Ice Age

ทำไมถึงไม่เรียกว่า ยุคเย็นมากหรือยุคหนาว?

ฉันหมายถึง ทำไมต้องเรียกว่ายุคน้ำแข็ง?

ก็เพราะมันมีแต่น้ำแข็ง....อะสิ.

อะนะ มันก็แค่หนาวกว่ากันนิดหน่อย.

ช่วยด้วย. ช่วยด้วย.

เร็วน่ะ! เด็กๆ รีบไปเถอะ. เรากำลังเดินทางอยู่นะ.

แต่!.... แต่ว่า!... แต่ว่า พ่อครับ.

ไม่ต้อง แต่. เอาไว้เล่นทีหลัง.

ก็ได้. ไปกันเถอะ พรรคพวก.

แล้ว เอ๊ดดี้อยู่ไหน?

เขาบอกว่าใกล้จะค้นพบวิวัฒนาการครั้งยิ่งใหญ่.

จริงอะ?

ฉันกำลังบิน.

นั่นคงเป็นวิวัฒนาการ.

- ระวังหน่อยสิ. - นายกำลังไปผิดทาง.

แมมมอทบ้า.

อย่าทำตัวขวางโลกสิ. เอางวงของนายออกจากถนนหน่อย.

ถ้างวงฉันเล็กขนาดนั้น ฉันคงมองไม่เห็นมันหรอก เพื่อน.

ขอฉันพักหน่อย. เราวุ่นวายกันมาทั้งวันแล้ว.

ตามสบาย. ตามฝูงไปเลย.

มันคงจะเงียบกว่านี้ถ้าพวกนายไป.

ไปกันเถอะ ถ้าเขาอยากแข็งตายก็ตามใจเขา.

ตื่นแล้ว!. ตื่นแล้ว!.

สายตะวันโด่งแล้ว ทุกคน. หา!? แซ๊ค? มาร์แชลl?

บาร์ตี้? ลุงฟันกัส?

ไปไหนกันหมด? ไม่เอาน่าพวก_เดี๋ยวเราอพยพไม่ทันนะ

พวกนั้นไม่ยอมรอเลย. เป็น แบบนี้ทุกปี

ทำไมนะ? ไม่รักฉันกันเลย?

ไม่มีใครสนใจ สล็อตชื่อซิดเลยเหรอ?

ก็ได้ ฉันไปเองก็ได้.

แหยะ!.

พ่ออ้วน วันหลังอย่าทำเลอะเทอะอีกล่ะ.

โอ้ว! ยี้!. โอ๊ว!ย๊าก!.

ฉันไม่อยากเชื่อเลย. ต้นไม้เขียวชอุ่ม. แฟรงค์ นายเคยเห็นไม๊..?

- เอาเลย. ขุดสิ. - ดอก เดนเดไลน์.

- ฉันคิดว่าความหนาวทำลายมันหมดแล้ว. - ทั้งหมดนอกจากดอกนี้.

หยะแหยงจริงๆ... ฉันอยากจะ... ย๊ากส์!.

อยากจะพูดว่านี่ไม่ใช่วันที่ดีเลย. นายเข้าใจที่ฉันพูดมั๊ย เพื่อน?

ใช่ไม๊. คุณแรดสมองตีบ. นายเข้าใจหรือเปล่า?

เรื่องจริงนะ. ไม่ได้หรอก . นายอาจจะไม่เข้าใจที่ฉันพูด.

อาหย่อย.

ดอกเดนเดไลน์. คงจะเป็นดอกสุดท้ายของฤดู.

- คาลล์. - ใจเย็น แฟรงค์.

เขาทำลายสลัดของเรา.

ฉันผิดเอง. มันเป็นความผิดของฉัน. ให้ฉัน...

ไม่! ไม่! ไม่ได้ล้อเล่นนะ ให้ฉันจัดการเอง. นี่อะไร?

เมล็ดไฟน์. โอ! พระเจ้า. นี่ของโปรดของฉันเลย.

อร่อย. มันน่ากินนะ.

แต่ฉันไม่อยากกินคนเดียวหมด. นี่ ลองกินดูสิ.

อร่อย ใช่ไม๊? ท่าทางจะหิว.

เดี๋ยวนี้?

เดี๋ยวนี้.

- แกล้งทำเป็นว่าฉันไม่ได้อยู่นี่. - ฉันอยากจะอัดมันแรงๆสักที.

- ก็ดี. เราจะได้มีสนุกหน่อย. - อย่าให้พวกมันอัดฉันนะ. ฉันยังไม่อยากตาย.

- ออกไป. - มาน่า นายทำเรื่องเองนะ.

