पहली 200 पंक्तियाँ।
de dingen die je liefhebt worden je dood
We zijn er.
Ik zie dit echt niet zitten.
Ik wil ze ontmoeten. -Dan verpesten we ieders kerst.
Kom nou maar.
Nick. Ik ben zo blij je te zien.
Mama, dit is Annjaya, Annji.
Annjeera? -Annji.
Wat enig. Kom binnen, jullie hebben het vast koud.
We hebben Indiase snoepjes voor u mee.
Pethaklontjes, pompoen met siroop, Gulab jamun-knoedels, van alles.
Wat attent. Dank je wel. Bedankt.
Hier, een zakdoekje. -Dank u.
Hou hem maar.
Is papa er? -We willen gedag zeggen.
Hij komt vanzelf wel naar beneden.
Kom verder. Opa kijkt tv, Kate en Scott komen zo. Volle bak dit jaar.
Blijven jullie slapen? Ja, toch? Alsjeblieft.
Ja, graag.
Gisteren ontvingen we diverse meldingen...
van stroomstoringen in het midden en noord-westen.
We ontvangen steeds meer meldingen, ook uit andere delen van het land.
Vrolijk kerstfeest, opa.
Dag, Mr Milgram. Ik ben Annji, de vriendin van Nick. Vrolijk kerstfeest.
Hebben jullie al kennisgemaakt?
Wat een verrassing. Ik had jou hier niet verwacht.
Het was niet zeker... -Niet zo doen tegen mama.
Op mijn werk moet iedereen zijn plannen een maand van tevoren aankondigen.
Het was nogal een spontane beslissing.
En onze telefoons zijn stuk, dus... -Zijn ze al het hele jaar stuk?
Sterker nog, al drie jaar?
Ze zijn er nu, daar gaat het om.
Oké. Goed dan.
Het komt door mij. Ik had oproepdienst. Ik ben Annji, de vriendin van Nick.
Fijn je te ontmoeten, Angela. -Ik ga thee zetten.
Ik bel m'n moeder dat we hier zijn.
Hallo, mama?
...diplomatieke inspanningen lijken te zijn stilgevallen...
...hoe zeer zouden de handelingen van deze Russische piloten...
Jullie hebben alle versieringen nog.
Ja, ze zijn nog heel, dus waarom nieuwe kopen?
Ze brengen mooie herinneringen naar boven.
Weet je nog die kerst met die stroomstoringen?
Toen hadden we boom versierd bij kaarslicht.
Jij tilde ons op zodat we de ballen erin konden hangen.
Misschien hebben we dit jaar weer een fijne kerst met het gezin zoals vanouds.
Ik ga kijken of mama hulp nodig heeft.
Hij houdt wel van kerstlampjes.
Grappig, ik heb dertig jaar bij de marechaussee gezeten...
en kijk wat er van jullie terecht is gekomen.
Jij bent een winkelbediende en je zoon is een verwijfde klaploper.
Een paar ferme tikken lost dat wel op, hè Schuimpje?
Ik zei, een paar ferme tikken...
Ik ben bureauchef.
Ik ben bureauchef.
Ruikt lekker, mama.
Niet aankomen, dan heb je geen honger meer.
Vrolijk kerstfeest. O, iedereen is er al. Ik ben zo blij jullie te zien.
Ik hou van je, opa.
Even lachen. Laat die tanden zien, opa.
Hé, zus. Lang niet gezien.
Bijna uitgerekend, zie ik.
Annji, heb je Scott al gesproken? Hij is ook arts.
Leuk. Waar? -Freeman Hospital. Jij?
De ambulance van Saint Mark's.
Kate is bijna uitgerekend. Alles oké? Geen rugpijn of zwellingen?
Nee, maar ik knijp hem wel voor de feestdagen.
Je hoort zo vaak verhalen over allochtone invalartsen...
Het spijt me. -Geen punt.
Nee, ik wil niet dat je denkt...
Het geeft niet. -Wie wil er thee? Alfred? Nick?
Zes letters, tumult. -Dat is geen bestaand woord.
Jawel.
Indiase woorden tellen niet.
Dat is het niet. Moet ik het woordenboek er weer bij pakken?
Doe niet zo mal. Ik maak maar een grapje.
Neem nog een Gulab jamun.
Dat is ons winkelcentrum.
Er is één persoon overleden en er zijn twee mensen zwaargewond...
na een steekpartij.
De politie houdt rekening met een terroristische aanslag.
Er is iemand gearresteerd...
Dat verbaast me allemaal niks.
Echt? -Ik lees de krant. Ik weet wat er speelt.
Ze laten iedereen maar binnen. Het zou altijd al zo aflopen.
Opa, er zijn grenzen aan je vrijheid van meningsuiting.
Mr Milgram, ik ken u en uw achtergrond niet, maar dit is niet eerlijk.
Ja, jij weet niks over onze opa.
Hou op, Kate. Opa gaat te ver.
Dit was een mooi land, totdat al die Achmeds en bongospelers hier kwamen.
Als we dit toelaten, dan houden we die denkbeelden in stand.
Wat betuttelend. Hoe durf je?
Tering, Kate. Je bent toch niet voor opa? -Niet vloeken.
