Dara-san of Reiwa (令和のダラさん)

นานเกินไปแล้ว

ใครก็ได้ไปดูที่ศาลเจ้าทีว่าเกิดอะไรขึ้น

ขอรับ

เฮ้ย ปิดประตูก่อนที่จะ…

พวกเจ้าเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง

พวกเจ้ามอบชีวิตให้มัน

ข้าจะถูกยามาตางิมาดาระกลืนกิน ภายในครึ่งชั่วโมง

แล้วหมู่บ้านนี้ก็จะได้ทุกข์ทรมาน กับความพิโรธและถูกกลืนกินอีกครั้ง

ทั้งที่รู้ว่ามีความเสี่ยงเช่นนั้น…

ข้านี่มันโง่จริงๆ

เช่นนั้นแล้วอย่างน้อยที่สุด

ขอให้ข้าเสริมพลังเพื่อต่อต้านจากภายในอสรพิษ

ด้วยพลังแห่งบาปเถิด

ความอาฆาตและเจตนาฆ่าฟัน ก่อกำเนิดเป็นคำสาปขึ้นมา

ทุกความเจ็บปวดที่พวกเจ้าได้กระทำต่อข้า

ข้าขอให้พวกเจ้าชดใช้ด้วยชีวิตอย่างสาสม

เป็นไปได้ว่าในตอนนั้น

มิโกะคนน้องได้กลายเป็นหนึ่งเดียว กับอีกครึ่งหนึ่งของอสรพิษ

ก่อกำเนิดเป็นยามาตางิมาดาระขึ้นมา

เราห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด

หากมองเห็นจะเกิดอาเพศ หากทำให้แปดเปื้อนก็จะถูกอาถรรพ์

ตั้งแต่โบราณกาล

ที่ท่านเป็นที่รู้จักในนามยามาตางิมาดาระ

มาแล้วค่า

อ้าว ซาเอโกะจัง

เอาของที่ฝากซื้อจากบูธขายสินค้า ของงานไลฟ์อิเวนต์ครั้งก่อนมาฝากค่ะ

ปีนี้ฉันก็ตั้งตารอ คอนเสิร์ตคืนสู่เหย้าของยูซีเช่นกันค่ะ

นั่นสินะ

-มีอะไรเหรอ -มีอะไรเหรอ

อ่า ขอโทษที

เข้ามาสิจ๊ะ

ขอรบกวนหน่อยนะคะ

เมื่อข้าเข้าไปในบ้านของมนุษย์

พื้นที่ภายในจะถูกเปลี่ยน ให้เป็นอาณาเขตของข้าชั่วคราว

ในตอนงานเทศกาล ศาลเจ้าฮิราฮิโระยอมรับข้า

และมิโกะคนนี้ก็ก้าวเข้ามา ราวกับว่าได้รับการยอมรับเข้าสู่อาณาเขตของข้า

ข้าไปที่ศาลเจ้าสักประเดี๋ยวนะ

ไปกันๆ

พวกเราก็จะไปด้วย!

