The Cold Light of Day

อึด พันธุ์ อึด

เที่ยวบิน 530 จากซานฟรานซิสโก นำเครื่องลงจอดได้

ขอโทษครับผมพูดสเปนไม่ได้

- มาสเปนครั้งแรกเหรอคะ - ใช่ครับ

กระเป๋าเดินทางผมล่ะ

ขออภัยค่ะกระเป๋ายังอยู่ที่ซานฟรานซิสโก

ให้มันได้อย่างนี้สิ

แซลลี่

ช่วยโทรหาสายการบิน... ให้ทิ้งกระเป๋าไว้ที่ซานฟรานซิสโก

กว่าจะมาถึงผมคงกลับแล้วขอบใจนะ

วิล

- เฮ้ - เฮ้

ผมนึกว่าจอชจะมารับ

หลับอยู่บนเรือน่ะเหนื่อยจากเดินทาง

อยู่ๆ ก็เพลียขึ้นมาดีใจที่ได้เจอลูก

ดีใจที่ได้เจอพ่อครับ

งานที่นี่เป็นไงบ้างครับ

เยี่ยมสุดในรอบหลายปีเลย

เชิญคณะกอสเปลมาเปิดแสดง

เชิญผู้รู้เรื่องปีกัสโซจากมหาลัยโอเรกอน

ทำไมคนสเปนถึงอยากฟัง...

ผู้เชี่ยวชาญปีกัสโซจากโอเรกอน

- มองต่างมุม - ขอโทษครับ

ฮัลโหล

อีกสองสามชั่วโมงฉันโทรกลับนะ

ได้บาย

รับโทรศัพท์ครั้งเดียวเอง

พักร้อนคราวนี้...

ทิ้งบริษัทมาในเวลาที่ไม่ค่อยเหมาะ

แม่แกเขาตื่นเต้นกับพักร้อนคราวนี้มากนะ

วิลเหรอลูก

- แม่ดูดีจังครับ - ขอบคุณที่ช่วยจ่ายตลาดนะที่รัก

- ทำไมแม่ดูสบายๆ จัง - เพราะเราได้อยู่กันพร้อมหน้าซะทีน่ะสิ

เดินทางเป็นไงบ้างลูก

เครื่องบินขึ้นบินตรงมาแล้วก็ลงจอด

อาบไวน์ซะหน่อยก็หายเหนื่อย

มีเด็ดกว่านั้นอีก

ไปเปลี่ยนเสื้อก่อนสิลูก ยับยู่ยี่เชียว

แล้วกระเป๋าล่ะ

ยังบอกลาสะพานโกลเด้นเกทไม่เสร็จครับ

ให้ตายสิ

แต่มีเสื้อผ้าจากปีที่แล้วที่ลูกทิ้งไว้

ใส่พวกนั้นได้

เดี๋ยวแม่รินไวน์แดงให้

เห็นมั้ยล่ะ

ตอนฉันมาถึงแม่บอกว่าเบียร์อยู่ในตู้เย็น

นายมันคนโปรดแม่

พระเจ้า

ดูซินี่ใคร

แดร่านี่วิลพี่ชายคนโปรด

ที่เคยบอกใครต่อใครว่าเป็นลูกคนเดียว

ผมเริ่มพูดแบบนั้นหลังจอชเกิด

นั่งรถก๊อตซิลล่ามาเป็นไงบ้าง

ยังพอทน

ทาตัวสบายๆ เข้าไว้แค่อาทิตย์เดียว

พ่อเธอน่ารักจะตาย

เธอโตที่บ้านเด็กกำพร้าในโซเวียตน่ะ

- เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน - ไม่เลวนี่

...แต่รับราชการระเบียบมันจุกจิก

ถ้ารัฐบาลบอกให้ย้ายก็ต้องย้าย...

- บางคนก็ไม่ชอบหรอก - ผมก็ไม่ชอบ

เราไม่เคยมีเพื่อนซ้ำหน้า... เกินสองปีแล้วก็...

