Daemons of the Shadow Realm (黄泉のツガイ)

ในค่ำคืนที่ไม่รู้จบกับความลับของเธอ

อย่าปิดบัง บอกมาเถอะ your back shot

คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังคือฉันเอง

สูญเสียทั้งความรักและความเชื่อใจ

ที่บอกว่าอยากขอคืนดีเป็นแค่คำโกหก

งั้นก็หมุน3รอบแล้วขอมือหน่อยสิ บ็อก ๆ

ความงี่เง่าที่เธอภูมิใจ คือเข็มที่ทิ่มแทงใจฉัน

คนที่ว่างเปล่าอย่างเธอ ฉันเคยหวังว่าเธอจะลุกขึ้นได้

ในโลกที่ติดบั๊กเราได้พบเจอและหัวเราะด้วยกัน

ชาติหน้าขอมีความสุขบ้างเถอะ

จะร่ายคาถาอะบราคาดาบราไปทั่วโลก

ก็แค่ joker ที่ทำตัวเป็น hero สินะ?

ตัวตนที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากของเธอ น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจ

หัวใจของเธอมันปลอม everyday หัวใจฉันเจ็บซ้ำแล้วซ้ำอีก

เธอน่ะเห็นแก่ตัวล้วน ๆ หลอกเด็กยังดูออก โชว์โง่ชัด ๆ

ล็อกกล่องแพนโดราเอาไว้

ในค่ำคืนที่ไม่รู้จบกับความลับของเธอ

ในเมื่อปิดบังก็ต้องแสดงให้สุดนะ

ให้มันบริสุทธิ์ ให้มันชัดเจน พูดมาตรง ๆ อย่าเฉไฉ

อย่าเก็บงำไว้ บอกมาเถอะ your back shot

ทุกคืนวันถูกฝันร้ายครอบงำ head shot

กลับมาแล้วค่ะ

โอ้ ยินดีต้อนรับกลับ

เหนื่อยหน่อยนะ

เฮ้อหิวจังเลย

ยูรุคุงล่ะ

ไปหาที่โล่ง ๆ ทดลองยิงธนูดูน่ะ

เคนกับท่านซ้ายขวาก็ไปด้วย

เอ๋ ไม่กลัวเถลไถลหรือโดนจับตัวอีกเหรอ

มีโคเท็ตสึตามไปด้วย

เฝ้าดูได้ว่าไปถึงไหนต่อไหน

เหรอ...

เป็นไง เรื่องนักบวช

ร่างใหญ่กว่าจะเสร็จก็ลำบากอยู่เหมือนกันค่ะ

ใครเป็นคนฆ่า

คาเงโมริเหรอ

ไม่รู้สิคะ บอกไม่ได้ว่าใครฆ่าและฆ่าเพื่ออะไร

ใครจ้างวานให้ไปขุดหลุมฝังศพล่ะ

โจรภูเขาค่ะ

พวกนั้นพูดอะไรบ้าง

ไม่เลย

เหมือนบอกแค่ว่าไปถึงร้านนักบวชก็โดนฆ่าแล้ว

น่าจะเกี่ยวข้องกับยูรุไหม

แบบนี้

ก็นั่นน่ะสิคะ

ไม่เกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นตามหลังก็ดี

นี่มัน

วัตถุดิบใส่หม้อไฟที่เตรียมไว้มื้อเย็นเมื่อวาน...

ไม่ได้กินกันเหรอคะ

อืม กะว่าจะกินหลังจากฮานะจังกลับมา

พวกเราเลยกินของเหลืออย่างอื่นแทน

ไม่ต้องสนใจฉันและกิน ๆ กันไปเลยก็ได้

ยูรุบอกว่า

หม้อไฟควรกินกันตอนพร้อมหน้าพร้อมตา

เหมือนครอบครัวไง

จากนี้ถือว่าฉันพูดคนเดียวนะ

มีตัวหนังสือสลักไว้บนร่างนักบวชค่ะ

เขียนว่าในวันเพ็ญรอบหน้าช่วงสี่ทุ่ม

ให้มาที่โกดังฟูจิมุรายามะเบอร์หนึ่ง

อีกฝ่ายจับอาซะตัวปลอมกับเด็กในหมู่บ้านไว้

ทั้งหมดนั่นเป็นข้อความถึงยูรุคุง

พวกโจรภูเขา สั่งห้ามไม่ให้ฉันบอกคุณเดระกับยูรุคุง

ไอ้คนที่ทิ้งข้อความนี้ไว้

จะรู้เรื่องพ่อแม่ของยูรุคุงไหมนะคะ

ก็นั่นสิ

ถ้าพวกนั้นจับตัว คุณมิเนะ กับ คุณนางิสะ ไว้

ก็น่าจะใช้เป็นตัวประกัน เพื่อล่อยูรุให้ไปหา

แปลว่าอย่างน้อย

พ่อแม่ก็ไม่ได้ถูกคนร้ายคราวนี้...

