εκδήλωση αντιμετωπίστηκε με αστυνομική βία και χρήση χημικών

Οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις έφτασαν στα μεγάλα εμπορικά κέντρα

...ζητώντας δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και τη διατήρηση της αυτονομίας τους.

Δεν πιστεύω πως μπορώ να ξαναγυρίσω στην παλιά μου ζωή.

Όταν ξεκίνησε όλο αυτό αναλάβαμε τις ευθύνες μας

και τώρα πια δεν υπάρχει γυρισμός.

ΑΓΑΠΗΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

J' aime le noir

Παραδοσιακά τσούρος! Πολύ ζεστά!

Είναι περίεργο επειδή το Σαντιάγκο

είναι η πόλη που μεγάλωσα κι αισθάνομαι ένα δέσιμο,

αλλά την ίδια ώρα δεν θα ήθελα τα μελλοντικά παιδιά μου

να μεγαλώσουν εδώ

επειδή δεν θέλω να τα εκθέσω

στα τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε τώρα.

Θέλω να έχουν περισσότερες ευκαιρίες απ'αυτές που είχα εγώ.

Γεια! Τι κάνεις;

- Καλά, εσύ; - Καλά, αφού σ'έχω φίλη.

- Και γιατί θα πάρω να πιω κάτι. - Ωραία.

Τα σοσιαλιστικά κόμματα μαζεύτηκαν στην πλατεία;

Ναι, είναι εκεί που μένω.

Εσείς, οι νέοι πρέπει…

να καταλάβετε τι πραγματικά συμβαίνει,

επειδή οι μεγάλοι είναι πια παρελθόν.

- Σωστά. Οι μεγάλοι άνθρωποι δεν αλλάζουν. - Όχι, δεν αλλάζουν.

Ισχύει.

Έτσι έχουν τα πράγματα...

Σωστά. σ'ευχαριστώ!

- Γεια! - Να'σαι καλά!

- Τα λέμε! - Εσείς πρέπει ν'αλλάξετε τον κόσμο!

Ναι! Τον κόσμο!

Ισχύει! Τα λέμε!

Μου αρέσει η γειτονιά μου επειδή συναντάς

εδώ πολλές διαφορετικές κουλτούρες,

Βενεζουελάνους, Κολομβιάνους

κι αυτό μου αρέσει πολύ.

Όταν πήγαινα σχολείο δεν έβλεπα τους γονείς μου

επειδή δούλευαν όλη την ώρα

και μεγάλωσα με τη γιαγιά μου η οποία εξακολουθεί να δουλεύει,

παρότι 70 χρονών,

γιατί οι συντάξεις είναι τόσο χαμηλές

και το κόστος διαβίωσης τόσο υψηλό

που δε μπορείς να ζήσεις αν δεν εργάζεσαι.

Η Χιλή θεωρείται από τις πλουσιότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής

αλλά η εργατική τάξη δεν κερδίζει κάτι απ'αυτό.

Είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο με ιδιωτική ύδρευση,

ιδιωτική εκπαίδευση, Σύστημα Υγείας,

και συνταξιοδοτικό που ευνοεί τους εύπορους.

Υπάρχει τεράστια ανισότητα,

οι μισθοί είναι άθλιοι, το ίδιο κι οι συντάξεις

και το κόστος διαβίωσης συνεχώς ανεβαίνει.

Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το Σύνταγμά μας,

που ευθύνεται γαι την κατάρρευση του συστήματος υγείας,

τις άθλιες συντάξεις και τις κοινωνικές ανισότητες.

Φτιάχτηκε από τον Πινοσέτ,

έναν στυγνό δικτάτορα.

Πώς είναι δυνατόν να έχουμε τους ίδιους νόμους;

Αυτά τα γκράφιτι λένε ιστορίες

για πράγματα που συνέβησαν στ'αλήθεια

και δε μπορείς να τα ξεχάσεις.

Αυτή είναι πολύ δυνατή ζωγραφιά

επειδή...

εκεί ξεκίνησαν όλα.

Όλα ξεκίνησαν έτσι,

κάνοντας θόρυβο

μ'αυτές τις γυναίκες με τις κατσαρόλες

και τις ξύλινες κουτάλες.

Μας εμπνέει πολύ,

αλήθεια.

Θυμάμαι πολύ καθαρά τη μέρα,

ήταν Παρασκευή 18/10

και η κυβέρνηση αύξησε πάλι τα εισιτήρια στο μετρό,

άρα αυξήθηκε πάλι η καθημερινότητα

της εργατικής τάξης και των φτωχών.

Μετά από δεκατίες ανισοτήτων, ξεχείλησε το ποτήρι.

Ο κόσμος εξαγριώθηκε

και άρχισε να μην πληρώνει για εισιτήρια.

Με θυμάμαι στο λεωφορείο

να κοιτάω έξω και να σκέφτομαι έκπληκτη,

κάτι διαφορετικό συμβαίνει.

Καθώς πλησίαζα στο σπίτι μου

σε ένα δρόμο είδα πολλούς ανθρώπους

να συμμετέχουν στην εξέγερση

και να βροντοφωνάζουν: "Εμπρός!"

Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος

Ο λαός ενωμένος...

Και με τους φίλους μου

συνειδητοποιήσαμε πως αυτό είναι μόνο η αρχή.

Τζόσουα, δώσε μου κι εμένα.

Σε παρακαλώ, Τζόσουα.

Ο Τζόσουα θέλω να μου δώσει ένα.