เราแค่อยากจะจัดการให้จบเรื่องแล้วก็จะไป.

วันนี้อย่าเพิ่งเลย ไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกัน.

ใช่แล้ว ฉันว่าวันนี้ไม่เหมาะ. ตกลงไม๊?

เรากำลังจะหักคอนาย ยังทำตลกอีก.

เดี๋ยวสิ! ฉันคิดว่าแรดเป็นมังสวิรัติ.

- ประเด็นเยี่ยมมาก. - เงียบ!.

- ใครบอกว่าเราจะกินเขา หลังจากฆ่าแล้ว? - เร็วเข้า จัดการเลย

นายรู้ไม๊! ฉันไม่ชอบสัตว์ที่ฆ่าเพื่อความสนุก.

- ไว้ห่วงพวกเลี้ยงลูกด้วยนมดีกว่า. - ฉันก็เลี้ยงลูกด้วยนม.

ตกลงถ้าคนไหนกล้าข้ามหลุมโคลนดูดนั่นมา ก็มาเอาสล็อทไป.

ใช่แล้ว พวกขี้แพ้. ถ้าเข้ามาอีกก้าว พวกนายตายแน่.

- นายหลอกใช่ไม๊ หา? - ใช่. ใช่สิ ฉันหลอก.

จัดการ!.

ดอก เดนเดไลน์?

เราทำได้!.

- นายมีตาที่สวยจัง. - ออกไปให้พ้นหน้าฉัน.

ว๊าว เราเป็นทีมที่ดี. นายจะว่าไง ถ้าเราจะลงใต้ด้วยกัน?

ยอดเลย. โดดขึ้นหลังฉันแล้วทำตัวตามสบาย

- ว้าว จริงเหรอ? - เปล่า.

เดี๋ยว นายไม่ลงใต้เหรอ? มันเปลี่ยนฤดู อพยพตามสันชาติญาณ.

- มันได้เวลาแล้ว? - ฉันคิดว่าไม่. ลาก่อน.

ตกลง และขอบคุณที่ช่วย. จากนี้ไป ฉันจัดการเองได้.

เฮ้! เจ้าวีเซิลล์หนังเหนียว. รอให้เราลงไปได้ก่อนเถอะ!.

ทางใต้มันไกลเกินไป. ทั้งร้อน คนก็เยอะ - ใครอยากจะไป?

ไม่ดีเหรอ? นายกับฉัน สองหนุ่มโสด ตระเวนไปให้ทั่ว.

ไม่ นายต้องการคนคุ้มกัน นายไม่ได้ต้องการเพื่อน.

นายเป็นพวกเลี้ยงลูกด้วยนมที่เหลี่ยมจัด.

ตกลงนำทางเลย คุณตัวโต...

- แมนเฟรด. - แมนเฟรด? ใช่.

คิดยังไงกับ แมนนี่เดอะมู๊ดดี้แมมมอท? หรือ แมนนี่เดอะมาเลนโชโล่... แมนนี่ เดอะ...

เลิกตามฉันซักที.

ตกลง แล้วแต่นาย. นายทำเป็นว่าฉันไม่อยู่ที่นี่. ฉันจะปิดปากเงียบเลย.

ดูเด็กคนนั้นสิ ดิอาโก้.

- ให้มาร่วมวงอาหารเช้าท่าจะดี? - อาจจะไม่มีอาหารเช้าถ้าไม่มีเขา.

โดยเฉพาะเมื่อพ่อของเขาถลกหนังพวกเรา ไปใส่เพื่อความอบอุ่น.

ตาต่อตา นายคิดว่ายังไง?

ให้พวกเขาได้รู้จักเสือเขี้ยวดาบซะบ้าง.

เรียกพวกเรา. เราจะโจมตี.

ดิอาโก้ เอาเด็กนั่นกลับมาเป็นๆ.

ฉันอยากแก้แค้นให้สนุกซักหน่อย ฉันอยากได้ของสดๆ.

เพื่อน ฉันเหนื่อยแล้ว.

- นั่นเหรอที่นายจะเอามาทำที่พัก? - นายตัวใหญ่ ก็ขนได้เยอะหนะสิ.

- ฉันตัวเล็ก. - นายก็เลยได้ไม้ซีกมาอันเดียว.

แต่ด้วนไม่ซีกกับสมองอันชาญชลาดของฉัน ฉันสามารถก่อไฟได้.

ประทับใจมาก.

เรามาดูกันว่า คืนนี้สมองจะเอาชนะกำลัง เริ่มกันเลยไม๊?