จับตัวเอาไว้แน่นอน

แต่ว่า

เรื่องที่พวกมันจะรู้ ก็ไม่ได้เป็นศูนย์

ก็ปฏิเสธได้ไม่เต็มปากสินะคะ

จบการพูดคนเดียวแค่นี้แหละค่ะ

ฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยวไปมากกว่านี้

ที่เหลือคุณเดระตัดสินใจเอาเองเลย

ชักยุ่งยากขึ้นมาแล้วสิเนี่ย

เอาไงดีล่ะ

สี่ทุ่มของวันเพ็ญรอบหน้านี่คือเมื่อไหร่

สี่ทุ่มของวันที่ 14 เดือนนี้ไงคะ

ทั้งที่ไม่อยากยุ่งเกี่ยว

แต่เช็คมาละเอียดเลยนี่หว่า

หาที่เหมาะ ๆ ลองยิงธนูไม่ได้เลยนะครับ

ไม่มีเลยแฮะ

ไปที่ไหนก็มีคนตลอด

ขืนยิงพลาดโดนใครเข้าเป็นเรื่องแหง ๆ ครับ

ไปขอให้ยมลของอาซะกลืนเข้าไปอีกดีไหม

ไม่เอา

โอ๊ะ

ดูสิเคน ปลาตัวเบ้อเร่อเลย

จับกันเถอะ

ไม่ได้นะครับ คุณยูรุ

ดูโน่นก่อน ตรงนี้ห้ามตกปลานะ

เปล่า

ว่าจะต้อนไปที่น้ำตื้นแล้วใช้มือจับ

ประเด็นไม่ใช่วิธีจับสักหน่อยครับ

ก็ฉันอยากจับวัตถุดิบหม้อไฟไปให้คุณฮานะ

ถึงมีเป้าหมายก็ไม่ได้ครับ

คน ๆ นี้นิสัยบ้านป่าเมืองเถื่อน

แต่ดันมีด้านนิสัยดีแปลก ๆ

ทำไมคนในโลกภายนอก

ถึงไม่จับอาหารที่อยู่ตรงหน้า

นั่นไง อย่างเจ้านั่นน่าจับง่ายดีออก

ห้ามจับสัตว์ตามใจชอบนะครับ

จริงสิ ได้ยินว่าต้องมีใบอนุญาตในการล่าสินะ

เป็นกฎของประเทศแห่งนี้ครับ

ในโลกภายนอกไม่มีใครเดินพกธนูหรือมีดพร้าเลย

แบบนั้นจะป้องกันตัวจากสัตว์ร้ายหรือคนชั่วได้ยังไง

เพราะมีผู้พิทักษ์ชาวเมืองที่เรียกว่าคุณตำรวจไงครับ

คิดว่าน่าจะรู้อยู่แล้ว

โลกฝั่งนี้ ไม่ว่าจะมีเหตุผลหรือไม่

ถ้าฆ่าคนยังไงก็โดนจับไปลงโทษครับ

เอ๊ะ

เอ๊ะ

เหลือเชื่อ เพราะเป็นเรื่องธรรมดาเกินไป...

