Crouching Tiger, Hidden Dragon: Sword of Destiny

Crouching Tiger Hidden Dragon.Sword of Destiny (2016) 23.976 fps runtime 01:42:31

18 ปีมาแล้ว นับแต่คนรักข้าจากไป.. หลี่มู่ไป๋...

เวลานั้น สหายสนิทชาวยุทธ เหลือจำนวนไม่มาก และอยู่ห่างไกลกัน...

เวลานั้น สหายสนิทชาวยุทธ เหลือจำนวนไม่มาก และอยู่ห่างไกลกัน...

ยุทธภพ มีแต่แก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่น เพื่อแสวงหาอำนาจ

ข้าจึงอยากถอนตัว จากยุทธภพ.. ไร้ชื่อฉายา...

เฉกเช่นวิญญาณ ที่ไร้ญาติ..

มีผู้กล่าวว่า "ปราชญ์เลื่องชื่อ เมื่อละสังขาร.. นาน 5 ปี.. มีคนเอ่ยนาม..

มีผู้กล่าวว่า "ปราชญ์เลื่องชื่อ เมื่อละสังขาร.. นาน 5 ปี.. มีคนเอ่ยนาม..

..และชื่อเสียงของมือกระบี่... ถูกจดจำ 20 ปี.."

ดูเหมือน เป็นการยกย่อง

แต่สำหรับข้า.. นั่นเป็นคำสาป..

tingtongA แปล-เรียบเรียง

ไหน. เจ้าพาใครมา..?

แม่นางผู้นี้อ้างว่า อยากเข้าสังกัดพรรคเรา...

ยามรักษาการณ์ พบนาง ที่หน้าประตูใหญ่...

เจ้ามาทำไม?

ข้ามาหายมฑูตไต๋ แห่งพรรคบงกชปัจฉิม

ผู้ยิ่งใหญ่ ที่สามารถครอบครองยุทธภพ..

ข้าอยู่นี่แล้ว, เจ้าต้องการอะไร?

ไม่ต้องตาม...

พวกสวะ ไร้ฝีมือ ไม่มีค่าเพียงพอ..

เหว่ยฟาง...

ออกมาสิ...

เจ้าเป็นใคร?

ถามเค้า...

เหว่ยฟาง...

เจ้าเป็นใคร?

พาข้าไปหา หัวหน้าไต๋... ข้ามีของที่ดีกว่า, สิ่งที่เค้าต้องการ..

ท่านอาจารย์หยู มาถึงแล้วครับ, นายท่าน.

ซู่เหลียน...

นับเป็นวาสนา ที่ได้พบกันอีก

ห้องที่ท่านเคยพัก ข้ายังคงเก็บรักษาไว้

ข้ารู้.. ท่านต้องกลับมา..

ไม่ใช่ท่านคนเดียว ที่มีภัย.. ข้าก็ถูกลอบทำร้าย ระหว่างทาง..

นับแต่พ่อข้าจากไป, สหายชาวยุทธ จำนวนไม่น้อย ถูกฆ่าตาย..

ยมฑูตไต๋ ไม่เคยหวั่นเกรง ในฝีมือท่าน...

ข้าขอโทษ ที่ต้องรบกวนท่าน...

เมื่อครอบครัวมีภัย เป็นหน้าที่ของข้า ที่ต้องช่วยเหลือ

ครอบครัวมีภัย...

พ่อข้าเห็นท่านเป็นคนในครอบครัว เสมอมา..

ไม่เก็บให้มิดชิด กว่านี้...

ก่อนที่พ่อจะตาย ท่านให้นำมาวาง ตรงที่มองเห็นง่าย ๆ

เพื่อจะได้รำลึก ถึงวันเก่า ๆ

ช่างน่าเศร้าใจยิ่งนัก...

โดยเฉพาะ อย่างยิ่ง..

หลี่มู่ไป๋

ข้าได้ร่ำเรียนวิชา, ตอนที่ท่านทั้งสอง อยู่ที่นี่

การตายของเค้า.. น่าเศร้าใจยิ่งนัก..

พ่อข้า... คิดว่าพวกท่าน จะแต่งงานกัน..

เราแต่งงานกัน ไม่ได้...

ข้าให้สัญญา กับผู้อื่นไว้...

ไม่สามารถ เปลี่ยนแปลงได้

ตอนนี้ยุทธภพ ขาดยอดฝีมือ

ท่านอาศัย โอกาสนี้..

หวังช่วงชิงความเป็นหนึ่ง, ครอบครองยุทธภพ

- คิดจะเดาใจข้า หรือ? - ไม่.. นั่นเป็นความทะเยอทะยาน ของท่าน

นี่เป็นดาบที่วิเศษ

แต่มีกระบี่เล่มหนึ่ง วิเศษยิ่งกว่า..

กระบี่มรกต ฟ้าบันดาล.

กระบี่มรกต ฟ้าบันดาล.. หายสาปสูญไปหลายปีแล้ว..

ไม่ได้หายไป.. แต่ถูกเก็บไว้..