เฮ้ คิดว่าฉันวเห็นประกายไฟ.

ขอโอกาสฉันหลบข้างๆนายหน่อยนะแมนนี่ เพื่อนรัก?

ไม่มีใครที่นายจะไปรบกวนแล้วเหรอ?

เพื่อน? ครอบครัว? กิ้งก่าพิษ?

ครอบครัวทิ้งฉัน. พวกเขาอพยพไปแล้ว.

นายน่าจะเห็นว่าปีที่แล้ว พวกเขาทำอะไรกับฉัน.

พวกเขาตื่นแต่เช้า แล้วมัดมือมัดเท้าฉัน

แล้วเขาก็อุดปากฉันด้วยหนูนา

ปิดร่องรอยพวกเขาด้วยน้ำ เพื่อให้ฉันไม่ได้กลิ่น

แล้ว... ใครจะต้องการพวกเขา ใช่ไม๊?

แล้วนายล่ะ? มีครอบครัวไม๊?

ตกลง นายคงเหนื่อย ฉันเห็นละ. ไว้เราค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้า.

แมนเฟรด! แมนเฟรด! ขอฉันหลบฝนหน่อย?

ไม่เอาน่า. ไม่มีใครหลับเร็วขนาดนั้นหรอก.

แมนนี่.

นั่น! ดิอาโก้. ถอย!.

- เด็กอยู่ไหน? - ฉันหลงกับเขาที่น้ำตก.

นายหลงกับเขา?

- ฉันต้องการเด็กนั่น ดิอาโก้. - ฉันจะไปเอามาให้.

ดีแล้ว ไม่งั้นฉันจะเอานายแทนเด็กนั่น.

เราจะขึ้นไปรอบนเขา. ไปพบเราที่นั่น.

จะดีมากถ้าได้ตัวมาเป็นๆ.

เราไว้ใจนายได้ใช่ไม๊ ดิอาโก้?

ไปกันได้แล้ว.

หล่อนหยิบเส้นขนออกจากไหล่ฉันแล้วพูดว่า "ถ้าคุณต้องการคู่เต้นพิเศษ

คุณน่าจะเลือกสาวขนสีเดียวกัน."

ฉันคิดว่า "ว้าว!. เธอคงจะขอที่อยู่ฉัน."

ถ้านายเจอคู่ นายจะต้องซื่อสัตย์ นั่นเป็นสิ่งดี.

- ตอนนี้ไปไกลๆฉันได้แล้ว. - ฉันคิดว่าชีวิตคู่เป็นเรื่องโง่มาก.

ลืมเรื่องให้ซิดตั้งหลักแหล่ง ลืมได้เลย.

แมนนี่?

แมนนี่?

ดูนั่นสิ. เขาไม่เป็นไร.

เธอหายไปแล้ว.

- แมนนี่ นายลืมอะไรไปหรือเปล่า? - เปล่า.

- แต่นายเพิ่งช่วยเขา. - ฉันพยายามไม่ยุ่งกับสิ่งที่ฉันช่วย.

แต่นายทิ้งเขาไว้ที่นี่ไม่ได้.

ดูสิ! นั่นมีควัน. อาจจะมีพวกเขาอยู่บนเขานั่น.

- เราต้องพาเขาไปคืน. - ถ้าจะพูดให้ถูก. ไม่ใช่ "เรา".

ไม่เคยมีคำว่า "เรา". ความจริงถ้าไม่มีฉัน ก็จะไม่มีคำว่า"นาย".

- ขึ้นเขาเถอะ. - ฟังให้ดีนะ: ฉันไม่ไป!

- ก็ได้ คนใจดำ. ฉันจะพาไปเอง. - ก็ดี.

นายดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย. นั่นแหละที่ฉันเห็น.

ฉันจะพาเธอกลับ. เราไม่ต้องการเจ้าแมมมอทนั่นหรอกใช่ไม๊?

ไม่ เราไม่ต้องการ.

นายนี่วุ่นวายจริงๆ. รู้ตัวไม๊?

เรื่องหมูๆ. ฉันทำได้ ฉันทำได้!.

ฉันกำลังจะตาย.

แมนนี่!

- เจ้าตัวสีชมพูนั่นของฉัน. - ไม่. ที่จริง เจ้าตัวสีชมพูนั่นของเรา.

"ของเรา"? นายสองคนเป็นคู่ที่แปลกมาก.

ไม่ใช่ "เรา".

เข้าใจละ. มีลูกเองไม่ได้ นายเลยต้องหาลูกเลี้ยง

ฟังนะ ฉันเสียใจที่ขัดจังหวะอาหารว่าง แต่เราต้องไปแล้ว.