Dat valt hier binnen... -Niet schreeuwen naar m'n vriendin.
Je komt hier met je tumult en je pompoenen met siroop...
Kate, hou godverdomme je bek.
Zo is het genoeg.
Bied je excuses aan. -Ik mijn excuses aanbieden?
Nu.
Het spijt me. Het spijt me echt.
Mama...
Het ligt niet aan jou.
Echt niet. Het ligt aan...
Het ligt niet aan jou.
Annji, schat, alsjeblieft. Ze bedoelden er niks mee.
We hadden niet moeten komen.
Jullie gaan toch niet weg? Alsjeblieft.
Kom volgend jaar maar een keer alleen op visite.
Ik had nooit gedacht dat het zo zou escaleren.
Ik wil hier niet blijven.
Luister, we doen het als volgt.
Morgen staan we extravroeg op en dan gaan we naar huis.
Dan bestellen we een kalkoenpizza en gaan we Dr. Who kijken. Oké?
Ik kan nu maar beter naar m'n kamer gaan.
Twee ongetrouwde christenen mogen niet bij elkaar slapen.
Kun jij rijden? Ik voel me duizelig.
Ik ook, eigenlijk.
Wat is dat dan?
Het lijkt wel metaal.
Het voelt zo vreemd aan.
Het lijkt opzettelijk geplaatst. Kwajongens?
Wat is dat dan?
Ik had een nachtmerrie. Ik hoorde een hard gebonk.
Heb je iets om het eraf te krijgen? Een koevoet?
Er ligt een bijl in de garage.
Kijk uit.
Stop. Je maakt de buren wakker.
Roep je vader erbij, die weet wel raad.
Hoort iemand ons? Help. Help.
Wat is dat voor herrie? -We zijn binnengesloten.
Hoe bedoel je?
Het zit overal.
Wat een flauwekul. Kolder.
Ben ik de enige hier met een beetje verstand?
Dat gaat niet werken, pap.
Dit kan toch niet waar zijn. Ik moet over twee weken bevallen.
Het is vast een natuurramp of zo.
Maar wie zou ons binnensluiten?
Is het een televisieprogramma? Een spelletje?
Dat is het. Dat moet het zijn.
Dit kan niet echt zijn. Wie weet worden we gefilmd.
Het is de overheid. -Zou je denken?
Daar lijkt het toch op. Er is iets ergs gebeurd...
en we zitten in quarantaine totdat ze het hebben opgelost.
Ja, vast. -Je zei het zelf.
Die luiken zijn van metaal en ze zitten om het hele huis.
Dat kan alleen de overheid.
Dat verklaart die pijpen niet. Die zitten in elke kamer.
Misschien komt daar verse zuurstof doorheen. Dat kan toch?
Er werken heel slimme en verstandige mensen bij de overheid tegenwoordig...
dus geloof mij maar.
We laten alle ramen open zodat er zuurstof naar binnen kan.
Kun jij me even helpen, Scott?
Ik bel de politie. -Ik zet het journaal op.
Kom eens kijken, allemaal.
Het is hetzelfde op elke zender.
blijf binnen en wacht op instructies
Wat houdt dat in?
Dat is vast de rampenzender. Na de aanslagen op 7 juli 2005...
bleek de overheid 'n speciale frequentie voor calamiteiten te hebben...
voor wanneer de televisiezenders niet meer werken.
Het gaat om een atoombom, hè? Ik zag het op tv, een EMU-puls.
Elektromagnetische puls. EMP.
Jij vindt jezelf zó slim, hè?
Dat kan het niet zijn. Dan zou de tv stuk zijn.
Onze telefoons werken, maar geen bereik.
Waarom staan alle klokken dan opeens stil?
Die vraag kan ik niet beantwoorden.
Hoe kunnen we erdoorheen hebben geslapen?
We hebben nog niet eens op internet gekeken.
Dat is al de vijfde poging. Niks.
Het werkt niet.
Geen internet, geen vaste telefoon...
Geen communicatie met de buitenwereld.
Scott?
Kan ik op je rekenen?
Ja, natuurlijk.
Ik moet weten of je me steunt.
Wij moeten de herders zijn.
We moeten de kudde beschermen, ook tegen zichzelf.
Wij zijn mannen. Soms moeten we dingen doen die niemand zal doen.
Ik zeg altijd tegen m'n team: Wees op je best op je slechtste dag.
Oké?
Ja, natuurlijk, Tone. -Mooi.
Voorzichtig.
Oké, we moeten hier een oplossing voor verzinnen.
Die boodschap toont aan dat de overheid de aanslag in de hand heeft.
Dus we wachten af, tot we gered worden.
Niets wijst op een aanslag.
Het is kerst.
De perfecte dag om toe te slaan. De dag waarop we het kwetsbaarst zijn.
De meesten vieren niet eens kerst.
Áls het een aanslag is.
Rustig maar, lieverd.
Het is al goed. Het komt allemaal goed.
We moeten wachten op instructies.
Maar in de tussentijd vieren we deze bijzondere dag...
zoals we dat elk jaar doen.
Als we onze waarden niet hooghouden en kerst niet passend vieren...
dan hebben de terroristen al gewonnen. -Amen.
No comments yet. Be the first to leave one.