มันถูกเก็บไว้ใน บ้านตระกูลเถี่ย..

ข้าจะส่งคนไป จู่โจมจวนท่านอ๋อง ได้หรือไม่?

ส่งไปคนเดียว ก็พอ... เจ้าหนุ่มนั่น...

เจ้าเด็กน้อย...

ทำงานชิ้นแรก ก็ล้มเหลวซะแล้ว..

จะโทษเหว่ยฟาง คนเดียวไม่ได้

เรายังฝึกเค้า ไม่ดีพอ

งานนี้ ถ้าส่งเค้าไปคนเดียว เท่ากับ ส่งเค้าไปตาย, อาจบางที ข้า...

เค้าพาข้า มาพบท่าน...

ส่งเค้าไป...

ชะตาเค้า ผูกพันกับกระบี่...

ข้ารู้ดี...

เด็กสาวนั่น เป็นใคร?

น่าจะเป็นลูกสาวของคนในวังหลวง

หลายคนมา เพื่อแสดงคารวะ

คนร้าย... มีคนร้าย...

มันเป็นใครกัน?

มีเสียงผิดปกติ...

เค้า จะโขมยกระบี่ค่ะ...

ข้าเหรอ จะโขมย...?

เราจับโขมย ได้แล้วครับ

เค้าไม่ใช่โขมย ธรรมดา

คนของพรรคบงกชปัจฉิม ลอบทำร้ายข้า ระหว่างทาง...

- พามันไปส่งทางการ - ไม่, เอาไว้ที่นี่แหละ

งานนี้ยมฑูตไต๋ ต้องวางแผนอย่างรัดกุม

ถ้ามันให้ความสำคัญ กับเด็กคนนี้ เค้าอาจมีค่า สำหรับเรา...

งั้นก็ดี...

เอามันไปขัง จัดเวรยามให้แน่นหนา

จะจัดการเค้ายังงัย...? เด็กหนุ่มนั่น...?

เจ้าเป็นใคร?

มีคนเรียกข้าว่า... แจกันหิมะ....

ข้ามาเพื่อแสดงคารวะ ต่อท่านเถี่ย...

แล้วเจ้าเกี่ยวอะไร กับหัวโขมย นั่น?

อย่าเข้าใจผิด... แค่อยากรู้เท่านั้น...

กระบี่เล่มนี้ วิเศษมาก ใช่มั๊ยคะ?

ถ้าอยู่ในมือของผู้ที่คู่ควร...

แนะนำ ข้าด้วย..

ฝีมือเจ้า... ก็นับว่าไม่เลว...

ข้าอยากเรียนรู้ ให้มากกว่านี้.

ข้าอยาก ติดตามท่าน...

ยินดีรับใช้ท่าน ชั่วชีวิต..

ข้าไม่ต้องการผู้รับใช้, แจกันหิมะ

ข้าชอบสันโดษ, ข้าคงอยู่ที่นี่ ไม่นานนัก...

ถ้าเจ้าอยากเรียนวิชา.. คงต้องหาผู้อื่นแล้ว..

เมื่อคืนอากาศเย็น, ลิ้นเจ้าเลยหายไป ใช่มั๊ย?

เปิดกรงออกสิ, ข้าจะทำให้ ฟันเจ้าหายไป..

พอได้แล้ว...

- เจ้าชื่ออะไร? - เหว่ยฟาง

งั้น.. ยมฑูตไต๋ คงต้องการกระบี่...

ปล่อยข้ากลับไป พร้อมกับกระบี่ แล้วจะไว้ชีวิตท่าน..

หาไม่แล้ว.. บ้านหลังนี้ จะนองไปด้วยเลือด...

รีบส่งข่าว ให้ฮ่องเต้ทรงทราบ

จะเกิดการสู้รบ ทางตอนใต้

เรื่องราวในยุทธภพ ฮ่องเต้ ไม่สนพระทัยหรอก..

และคำพูดของข้า ไม่หนักแน่นเหมือนท่านพ่อ..

คงต้องเอากระบี่ ไปซ่อนที่อื่นซักพัก

ที่นี่ปลอดภัยที่สุดแล้ว.. ซู่เหลียน..

ไม่มีที่ไหนปลอดภัย ถ้าพรรคบงกชปัจฉิมต้องการมัน

ต้องส่งมันไปยัง สำนักบู๊ตึ๊ง บนยอดเขาสูง...

ไม่.. ข้าสัญญากับท่านพ่อไว้แล้ว..

ว่าจะเก็บรักษา กระบี่มรกต ฟ้าบันดาล ไว้ที่บ้าน อย่างดีที่สุด...

วิญญาณท่านเถี่ย คงเข้าใจ.

ท่านต้องคุ้มครองทุกชีวิต ในบ้านหลังนี้ จะให้พวกนั้น เสี่ยงอันตราย.. ไม่ได้...

แค่ความคิดของท่าน, ซู่เหลียน...

ท่านเป็นแบบนี้ เสมอมา...