เด็กคนนั้น? ได้โปรด ฉันจะพาเขากลับไปคืนพวกเขา.

โอ้! ใช่สิ พยายามได้ดี พ่อเขี้ยวแหลม

- หาว่าฉันโกหกเหรอ? - ฉันไม่ได้พูดนะ.

นายคิด.

ฉันเกลียดเจ้าแมวนี่จัง. เขาอ่านใจได้.

- ฉันชื่อ ดิอาโก้ เพื่อน. - แมนเฟรด แล้วฉันไม่ใช่เพื่อนนาย.

ก็ได้ แมนเฟรด. ถ้านายกำลังหามนุษย์ นายเสียเวลาเปล่า พวกนั่นไปแล้ว

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ. เราจัดการเอง.

ฉันจะช่วยพาเขาไปหาเผ่าของเขาให้ แต่อย่ามายุ่งกับเราอีก.

- ก็ได้. ก็ได้ ตกลง. นายมีปัญหาอะไร? - นายนั่นแหละ ปัญหาของฉัน.

ฉันคิดว่านายกำลังเครียต อาจจะกินเยอะไป. มันอ้วนยากนะ ถ้ากินแต่ผัก.

ฉันไม่ได้อ้วนtฃ. เพราะขนพวกนี้ มันทำให้ฉันดูฟูๆ.

ก็ได้ นายมีขนอ้วน. ถ้านายอยากจะคุย ฉันก็พร้อม.

นายจะทำอะไร? ทิ้งเขาไว้ที่เชิงผานั่นแหละ.

- เราต้องแน่ใจว่าเผ่าของเขาเห็นเขา. - ความคิดเยี่ยม.

ไม่ ไม่. เดี๋ยว! เดี๋ยว! เดี๋ยว รอเดี๋ยว!.

อย่าขว้างฉัน.

- มีปัญหาแล้ว. - อะไรอีก?

ยอดมาก.

- ฉันบอกแล้ว ว่าพวกนั้นไปแล้ว. - ดูวิ ว่าใครมา.

นายไม่มีสัตว์โชคร้ายให้แทะเล่นแล้วเหรอ?

พวกนั้นอาจไปไม่ไกล. ฉันหมายถึง เขาอาจะไปทางนี้ หรือทางนั้น

นายไม่รู้วิธีแกะรอยใช่ไม๊?

ฉันเป็น สล็อท. ฉันดูต้นไม้ กินใบไม้. นั่นแหละวิธีแกะรอยของฉัน.

นายห่างจากพวกนั้นไม่นาน.

มันยังสดอยู่. พวกนั้นไปทางเหนือ 2ชั่วโมงก่อน.

มันยังสดอยู่. พวกนั้นไปทางเหนือ 2ชั่วโมงก่อน.

นายคงไม่อยากให้เรื่องนี้วุ่นวาย.

เอาเด็กให้ฉัน. ฉันสามารถตามรอยเร็วกว่าพวกนาย.

แล้วนายเป็นพลเมืองดีที่จะช่วยเหลือใช่ไม๊?

- ฉันรู้ว่าพวกคนกำลังจะไปไหน. - ทางผ่านธารน้ำแข็ง.

ทุกคนรู้ดีว่าพวกเขาต้องไปอีกฟากนึง

นายไม่รู้วิธีแกะรอย นายไม่มีทางตามพวกนั้นทันก่อนหิมะจะปิดทางผ่าน.

นั่นอาจจะเป็น พรุ่งนี้.

เอาละ นายจะให้เด็กฉัน หรือจะติดพายุหิมะ นายจะเลือกแบบไหน.

ฉันก็อยากให้นายสนุก. เราจะพาไปคืน.

เจ้าแมวเหมียวตัวใหญ่ที่น่าสงสาร ถูกทิ้งซะแล้ว.

ซิดเจ้าแมวเหมียวจะเป็นคนนำทาง.

แมนนี่ ขอฉันคุยกับนายแป๊บสิ

ไม่. ยิ่งเราเจอคนเร็วเท่าไหร่ เราก็ไม่ต้องเห็นหน้าคุณน้ำลายยืดตึ๋งหนืดเร็วเท่านั้น

และเด็กคนนี้ด้วย.

เจ้าตัวใหญ่นั่นคงคุ้มครองนายไม่ได้ตลอดไป.

เมื่อถึงวันนั้น ฉันขอเตือนให้ระวังให้ดี เพราะฉันจะเคี้ยวนาย.

นักแกะรอย! มาข้างหน้า ฉันจะได้เห็นนาย.

ช่วยด้วย.