เราอยู่มา 12 ประเทศใน 18 ปี

แต่เจ๋งตรงได้รู้จักกีฬาท้องถิ่นแปลกๆ

โทษทีนะเพื่อน

เราทั้งเล่นบาสทั้งวิ่งแข่งตอนอยู่คอโมโรส

เพราะที่นั่นมีแต่ตัวเตี้ยๆ

เราไปไหนวิลก็เป็นดาวรุ่งตลอด

เด็ดเลยแม่

รับสิ

ก่อนอื่นอยากบอกว่าแม่มีความสุขมาก...

ที่ได้กินข้าวพร้อมหน้ากันอีก

เพิ่งรู้ตัวว่าคิดถึงบรรยากาศแบบนี้มาก

- แด่ครอบครัว - เยี่ยม

แด่ครอบครัว

- ปลาดูน่าทานจังค่ะ - พ่อเขาตกได้เมื่อเช้าน่ะ

- คุณชอว์ตกปลาด้วยเหรอคะ - หมอนี่ต่างหากที่ชอบตกปลา

ไม่เอาน่าอย่าเล่าเลยขอร้อง

เล่าเถอะฉันอยากรู้

- หมอนี่เป็นนักแทงปลา - ขอโทษที

สายนี้ต้องรับเรื่องสำคัญ

พอได้แล้วไม่งั้นแม่จะแฉเธอบ้าง

คืนนี้ลูกนอนไหนแยกกันนอนใช่มั้ย

ไม่เอาน่าพ่อ

ถ้าเราร่วมมือกันจะดีกับทั้งสองฝ่าย

พฤหัสนี้เหรอ

ผมอยู่ต่างประเทศ

ผมเข้าใจ

บาย

- อันตรายจัง - ใช่อันตรายสำหรับหมอนั่น

- เขามาแล้ว - วิลผู้น่าสงสาร

- วิลผู้น่าสงสาร - นี่ความลับระหว่างพ่อกับเขา

เรื่องนี้จะเล่าขานกันในครอบครัวอีกนาน

เล่าเถอะขอร้อง

- จอชพอได้แล้ว - อย่าเล่าเลยฉันขอเถอะ

วิลเป็นนักตกปลา

เอาล่ะก่อนจะใส่ไข่กันจนเละ

เรื่องมีอยู่ว่าพ่อพาผมไปเที่ยว... ไปแทงปลาตอนผมสิบขวบ

แค่สิบขวบ

ผมแทงโดนตีนกบตัวเอง

ทุกคนขำกันใหญ่

- แค่นั้นเหรอ - แค่นั้นแหละครับ

วิลร้องไห้ทั้งคืนเลย

เขาเกือบแทงเท้าตัวเองนะ ร้องไห้จนหลับเลย

เวลาวิลร้องไห้เหมือนตัวอะไรคราง

ขำตายล่ะ

วันนี้ผมไม่มีอารมณ์

- ผมไม่รู้ว่าจะอยู่ครบสัปดาห์รึเปล่า - อะไรนะ

ขอโทษครับแม่

ผมเพิ่งรู้ว่าบริษัทผม... ล้มละลายอย่างเป็นทางการ

อะไรนะ

- ขอโทษครับ - แกพูดอะไรของแก

วิล

ขอโทษที่ของขึ้นใส่พ่อตอนมื้อเย็น

พ่อเสียใจที่ลูกต้องเจอเรื่องหนักๆ แบบนี้

ขอบคุณครับ

พรุ่งนี้ลมดีแน่ๆ

ครับ

ใบเรือพร้อมรึยัง

วิล

วิล!

ผูกให้แน่นอีก

- แน่นอีกวิล - พูดครั้งเดียวก็ได้ยินแล้วพ่อ

จอชทอดสมอตรงนี้แหละ

วิล

วิล!

