Pachinko

Solomon, tunjuk pada Tetsuya.

Ya, saya sedang tengok.

Solomon, siapa dia?

Hana.

Awak patut beritahu awak mahu datang.

Mujurlah saya datang.

Sekarang perempuan di sana tahu awak milik saya.

Kenapa dengan dia?

Solomon, lihat.

Saya tak ada duit hari ini.

Lihat.

Nasi ini keras.

Jangan sentuh jika awak tak mahu beli.

Ia dibungkus untuk disentuh.

Awak rasa Amerika begini?

Seperti kedai mudah beli?

Semua dah dibungkus, sedia untuk dibeli. Ada banyak pilihan. Saya sukakannya.

Hei.

Kita patut lari ke Amerika bersama-sama.

Apa maksud awak? Kita tiada duit sebanyak itu.

Duit senang didapati, jika kita tak peduli sumbernya.

Sudah tentu sumbernya penting.

Solomon yang baik.

Keluarga awak besarkan awak terlalu baik. Awak akan ada kehidupan membosankan.

Saya tak begitu.

Saya mahu lihat semuanya.

Hawaii. Paris. Penguin.

Paling penting, Hawaii.

Nagano- san ,

mak selalu puji awak pandai.

Tapi awak sudah berkahwin, bukan? Peluangnya terlepas.

Saya pernah rasa ayam goreng ibu awak, Hana- chan .

Beritahu dia saya yang terlepas.

GULA-GULA

Jangan.

Buktikan yang saya lebih bermakna berbanding perempuan di sekolah tadi.

Awak tahu saya suka awak.

Lakukannya.

Tunggu, ada apa dalam poket awak?

Lari!

Hana!

Nagano- san , saya yang ambilnya!

Awak jadi pencuri!

- Awak tak malu? - Maaf. Saya akan bayar.

Kehidupan dia cukup sukar dengan ibu tunggal.

Saya janji kami takkan kembali!

Awak tak boleh terlepas begitu saja!

Saya tahu cara uruskan budak seperti awak.

Awak tak guna!

Helo? Saya tangkap pencuri dalam kedai saya. Sila tahan dia.

Tolong, ayah akan marah saya!

Seorang pembuat kacau Korea lagi.

Saya mahu dia ditangkap.

Sekarang.

Tapi mereka takkan menyesal jika saya tak buat sesuatu.

Datang cepat.

Solomon, berhenti!

Jangan lakukannya! Solomon!

Awak cedera?

Tidak, saya okey.

Awak ayahnya?

Dia tak pernah buat begini.

Sebab itu kami panggilnya kesalahan pertama.

Ini cara ia bermula.

Tidak, dia takkan lakukannya lagi.

Saya janji.

Pemilik kedai minta kami beritahu sekolahnya…

Tapi dia akan digantung sekolah!

Mungkin dibuang sekolah.

Tapi dia dah lakukan jenayah.

Ia cuma gula-gula!

Saya tahu dia salah

dan saya akan tegur dia dengan tegas.

Saya minta awak tolong lepaskan dia.

Helo?

Ya, saya sedang uruskan hal itu.

Kenapa?

Tapi pencuri barang kedai patut…

Baiklah.

Ya. Saya faham.

Pandang saya.

Nampaknya awak ada kawan yang berkuasa.

Awak boleh pergi sekarang.

- Begitu saja? - Saya diarahkan untuk lepaskan dia.

Siapa yang hubungi mereka?

Itu sudah tak penting.

Beritahu ayah.

Kenapa awak buat perkara begitu?

Sebab dia, bukan?

- Bukan! - Beritahu ayah yang sebenar.

Ia tiada kaitan dengan Hana.

Baik.

Ayah percayakan awak.

Perkara begini tak boleh berlaku lagi.

Tapi awak tetap dihukum.

Ayah akan hantar awak ke Amerika.

- Ayah sudah buat keputusan. - Saya tak mahu!

Awak tahu ibu awak tak mahu awak membesar di sini.

Tapi ayah mahu awak bersama ayah. Ayah pentingkan diri sendiri.

Sekarang ayah tahu yang ayah salah.

Saya tak boleh tinggalkan Hana!

Awak tahu keadaan malam ini boleh jadi lebih teruk?

Saya tak mahu pergi. Sini rumah saya.

Awak akan sentiasa dianggap pencuri di sini. Awak akan pergi.