Η οικογένειά μου με γεμίζει ελπίδα,

ειδικά τις στιγμές που νιώθω απογοήτευση,

μου δίνουν κίνητρο γιατί δεν θέλω

να περάσουν αυτά που έζησα εγώ μεγαλώνοντας.

Κι αυτό είναι κίνητρο για μένα.

Ένα, δύο , τρία, πάμε!

Ένα, δύο , τρία, πάμε!

Πρόσεχε την πέτρα!

Ένα, δύο , τρία, πάμε!

Μεγάλωσα στη συνοικία Γουακίσο

σε μια μικρή πόλη, την Τσέγκερα.

Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα κυρίως με τον πατέρα μου

κι όχι με τη μητέρα μου.

Η Χίλντα μικρή ήταν πολύ δραστήρια

και έκανε τα πάντα γρήγορα.

Όποτε έβγαινα για δουλειά

ήθελε να της φέρω κάτι.

Γλυκά ή κάτι παρόμοιο.

Της άρεσαν οι λιχουδιές.

Όποτε έφευγα, μου έλεγε:

"Μανούλα, δώσε μου λεφτά για γλυκά."

Ο κόσμος τη φώναζε "Γλύκα".

Οι γονείς μου είχαν μια φυτεία

όπου εκτρέφαμε αγελάδες και

κατσίκες, γουρούνια και κοτόπουλα,

καλλιεργούσαμε τεράστια φυτά,

γιατί τότε οι περισσότεροι ήταν αγρότες…

Λόγω όμως της κλιματικής αλλαγής,

δεν υπήρχαν βροχές και οι σοδειές ξεραίνονταν.

Άλλες φορές οι πυκνές βροχοπτώσεις

παρέσυραν τη σοδειά

και είναι και οι υψηλές θερμοκρασίες που στερεύουν τα πηγάδια και τις στέρνες

που μαζεύαμε νερό για να ποτίζουμε τα ζώα.

Οι γονείς μου αναγκάστηκαν να πουλήσουν τη γη

για να μαζέψουν λεφτά για το φαγητό μας,

την επιβίωσή μας.

Κάθε χρόνο τα πράγματα χειροτερεύουν.

Εκατοντάδες άνθρωποι πεθαίνουν εξαιτίας των πλημμυρών.

Πολλοί έχασαν τα σπίτια τους,

όπως κι εμείς.

Θυμάμαι τότε που σταμάτησα το σχολείο

επειδή οι γονείς μου δεν είχαν λεφτά

κι έκατσα σπίτι επί 4 μήνες.

Ήταν πολύ άσχημα και τότε ήταν που σκέφτηκα

πως πρέπει να κάνω κάτι για ν'αλλάξω την κατάσταση.

Τότε δεν ήξερα πως τα δεινά που τραβούσαμε

ήταν συνέπεια της κλιματικής αλλαγής.

Η Ουγκάντα κάποτε ήταν σπουδαία.

Όσοι ζούσαν εδώ έλεγαν πως είναι "το μαργαριτάρι της Αφρικής",

δε νομίζω όμως πως αν την έβλεπαν τώρα

θα την αποκαλούσαν έτσι.

98.0 UBC ο σταθμός έμπνευση της Ουγκάντα.

Είναι ένα υπέροχο απόγευμα εδώ στον σταθμό

όπου συζητάμε διάφορα θέματα

που επηρρεάζουν τους νέους μας. στην εκπομπή μας "Νέος και Έξυπνος".

κι απόψε στο στούντιο έχουμε την ομάδα "Οι Παρασκευές για το μέλλον της Ουγκάντα".

- Καλώς ήρθατε. - Ευχαριστούμε.

Κάνει πολύ κρύο!

Ονομάζομαι Νακαμπούγιε Χίλντα Φλάβια, είμαι ακτιβίστρια για το κλίμα

και σπουδάζω στο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Καμπάλα.

Είμαι 22 χρονών

και κάνω το μεταπτυχιακό μου

στη διαχείριση της αλυσίδας προμηθειών.

Γιατί λοιπόν το κλίμα;

Θα μπορούσες να παθιαστείς, ας πούμε,

με τη γυναικία-παιδική κακοποίηση,

ή τη σεξουαλική παρενόχληση.

Γιατί το κλίμα;

Επέλεξα το κλίμα

επειδή είναι κάτι που μας επηρρεάζει όλους.

Η παιδική ή σεξουαλική κακοποίηση των κοριτσιών

αφορά το ένα φύλο

κι όπως ξέρουμε υπάρχουν δύο φύλα.

Η κλιματική αλλαγή μας επηρρεάζει όλους,

ανεξαρτήτου ηλικίας,

φύλου ή κοινωνικής θέσης,

άρα είναι κάτι που μας αφορά όλους.

Ρωτώ το εξής:

Τι θέλετε να μάθουν οι νέοι για τις "Παρασκευές για την Αλλαγή";

Πώς μπορείτε να τους πείσετε;

Το μήνυμά μου στους νέους είναι…

Θα ξεκινήσω με μια ερώτηση:

Στους νέους που μ'ακούτε,

θέλω να σας ρωτήσω κάτι.

Γιατί μοχθείτε σπουδάζοντας για ένα μέλλον αβέβαιο;

Ακόμη, δεν έχουμε πετύχει

τίποτα.

Κανένα από τα 5 μας αιτήματα.

- Χογκ Κογκ, κράτα γερά! - Κράτα γερά!

Λευτεριά στο Χογκ Κογκ!

- Επανάσταση εδώ και τώρα! - Λευτεριά στο Χογκ Κογκ!

- Επανάσταση εδώ και τώρα! - Λευτεριά στο Χογκ Κογκ!

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Χογκ Κογκ