War and Peace, Part IV: Pierre Bezukhov (Война и Мир 4: Пьер Безухов)

Een MOSFILM-productie

LEV TOLSTOJ

OORLOG EN VREDE

PIERRE BEZOECHOV

Regieleiding Sergej BONDARTSJOEK

Filmconcept Sergej BONDARTSJOEK, Vasilij SOLOVJOV

Cameraleiding Anatolij PETRITSKIJ

Artistieke leiding Michaïl BOGDANOV, Gennadij MJASNIKOV

Muziek Vjatsjeslav OVTSJINNIKOV

Geluid Joerij MICHAJLOV, Igor OERVANTSEV

Nederlandse ondertiteling ruscico

Rolbezetting:

Pierre Bezoechov-Sergej BONDARTSJOEK Natasja Rostova - Loedmila SAVELJEVA

Andrej Bolkonskij - Vjatsjeslav TICHONOV

Ilja Andrejevitsj Rostov - V. STANITSYN

Gravin Rostova - K. GOLOVKO Petja Rostov - S. JERMILOV

Sonja - I. GOEBANOVA Vorstin Marja - A. SJOERANOVA

Nikoloesjka - A.SIOMIN Vorst Vasilij - B. SMIRNOV

Scherer - A. STEPANOVA

Koetoezov - Boris ZACHAVA Karatajev - M. CHRABROV

Denisov - N. RYBNIKOV Tichon Sjtsjerbatyj - S. TSJEKAN

Napoleon - Vladislav STRZJELTSJIK

Ramball - Jean-Claude BALARD Morel - J. MILLAR

Davout - B. MOLTSJANOV Lauriston - L. POLJAKOV

De kwestie, waarvoor ik u vroeg bij elkaar te komen, is van militaire aard.

De kwestie is deze.

De redding van Rusland hangt af van zijn leger.

Gaan we de confrontatie aan en riskeren we het verlies van het leger en van Moskou,

of ontruimen we Moskou zonder slag te leveren?

Ik zou graag uw mening willen weten over deze vraag.

Ik vind niet dat we het spel verloren hebben.

Het enige middel om de heilige hoofdstad te redden

is de tegenstander aan te vallen.

Ik ben toch niet degene, die Napoleon tot Moskou heeft toegelaten?

En wanneer heb ik dat gedaan?

Wanneer is die verschrikkelijke beslissing dan gevallen?

Hij werd ontsteld door de gedachte aan het bevel, dat hij moest geven.

Dus, heren...

Dus ik moet overal voor opdraaien.

Heren, ik heb uw meningen gehoord.

Sommigen zullen het niet eens met me zijn, maar ik...

Met de autoriteit, die mij door mijn keizer en door het vaderland gegeven zijn,

beveel ik de terugtocht.

Dat had ik niet verwacht! Dat had ik niet gedacht!

U moet wat uitrusten, Uwe doorluchtigheid.

Ach welnee!

Paardenvlees zullen ze vreten, net als de Turken!

Dat zullen zij ook... Alleen...

ln de nacht van de eerste september

gaf Koetoezov het bevel tot terugtrekking van de Russische legers

via Moskou over de weg naar Rjazan.

Weetje, ma chère, wat ik je wilde zeggen...

Gravinnetje, er is een officier bij me gekomen.

Hij vraagt of we karren willen geven voor de gewonden.

Maak de karren vrij voor de gewonden!

Alle karren geven en de hutkoffers naar de voorraadkamers brengen.

Laat u uw koetsier gaan?

Ja. Gerasim, ik vraag je, doe, wat ik zeg...

- Wilt u iets eten? - Nee, ik heb iets anders nodig.

Ik heb boerenkleren nodig en een pistool.

- Van wie is deze koets? - Van een gewonde vorst.

Wie is het dan?!

Onze ex-verloofde, vorst Bolkonskij. Ze zeggen, dat hij op sterven ligt.

Nou, ga met God.

Kijk eens, dat is hij!

Sakkerloot, het is werkelijk Bezoechov!

Pjotr Kirillovitsj, komt u toch, we hebben u herkend!

Hoe kan dat nou? Waarom doet u zo?

- Wat is er met u, graaf? - Wat?

Vraagt u het me niet.

- Blijft u in Moskou? - Ja, in Moskou.

Vaarwel.

Als ik een man zou zijn, zou ik bij u blijven!

Mama, laat me blijven!

- Bent u bij de slag geweest? - Ja.

Morgen zal er weer een slag komen.

- Wat is er toch met u, graaf? - Vraagt u het me niet...

Ik weet het zelf niet. Het is een afschuwelijke tijd.

Vaarwel!

Het leek hem ineens, dat alles nu afgelopen was, dat alles door elkaar geschud was,

dat alles ineengestort was, dat er niets in het verschiet ligt

en dat er geen enkele uitweg is uit deze situatie.

Daar is ze, deze heilige hoofdstad.

Ze ligt aan mijn voeten, in afwachting van haar lot.

Een vreemde, mooie, majestueuze stad.

Maar waarom komt er zo lang geen afvaardiging van de stad?

Te wapen! De stad bestormen!

Zag je dat? Bestormen!

Lieve help! Ze zijn 't werkelijk! Vier man! Cavalerie!

Mijnheer is er niet. Ik jullie niet verstaan.

Ik niet verstaan...

Bestormen!

- Bent u niet gewond? - Ik geloof het niet.

Jij rover, daar zul je voor boeten!

Vergeeft u deze dronkelap.

U hebt me mijn leven gered. Bent u Fransman?

Kapitein Ramball.

- Ik ben Rus. - Vertelt u dat maar aan iemand anders.