Nenek awak akan sedih,

tapi ayah akan yakinkan dia ini yang terbaik untuk awak.

Masuk.

BERDASARKAN BUKU OLEH MIN JIN LEE

Awak sudah hilang akal?

Awak tahu jenis wanita yang ke tempat begitu?

Perlahankan suara awak.

Seluruh kawasan ini sudah tahu!

Awak fikir bagaimana saya tahu?

Kami cuma mahu membantu.

Saya bukan lagi ketua keluarga ini?

Sebab itu yang awak tunjukkan kepada semua!

Bukan begitu.

Sudah tentu awak ketua.

Awak pula tak ada rasa malu?

Keadaan di sini sudah cukup sukar untuk orang kita…

tanpa awak berdua bertindak tanpa rasa malu.

Patutlah mereka bersangka buruk tentang kita!

Dia tak ada kaitan dalam hal ini.

Ia idea saya seorang.

Kami tiada masalah begini sebelum awak masuk rumah ini.

Apa saya nak buat sekarang?

Bagaimana saya mahu tunjuk muka,

jika ada wanita dungu bayar hutang saya?

Saya dianggap dayus!

Kenapa awak cakap begini?

Awak dapat jam itu dari mana?

Ibu saya beri kepada saya.

Ibu awak?

Seorang balu yang urus rumah penginapan ada jam begitu?

Saya rasa rimas di sini.

Kami tahu kami salah. Kami minta maaf.

Tolonglah balik.

- Sunja! - Tak mungkin.

Belum masa untuk bayi ini lahir.

Malangnya, tak banyak yang kami boleh lakukan.

Anak awak sudah lama sakit.

Pada tahap sekarang, dia sudah tak boleh dibantu.

Jika ada khabar angin kami ada pesakit AIDS di sini…

Itu bermakna kami tak bersedia untuk menjaga dia.

Tolong jangan cakap begitu.

Saya nasihatkan awak rawat dia di rumah.

Doktor keluarga untuk melindungi dia…

Tidak. Dia patut dapat jagaan di sini.

Saya faham perasaan awak.

Tapi saya tak boleh minta pekerja saya menjaga anak awak…

Saya akan rawat dia.

Mari pindahkan pesakit ke sayap berasingan.

Saya rasa kami boleh jaga anak awak.

Terima kasih banyak.

Baiklah.

Terima kasih sebab menawarkan diri.

Sebenarnya, tiada penawar.

Kami tidak tahu berapa lama dia boleh bertahan.

Ia mungkin berbulan.

Mungkin berminggu atau berhari.

Maaf sebab jumpa awak begini, tapi saya terdesak.

Pada mulanya saya sangka dia bersama kumpulan budak lelaki di dok,

tapi sekarang saya risau dia terbabit dengan sesuatu lebih bahaya.

Saya sangat risau. Dia anak sulung saya.

Jika sesuatu berlaku padanya…

Saya harap awak boleh pujuk dia.

Kenapa awak fikir saya boleh pujuk dia?

Paderi Yoo lebih sesuai.

Tapi awak lebih muda dan bertenaga.

Awak akan lebih fahami dia.

Saya cuma pelatih. Saya tak boleh…

Dia sudah tak jawab soalan saya.

Dia cakap lebih selamat jika saya tak tahu.

Apa maksud dia?

Saya sudah kehilangan suami di sini.

Jika saya kehilangan anak…

Jangan bersedih.

Saya akan jumpa dia.

Saya tahu ada orang fikir awak terlalu muda,

terlalu jahil sebab awak dibesarkan dengan mewah,

tapi saya rasa kami bertuah sebab ada awak.

Terima kasih, tapi saya masih perlu buktikan diri saya.

Saya akan cuba yang terbaik.

Saya tahu awak boleh pujuk dia.

Terima kasih.

Mari pergi.

Jadi mak saya minta tolong awak juga.

Kasih sayang seorang ibu takkan mudah luntur.

Bersyukurlah.

Saya perlu pergi tempat lain.

Saya akan menemani awak.

Baiklah.

Saya berjalan di jalan ini setiap hari,

dan saya teringat saya hidup tanpa menyedari keadaan sekeliling saya.

Saya dengar tentang ayah awak.

Berapa umur awak semasa dia meninggal dunia?

Empat belas.

Pasti tanggungjawab awak berat,

begitu muda perlu menyara keluarga.

Siapa di sini tanpa kisah begitu?