Wham!

DE BIOGRAFIE…

Hoi. Dat was een typische ochtend in het leven van Wham!…

maar vroeger…

Kunnen we het nog eens doen?

DE BIOGRAFIE…

Hoi. Dat was een typische ochtend in het leven van Wham!…

maar vroeger ging het wel anders.

Dit is Bushey Meads, waar we elkaar in 1975 toen we 12 waren ontmoetten.

We hebben hier vandaag een erg speciale gast.

Meneer Ted Halliwell, mijn schoolhoofd van vroeger.

Ted, hoe gaat het?

Beter dan ooit.

Mooi. Had je ooit gedacht dat het zo zou aflopen?

Nou… -Bedankt. We gaan naar George.

Andrew en ik waren vastbesloten om een fantastische tijd te hebben.

Wham! was een broederschap.

Het was speels.

Een menselijke, onvoorspelbare puinhoop.

Het was allemaal pop.

En Wham! wilde nooit volwassen worden.

Het was een droom.

Al van kleins af aan.

Maar in die tijd…

had iedereen zoiets van: hoe kunnen die twee idioten nu zoveel succes hebben?

Hoe kan dat nu?

wham, bam, ik ben een man

baan of geen baan

ik blijf gewoon een man

geniet jij van wat je doet?

stop er anders gewoon mee

blijf daar niet wegrotten

ik heb geen zorgen meer

ik heb geen tijd meer voor je

je moet dapper zijn om van je te houden

iedereen heeft een oogje op je

ik heb geen zorgen meer

ik heb geen tijd meer voor je

je moet dapper zijn om van je te houden

en denk je niet dat ik dat weet, weet, weet?

George, kun je vertellen hoe Andrew en jij elkaar ontmoet hebben?

We hebben elkaar ontmoet toen ik elf en Andrew twaalf was…

in het noorden van Londen.

De eerste dag…

op school ontmoette ik Andrew.

STEM VAN GEORGE

Onze leraar kwam binnen…

STEM VAN ANDREW

met een nieuwe jongen.

Hij had zo'n grote bril met een dik montuur.

Ik was een erg stuntelige…

beetje gezette jongen die er erg vreemd uitzag.

Met een flinke bos krullend haar.

En vrij verlegen.

De leraar vertelde ons dat hij Georgios Panayiotou heette.

Georgios Kyriacos Panayiotou.

'Wie ontfermt zich over de nieuwe jongen?'

Andrew stak zijn hand op.

Ik geloof echt dat het een speling van het lot was.

Alles was wellicht anders verlopen…

als ik naast iemand anders was gaan zitten.

Ik noemde hem Yog. Dat was de bijnaam die ik hem had gegeven.

Het klikte echt heel goed.

In wezen hadden Yog en ik precies dezelfde kijk op dingen.

Op muzikaal vlak waren we onafscheidelijk.

We werkten urenlang aan sketches en comedyshows voor op de radio.

We schreven liedjes en begonnen een band toen we allebei 16 waren.

We heetten The Executive.

The Executive.

Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht.

DEMO/REPETITIE VAN THE EXECUTIVE

Het was ska…

en we waren heel slecht.

We waren niet gek voor 16-jarigen.

Oké, klootzakken, een derde keer.

Met z'n vijven speelden we zowat alle instrumenten die we nodig hadden.

Kom terug.

Na een jaar verwaterde het…

omdat mensen niet kwamen opdagen bij repetities of concerten.

Ik zou niet zeggen dat het verwaterde. Het implodeerde en ik en Yog bleven over.

We moesten met z'n tweeën verder.

En we bleven samen liedjes schrijven.

En we gingen dansen in het West End in Londen.

We gingen naar Le Beat Route.

We deden wat danspasjes en hadden lol.

Andy riep iets van 'wham, bam' en zo.

Ik begon te rappen:

'Wham, bam, ik ben de man.'

Dat leek ons een goede bandnaam.

Wham!.

En dat bleef hangen.

En er was maar één ding dat ik wilde doen.

Een band beginnen met Yog.

Andrew en ik waren toen al goed in het schrijven van catchy liedjes.

We hadden voor twintig pond een demo in zijn huiskamer gemaakt.

We hadden een bezem met een microfoon daaraan vast…

en zo'n Portastudiootje met vier sporen dat je eind jaren zeventig net had.

ik zei: lekker swingen

lekker swingen maar

DEMO VAN WHAM!

We waren pas 17 of 18.

De liedjes waren geïnspireerd op de wereld van toen…

de omgeving om ons heen.

Demonstraties in het hele land.

Enorme toename van de werkloosheid onder 16- tot 18-jarigen.