Wat moet ik aan met deze man? Ik vergeef hem.

Uw naam?

Mijnheer Pierre? Dat is alles, wat ik nodig heb.

Ik ben het verplicht voor u een kaarsje te zetten in de kerk.

Ik heb genoeg aan de kogels, die ik in mijn lijf heb.

Eén bij Wagram, twee bij Smolensk.

En mijn been - bij de grote slag bij Moskou.

Dat was schitterend! Jullie hebben ons een taaie klus geleverd.

Ik ben er geweest.

Echt waar? Des te beter.

Jullie zijn drieste vijanden. Een wonderlijk volk!

Dus u bent onze soldatenbroeder! Des te beter, mijnheer Pierre.

ls het waar, dat alle vrouwen zijn weggegaan uit Moskou?

Waar waren ze bang voor?

Zouden de Franse damens niet zijn wegge- gaan, als de Russen Parijs binnen zouden gaan?

- Een goede grap. Maar Parijs... - Parijs is de hoofdstad van de wereld.

Parijs - dat is Talma, Duchenois,

Potier, de Sorbonne, de boulevards.

Maar laten we terugkomen op waar we het over hadden.

Ze hebben een geweldige gelegenheid aan hun neus voorbij laten gaan.

We hebben Wenen, Berlijn, Rome,

Napels, Madrid en Warschau ingenomen.

Ze zijn bang voor ons, maar ze houden van ons. En bovendien, de keizer...

Wat is er met de keizer?

Dat is de grootste mens van de voorbije en toekomstige eeuwen.

ls hij dan in Moskou?

Nee, hij maakt morgen zijn intocht.

Wat zijn we bedroefd?

Morel! Verwarm nog een flesje voor ons!

- Dat is Mytisjtsji niet, dat is verder. - lnderdaad, in Moskou.

Mytisjtsji is daar, en dit is aan de andere kant.

Zie je het opvlammen?

Dat is een brand in Moskou. Of in Soesjtsjevskaja, of in Rogozjskaja.

Wat vreselijk! Ik denk dat heel Moksou af zal branden.

Wat een verschrikkelijke gloed!

Natasja, kijk, je kunt het uit het raam zien.

Kijk, hoe vreselijk het brandt.

Wat brandt? Oh ja, Moskou...

- Heb je het wel gezien? - Jawel, ik heb het echt gezien.

Sinds Natasja was verteld, dat vorst Andrej

in hun colonne meereed, dat ze hem niet mocht zien,

dat hij zwaargewond was, maar dat hij buiten levensgevaar was,

was ze opgehouden te vragen en te spreken,

omdat ze niet had geloofd wat haar gezegd werd en ze zich ervan overtuigd had, dat ze haar

steeds hetzelfde zouden antwoorden.

Je trilt helemaal. Je kunt beter gaan liggen.

Ja, goed, ik zal zo gaan liggen.

- Ga op mijn bed liggen. - Nee, mama, ik ga op de vloer liggen.

Mama!

U? Wat fijn u te zien!

- Vergeeft u me. - Ik houd van u.

- Vergeeft u me. - Wat is er te vergeven?

Vergeeft u me, voor wat ik gedaan heb.

Ik houd meer van je, beter, dan vroeger.

Hij moest, zonder zijn naam bekend te maken, in Moskou achterblijven,

om Napoleon te vermoorden, om óf te sterven,

óf om een einde te maken aan het ongeluk van heel Europa.

Verbrand!

Lieve vadertjes, rechtgelovige christenen!

Ze hebben m'n dochter achtergelaten! Mijn lieve dochtertje is verbrand!

Het begon naast ons te branden, de brand sloeg naar ons over.

We zijn hierheen gerend, pakten de icoon mee en het beddengoed.

Ik pak de kinderen mee - mijn Katjetsjka is er niet bij!

Waar is ze nou achtergebleven?

Vadertje, weldoener, stel tenminste m'n hart gerust.

Aniska, loeder, breng hem waar hij wezen moet!

Brengen. Ik zal 't doen...

Verbrand...

Hierheen, oompje. We gaan door het steegje.

Welk huis is van u?

Dit hier, hier was ons huis.

Verbrand! Lief schatje van me!

Mooi lief meisje van me!

Hebt u geen kind gezien in dit huis?

Ik hoorde iets in de tuin piepen.

Misschien is dat zijn kind.

Ah, een meisje. Des te beter.

Ja, je moet fatsoenlijk blijven. We zijn allemaal mensen.

Ben je iemand kwijtgeraakt, beste vriend? Bent u zelf van adel?

Van wie is dat kind?

Hier zat een vrouw met kinderen. Waar is ze heengegaan?

Dat moeten de Anferovs zijn.

De Anferovs zijn 's ochtends weggegaan. Dit is Marja Nikolajevna.

Hij zegt dat ze een vrouw is, maar Marja Nikolajevna is een dame.

Dat is Marja Nikolajevna ook. Ze zijn de tuin ingegaan.

Neem het kind, geef het aan ze terug.

Laat deze vrouw met rust!

Eerste luitenant, hij heeft een dolk!

Arresteer hem!

Hij lijkt heel veel op een brandstichter.

M'n beste man! Maar 't meisje dan...?

Waar laat ik het meisje, als het niet van hen is?

Wat moet ze?

Ze draagt mijn dochter, die ik uit het vuur heb gered!

Vaarwel!

De zeerdoorluchtige heer Zijne majesteit...

Het rustige, weelderige,

alleen door spookbeelden verontruste

Petersburgse leven ging door als vanouds.

Er was grote moeite voor nodig,

om zich bewust te zijn van het gevaar en van de moeilijke situatie,

waarin het Russische volk zich bevond.