จึงไม่มีใครบอกกฎพื้นฐานของโลกภายนอก ให้คุณยูรุรู้เลย

คนที่เกี่ยวข้องกับหมู่บ้านฮิงาชิจะปกติได้ยังไงล่ะ

ผมต้องสอนคุณยูรุเองซะแล้ว

ไม่สิ แปลกเกินไปมั้ง

อีกฝ่ายจะมาฆ่าก็ห้ามตอบโต้เนี่ยนะ

นับเป็นการป้องกันตัวได้อยู่หรอก

แต่ถ้าทำเกินเหตุจะถือว่ามีความผิดครับ

ยูรุ

มียมลอยู่ใกล้ ๆ นี่

ศัตรูเหรอ

ไม่รู้

ตอนนี้อาวุธฉันยังไม่พร้อม

อย่าเผชิญหน้าโดยไม่จำเป็น

ออกจากที่นี่กันเถอะ

อืม รับทราบ

คิดว่าทำถูกแล้วครับ

ยังตามมาอีก

ดูท่าฝ่ายนั้นก็สัมผัสกลิ่นอายของเราได้

เป็นใครกัน

ศัตรู หรือว่ามิตร

ไปอยู่ในที่โล่งไม่มีคนแล้วล่ะ

รู้ตัวแล้วเหรอ

อุตส่าห์หาจนเจอ

ไม่ปล่อยให้หนีไปได้หรอก

ตั้งใจเข้ามาใกล้ชัด ๆ

หมายหัวคุณยูรุงั้นเหรอ

ดีล่ะ

ปักหลักตอบโต้ตรงนี้แหละ

ถ้าเป็นศัตรู ก็เอาจริงไปเลยไม่ต้องทดลองยิงแล้ว

เคน อาจไม่มีเวลามาปกป้องนายนะ

จะพยายามครับ

เอาล่ะ

จะเป็นใครกัน

ยมลกับเจ้านายสินะครับ

ชุดดำแบบนั้น

คาเงโมริเหรอ

ไม่มีจิตสังหาร

ไม่สิ

แต่ถ้าเกิดจู่ ๆ ฉันเปลี่ยนใจ

และฆ่าเธอขึ้นมาจะทำยังไง

มีธุระอะไร

ถ้าตอบไม่เข้าท่าได้เจอดีแน่

เดี๋ยว ๆ

เราไม่คิดจะทำลายพวกคุณหรอกนะ

จะถอดอุปกรณ์ปลอมตัวออกเดี๋ยวนี้ครับ

ปลอมตัวเหรอ

เจ้านายเรา

ถ้าปล่อยอยู่ตามลำพัง

จะถูกรังแกไม่ก็จับไปส่งเทศบาลครับ

เพราะงั้น

เลยหาทางแก้โดยแสร้งทำเป็นสัตว์เลี้ยงกับเจ้าของ

จากนั้นก็ไปขโมยเสื้อผ้า

กับวิกผมมาปลอมเป็นมนุษย์ค่ะ

และนี่คือร่างแต่เดิมของพวกเราค่ะ

ตกใจหมด

คล้ายแขนยาวขายาวเลย

ไม่สินั่นมัน...

มนุษย์ต่างดาว

- ยมลค่ะ - ยมลครับ

ไม่รู้ทำไมคนที่มองเห็น ถึงเรียกว่ามนุษย์ต่างดาวทุกครั้งนะคะ

เสียมารยาทออกเนอะ ก็พวกเราน่ะ

เป็นมลธรรมดาแท้ ๆ

เอ่อคือ พวกนายชื่ออะไร

ให้เรียกยังไงดี

พวกเราคือ XXXX

ว่าไงนะ

ภาษาต่างดาวเรอะ

อ๋อ XXXX เหรอ

เป็นชื่อที่มนุษย์ออกเสียงไม่ได้น่ะ

เข้าใจละ

อย่างนี้เอง

ต้องเป็นมนุษย์ต่างดาวแหง ๆ ครับ

พวกเรา

ได้รับการบูชาอย่างเงียบ ๆ ที่แถบโนโตะมาตั้งแต่สมัยโบราณค่ะ

แต่ในที่สุดผู้คนก็พากันหลงลืม...

และเพราะไม่มีผู้มาเยือน

อ๊า

ก็เลยคิดว่าคงได้แต่รอวันดับสูญ

แต่จู่ ๆ เจ้านาย ที่เป็นสุนัขจรจัดก็ตกลงมาจากข้างบน

แล้วจึงเกิดการผูกพันธสัญญาขึ้นโดยบังเอิญ

เอ๊ะ

หมาตัวนี้เป็นเจ้านาย

ใช่ครับ

ด้วยเหตุนั้น ก็เลยไม่มีใครตั้งชื่อใหม่ให้ ลำบากแทบแย่ค่ะ

ไม่นึกเลยว่าจะได้สุนัขเป็นเจ้านาย