ได้โปรดฟังข้า...

ถ้ายมฑูตไต๋ มาที่นี่ ลงมืออย่างโหดเหี้ยม..

จะไม่มีผู้ใด รอดชีวิต... พวกเราไม่มีทางเลือก.....

สิ่งหนึ่งที่ข้าให้สัญญากับท่านพ่อ คือ.. จะปกป้องบ้านหลังนี้ ด้วยเกียรติยศ ศักดิ์ศรี

นั่นคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต... ซู่เหลียน...

เราต้องบอก แขกที่มาพัก, ใหัรีบกลับ..

ท่านจะอยู่หรือไม่? เวลาพ่อเกิดเรื่องท่านจะมาช่วย ทุกครั้ง

ท่านจะอยู่ช่วยมั๊ย?

ข้าจะอยู่.. จนกระทั่งทุกอย่าง เรียบร้อย...

ข้าจะไปเชิญแขก ให้รีบกลับ โดยเร็ว..

เด็กผู้หญิง ที่จับโขมยได้, ให้นางอยู่ต่อ..

นางขอให้ข้า สอนวิชา...

ข้าเห็นว่านาง ช่วยเราได้...

เราต้องการ คนเพิ่ม..

ข้าจะไปจ้างคน มาช่วย..

เราต้องการ มากกว่าผู้ช่วย...

มีชาวยุทธ จำนวนไม่น้อย ที่ไม่อาจทนเห็น ความอยุติธรรม

สหายชาวยุทธที่มีคุณธรรม.. จะตอบรับคำเชิญ...

ยุทธภพ ไม่ได้เป็นแค่ตำนาน..

มันมีจริง

ข้าบอกเจ้า.. ข้ายอดเยี่ยมมาก...

เจ้าไม่มีอะไรดี ซักอย่าง...

พวกเราเหมาะกับงานของเจ้า..

พวกเรา 30 คน คนละ 20 ตำลึง..

นั่นคือ..

ทั้งหมด 600 ตำลึง...

ไร้สาระ.. ท่านเถี่ยสูงส่งดั่งจอมยุทธ เปรียบเหมือนลีลาของพู่กัน และกระบี่..

เมื่อบ้านท่านเกิดเรื่อง... เหล่าจอมยุทธ.. ไหนเลยจะนิ่งดูดาย...

ย่อมช่วยเหลือ โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน...

เพื่อนข้า กล่าวถูกต้อง..

งานนี้... ไม่เหมาะกับท่าน...

ถ้าข้าบอกว่า เหมาะล่ะ?

ใคร่ครวญ ให้รอบคอบ...

อย่าด่วน ตัดสินใจ...

โอหังบังอาจยิ่งนัก... แค่ตัวคนเดียว...

ไม่ใช่คนเดียว...

ข้าอยู่ข้างเค้า...

มีดบินจากชานตุง... คารวะท่าน...

ข้าด้วย...

หมัดสายฟ้าเฉิน.. ผู้กล้าจากเจ้อเจียง..

ส่วนข้า..

ลูกดอกเงิน ฉี..

ผู้กล้าจากฝูโจว..

และข้า.. เจ้าเต่าหม่า..

ผู้กล้า.... ของโรงเตี๊ยมนี้...

เจ้าเป็นใคร?

ข้าคือ.. หมาป่าเงียบเหงา...

โต๊ะพังหมดเลย..

ผู้ใดกล้าระราน บ้านตระกูลเถี่ย?

พรรคบงกชปัจฉิม

ข้าต้องการ สหายชาวยุทธ ร่วมปกป้อง...

- ตอนนี้ มีเพิ่มอีก 4 - ที่เข้าร่วมกับท่าน..

มีสหายชาวยุทธ กี่คนแล้ว?

- มี 5... - ร้อย?

5 คน

ก็ดี.. มี 5 คน ที่กล้าหาญ ย่อมดีกว่ามี 500 คน แต่ขี้ขลาด...

ข้าอยากดื่มเหล้า...

ให้พวกเจ้า... แล้วอย่ากลับมาอีก...

ข้าจะเริ่มสอนเจ้า เดี๋ยวนี้...

อย่ามองด้วยตา.. แต่ฟังด้วยสมาธิ...

อีกที...

อีกที..

เจ้าฟุ้งซ่าน เพราะเจ้าหนุ่มนั่น...

ข้าไม่ได้ฟุ้งซ่าน...

หรือข้าผิดที่คิดไปเอง..?

เลิกฝึกเถอะ..

อย่ายุ่ง...

- ต้องฝึกตรงนี้ ด้วยหรือ? - ใช่...

ทักษะที่แท้จริง ไม่ใช่ภาพที่ปรากฏ...

อีกที..

อย่าหันไปมอง...

เกี่ยวอะไรกับเจ้า...

กิ่งไม้ที่หักนับพันกิ่ง ไม่อาจสอนเจ้า ได้ดีเท่า กิ่งไม้แห่งความตั้งใจเพียงกิ่งเดียว...