มาช่วยพ่อหน่อย

บังคับต้านลมไว้นะ

วิล! ต้านลมไว้!

หันหัวเรือต้านลม!

แดร่า!

- พระเจ้าช่วยเป็นไรรึเปล่า - ขอแม่ดูหน่อย

- ฉันไม่เป็นไร - พระเจ้าช่วย

- ฉันไม่เป็นไร - เธอเป็นไรรึเปล่า

- แค่นี้เอง - ค่ะฉันไม่เป็นไร

- ไอ้โทรศัพท์เวร - เฮ้ย! พ่อทำอะไรน่ะ

- แกบ้าหรือไงวะ - ผมเปล่า!

- เงียบนะ - พ่อเพิ่งโยนอนาคตผมทิ้ง

มีผู้หญิงอยู่บนเรือ...

- อะไรกันวะ - หัวแตกเลือดไหล

พอแล้วมาร์ติน

ฉันไม่เป็นไรค่ะจริงๆ นะ

ผมจะเข้าเมืองใครจะเอาอะไรมั้ย

หาซื้อยาฆ่าเชื้อ

ร้านขายยาน่าจะมี

ผมต้องใช้เงินสด

รีบกลับนะวิล

ขอบคุณครับ

ระวังด้วย

ลงมา

- เดี๋ยวผมเอง - ค่ะ

เดินระวังนะ

คุณเห็นมั้ยว่าเรือแล่นไปทางไหน

มีใครเห็นเรือใบมั้ย

ไม่เห็นเหรอ

แม่ครับ

ช่วยด้วยครับครอบครัวผมเกิดเรื่อง

อะไรนะ

ผมบอกว่าครอบครัวผมเกิดเรื่อง!

เรือผมโดนปล้นครอบครัวผมหายไป!

ผมร้อยตำรวจเอกพิซาร์โร่คุณคือ...

ผมชื่อวิลชอว์

คุณจะไปไหน

พาผมไปที่เรือ

- นั่นใครน่ะ - ใจเย็นๆ คุณชอว์

วิลฉันเรียกนายว่าวิลได้มั้ย

คุณรู้ชื่อผมได้ยังไง

- แม่นายบอกฉัน - เธออยู่ไหน

ฉันจะพานายไปหาพวกเขามาเถอะ

- ไปสิ - ไม่!

- ไปสิวะ - ไม่ไป!

- ไปเร็ว - ปล่อยฉัน! ปล่อย!

ปล่อยสิ

เวร!

วิล

ไปกันเถอะลุกขึ้นเร็ว

เป็นไรมากมั้ย

ผมเจ็บโดนซะน่วม

แล้วแม่กับจอชล่ะ

พ่อก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอยู่ไหน

อะไรนะ

ก็ตอนนั้นยังอยู่กับพ่อ

มีคนมาที่เรือ

เอาปืนจ่อหัวพ่อ

จับแม่แกจอชแล้วก็แดร่าไป

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น

- พ่อขอโทษ - ขอโทษทำไม

วิล...

พ่อไม่ได้จองคิวนักร้องหรือนักวิจารณ์ศิลปะ

นั่นไม่ใช่งานที่พ่อทำที่สถานทูต

มีเรื่องจริงอยู่อย่างคือพ่อทำงานให้รัฐบาล

พ่อทำงานอะไร

เป็นสาขาของหน่วยราชการ

สาขาของซีไอเอน่ะ

- แล้วแม่กับจอชหายไป - มันไม่ใช่อย่างที่ลูกคิด

- อย่าทำเหมือนผมเป็นไอ้งั่ง - พ่อไม่ได้ทำเหมือน...

ก็ทำอยู่นี่ไงแม่กับจอชหายไป

พ่อเป็นซีไอเอแต่ไม่รู้พวกเขาอยู่ไหน

พ่อขอโทษ

เพราะเรื่องที่พ่อก่อไว้เหรอ