รู้งี้น่าจะไปโดยไม่พูดอะไร

ว่าแต่ ที่นี่บูชาเทพองค์ใดรึ

เอ่อ…

มหาเทพีอัศวินเอลฟ์ ผู้แสนเกียจคร้านไงล่ะ ดังจะตาย

อย่างน้อยก็ช่วยโกหกให้มันเนียนกว่านี้หน่อยเถอะ

-ฉันเจอแผ่นพับแล้ว -สุดยอดไปเลย พี่

เขาบอกว่าศาลเจ้าแห่งนี้ มีเทพธิดาที่เป็นประธานคือท่านอามายัตสึโคฮารุ

และเทพที่ประดิษฐานร่วม

คือท่านโทคาเนฮิโกะ

ดูเหมือนว่าองค์นึงจะเป็นเทพผู้คุ้มครอง ความสงบและความอุดมสมบูรณ์ของภูเขา

ขณะที่อีกองค์คุ้มครองด้านงานช่างและบ้านเรือน

แล้วก็พวกเขาใช้ระบำปราบอสรพิษยักษ์ เพื่อถวายแด่องค์เทพ

หรือนั่นจะเป็นเรื่องเล่า ที่ดาระซังปราบอสรพิษเมื่อนานมาแล้วรึเปล่านะ

ไม่รู้สิ

รายละเอียดอาจถูกเพิ่มเติมหรือตัดทอนบ้าง

เรื่องราวย่อมเปลี่ยนไปตามเหตุและปัจจัยน่ะ

แล้วดาระซังเสร็จธุระที่นี่หรือยัง

ฮะ

หาก "ยามาตางิมาดาระ" ที่เล่าขานกันอยู่ในโลกมนุษย์ทุกวันนี้

คือเทพอาถรรพ์ที่ถือกำเนิดจาก อสรพิษยักษ์กลืนกินร่างของมิโกะแฝดแล้วละก็

ถ้าอย่างนั้น เทพที่ประดิษฐานอยู่ ณ ที่แห่งนี้

ก็คงเป็นเทพที่ผนึกยามาตางิมาดาระ ในเวลาต่อมานั่นเอง

แต่ความจริงแล้ว

แต่ความจริงแล้วผู้ที่รู้ว่าข้าคือผู้เฝ้าผนึกอสรพิษ

พวกเขาได้เปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนเรื่องเล่า แล้วบูชาข้าในฐานะเทพเจ้า

ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่ถูก อาณาเขตศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ปฏิเสธ

คงเป็นเช่นนั้นกระมัง

ถ้าฉันได้เป็นนายกเทศมนตรี…

ฉันจะเอาเทพธิดาของเรามา ทำเป็นตัวละครโมเอะเพื่อโปรโมตเมือง

ย้าก!

เทพธิดา นักบวชหญิงฝาแฝด และดาระซัง

รายชื่อครบแล้ว ถึงบางชื่อจะซ้ำกันก็เถอะ

ก็แหงสิ ทั้งหมดมีแต่ข้านี่นา

ฟังดูเป็นความคิดที่ดีนะ

คุณมิโกะ

พวกเธอคือลูกๆ ของจิโยะซังใช่ไหม เราเคยเจอกันที่ตลาดนัด

สวัสดี

งั้นเราไปทำความเคารพแล้วกลับบ้านกันเถอะ

พอมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าก็อดสงสัยไม่ได้

ที่นี่มีวัตถุศักดิ์สิทธิ์อะไรประดิษฐานอยู่นะ

เป็นพิธีกรรมในความเงียบงัน โดยไม่มีแม้แต่บทสวด

อันนั้นแน่ๆ

อย่างนี้นี่เอง คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง

ตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว เราเชื่อกันว่าแสงจันทร์มีพลังในการชำระล้าง

นางทำความสะอาดศาลเจ้า ขณะที่วัตถุศักดิ์สิทธิ์อาบแสงจันทร์นี่เอง

นี่มัน… หินบิดเบี้ยวงั้นรึ

ดูไม่เหมือนสิ่งที่ก่อตัวตามธรรมชาติเลย

มันคืออะไรกันนะ

ไม่รู้ทำไม…

มันรู้สึกคุ้นๆ ยังไงไม่รู้

แค่ปรบมือเพียงครั้งเดียว พื้นที่ภายในศาลหลักก็ถูกชำระล้างจนบริสุทธิ์

ถึงขนาดที่แม้แต่ข้าเอง ก็ไม่อาจคงวิชาพรางตัวเอาไว้ได้

มิโกะคนนั้นที่ชื่อว่านากิ…

หรือจริงๆ แล้วนางสัมผัสถึงวิญญาณไม่ได้เลย

ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ก็ตาม…

ความคิดที่ว่าอาจมีใครสักคน มองเธอเป็นมากกว่าเพียงสิ่งที่น่าหวาดกลัว

ทำให้เธอรู้สึกยินดี

(ยูซี ออกเสียงว่า "ยูซือ" ทั้งหมดมาจากเมืองโอจิน)