We combineerden rap met disco en voegden er daarna pop aan toe.

Een sociale tekst op een discobeat.

hé, moet je mij eens zien

ik ben een bink op straat

ik heb geen werk, maar vermaak me wel met de jongens in de rij…

Dat maffe liedje dat ik in een van de clubs zong…

werd de basis van 'Wham Rap!'.

wham, bam, ik ben een man…

En we bleven liedjes schrijven.

Yog en ik putten inspiratie uit de clubs.

'Club Tropicana' ging over Le Beat Route.

Club Tropicana, de drankjes zijn gratis…

We hadden alleen een couplet en een refrein.

Yog kwam op een avond bij mij langs…

en ik werkte aan een aantal akkoorden die me goed bevielen.

Het was geweldig, want hij zei dat hij een melodie had die daar goed bij paste.

We hadden ongeveer dezelfde akkoorden.

ik val weer eens

EERSTE DEMO VAN 'CARELESS WHISPER'

en ruik de vernis

op de dansvloer

voor het hart en de geest…

We maakten het liedje samen af, heel langzaam, thuis of in de bus…

en voegden elke dag weer wat toe.

het enige wat het oplevert, is pijn

en ik zal nooit meer dansen

schuldige voeten hebben geen ritme

en het is makkelijk om te doen alsof

maar ik weet dat ik niet gek ben…

Ik weet nog dat het af was.

We waren aan het spijbelen en ik zei dat ik niet wist wie het moest zingen…

dat ik wellicht niet goed genoeg was…

maar dat het een hit zou worden.

Onze demo was ongeveer vier minuten lang.

Dat vond ik genoeg. Ik had er vertrouwen in.

Ook al hadden we één liedje en nog twee die niet af waren.

We gingen langs bij platenmaatschappijen.

Twee achttienjarige jongens.

Het was heel brutaal. We bleven daar staan en hielden vol dat we een afspraak hadden.

We kregen erg teleurstellende reacties.

Een man smeet het bandje terug en zei dat we wat hits moesten gaan schrijven.

'Careless Whisper' en 'Club Tropicana' werden door ze allemaal geweigerd.

Ik weet nog dat ik er buikpijn van kreeg en dat de moed me in de schoenen zakte.

Ik was er echt kapot van.

Er echt kapot van.

Het was ontmoedigend…

maar ik kende Mark Dean, die vlak bij mijn ouders woonde.

Hij werkte in de platenbranche.

Ik geloof dat hij Soft Cell en ABC heeft ontdekt.

Andy belde steeds en vroeg of ik naar zijn bandje wilde luisteren?

En ik bleef hem maar uit de weg gaan.

Ik had zoiets van: o nee, weer een lokale band.

Andrew deed het bandje in de brievenbus.

Er stond geen muziek op.

Alleen George die zong met een krassende gitaar.

En toch was het geweldig, fantastisch.

Hij bood ons een platendeal aan.

We hebben de deal getekend in een cafetaria.

We waren uitgelaten.

Mijn moeder is helemaal in het begin met een plakboek begonnen.

BOEK 1

BOEK 2 - BOEK 3

En ze heeft een geweldige collectie opgebouwd.

Krantenknipsels, recensies, hitlijsten.

Ze deed er echt veel moeite voor.

Plakboek nummer een.

'Andrew en Yog hebben een deal met Innervision gesloten.'

'Wham!'

Dat was het. De droom was uitgekomen.

Het was echt geweldig om iets te doen waarnaar ik altijd verlangd had.

Het was een droom, en nog wel met mijn beste vriend.

Wham! bestaat gewoon uit Andrew en mij.

Maar we besloten om twee meisjes toe te voegen…

waaronder Andrews vriendin.

Shirlie, Yog en ik gingen vroeger samen dansen.

We bedachten dat we zo onze muziek konden presenteren.

En een professional.

Dee C Lee kwam bij de band.

De meisjes waren geïnspireerd op The Human League.

We waren dol op die band.

George hield van die band. Ik vind hem oké.

Ze waren geen inspiratiebron. We maakten gebruik van wat we hadden…

en ik had een vriendin…

en we hadden van die danspasjes. Dat was wat we hadden.

En toen werd onze allereerste 45-toerenplaat geperst.

Ik ben George Michael van Wham!.

Ik hoop dat je geniet van de single "Wham Rap! (Enjoy What You Do)."

lekker swingen

ik zei: lekker swingen

kijk eens naar mij

ik ben een bink op straat

ik heb geen werk, maar vermaak me wel

met de jongens in de rij van het arbeidsbureau

man, ze komen met een geweldig ritme

De reacties waren buitengewoon.

Sounds omschreef ons als sociaal bewuste funk.