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังพายุเข้า

จูโรตะกลับไปยังหมู่บ้านตะวันตก ในสภาพที่ดูเหมือนศพ

สิ่งที่รอเขาอยู่คือศพกองพะเนินในลานกว้าง

ที่มีเจ้าหน้าที่หลายคนตรวจสอบอยู่

จูโรตะไม่มีทางรู้เรื่องนั้น

แต่ทุกคนที่ตายในคืนนั้น ถ้าไม่เกี่ยวข้อง

กับการฆาตกรรมมิโกะคนน้อง

ก็หลงเชื่อข่าวลือและเริ่มเกลียด หมู่บ้านฝั่งตะวันออก

ความมุ่งร้าย ความเป็นปรปักษ์ และจิตสังหารของพวกเขา

ได้ย้อนกลับมาเล่นงานพวกเขาเอง

และในหมู่บ้านฝั่งตะวันตก

ผู้รอดชีวิตต่างกระซิบกระซาบกัน

คืนนั้นที่พายุโหมกระหน่ำ

มีเสียงกรีดร้องดังก้องทะลุฝ่าสายฝนมา

พวกเขารีบรุดออกไปข้างนอกและพบกับ

และสิ่งที่เห็นคือเงาร่างงูหกกร ที่ทอดตัวคร่อมบ้านเรือนทั้งหลาย

พวกเขาเชื่อว่าเป็นยามาตางิมาดาระองค์ใหม่

ที่ถือกำเนิดขึ้นหลังจากดูดกลืนครอบครัวของมิโกะ

ซึ่งถูกสังหารหมู่จนไม่เหลือใคร

จากที่รู้จักมิโกะคนน้อง

นางคงคิดจะลุกขึ้นต่อกร กับภัยคุกคามที่อยู่บนภูเขาแน่

จูโรตะค้นหาในซากปรักหักพัง

เผื่อว่าจะมีของที่พอเป็นประโยชน์อยู่บ้าง

ข้า… ข้าน่าจะรู้ให้เร็วกว่านี้

ไม่คิดเลย…

ว่าเรื่องแบบนี้ จะเป็นฝีมือของเลือดเนื้อเชื้อไขนางเอง

อะแฮ่ม ขอโทษที่ให้รอ

เอาละนะ

เอ้า ดาระซัง ลีลานักเล่านิทานมาแล้ว

กาลครั้งหนึ่งในยุคที่บ้านเมืองเริ่มอ่อนแอลง และโลกเริ่มตกอยู่ในความโกลาหล

มีมิโกะพี่น้องฝาแฝดคู่หนึ่ง

เดินทางมาเพื่อปราบโยไคยักษ์

-งานภาพประกอบ -งานภาพประกอบ

พวกนางฟันคอเทพภูเขาผู้ดุร้าย ยามาตางิมาดาระจนขาดสะบั้น

และผนึกมันแยกกันไว้

แต่คำสาปที่มันทิ้งไว้ กลับทำให้โรคระบาดแพร่กระจาย

จนต้องวิ่งวุ่นเพื่อควบคุมสถานการณ์

และในช่วงเวลานั้นเอง ผนึกที่สะกดลำตัวของยามาตางิมาดาระ…

ก็ถูกคลายออก!

โอ้โฮ

การที่ข้าเป็นผู้ดูแลผนึกของลำตัวมัน ก็นับว่าไม่ใช่เรื่องดีนัก

พวกเขาถูกทำให้เชื่อว่า

ทุกอย่างรวมถึงโรคระบาด ล้วนเป็นความผิดของข้า

และชาวบ้านส่วนหนึ่งก็ฉวยโอกาสตอนที่ข้า สิ้นเรี่ยวแรงจากการผนึกอสรพิษยักษ์อีกครั้ง

ตัดแขนขาของข้า

-ฮะ -ฮะ

-ยกโทษให้ไม่ได้! -ยกโทษให้ไม่ได้!

ขนาดนั้นเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งการทำลายผนึกของอสรพิษยักษ์

และการยุยงปลุกปั่นพวกชาวบ้าน…

ล้วนเป็นฝีมือของพี่สาวข้าทั้งสิ้น

จริงเหรอ

พี่ก็จะเล่นฉันด้วยใช่ไหม

ก็มีบ้าง

เอาเถอะ ข้าไม่รู้จุดประสงค์ของนางหรอก

จุดสุดท้ายข้าก็ถูกพี่สาวของตัวเอง สังหารอย่างโหดเหี้ยม

เล่นเอาซะเละเลย

แล้วก็นะ เอาเป็นว่าข้าเองที่กำลังเดือดจัด

ก็เอาขาที่ถูกตัดของตัวเอง

ไปเป็นเหยื่อให้เจ้าอสรพิษยักษ์ที่กำลังคลุ้มคลั่ง

ยามาตางิมาดาระจึงถูกอัญเชิญออกมา จากการหลอมรวมกันของเรา

อยู่ๆ ก็สรุปแบบลวกๆ ซะงั้น

เอาเป็นว่าถึงจะมาเล่าเอาป่านนี้ก็เถอะ

แต่นั่นก็คือเรื่องราวโดยสังเขปของข้า ที่เอ็งอยากรู้นั่นเอง

ถ้ามีข่าวแพร่ออกไปว่า

มีเทพอสรพิษยักษ์ยังหลับใหลอยู่ในภูเขา

ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่า จะไม่เกิดหายนะจากคำสาปขึ้นอีก

หากกลิ่นอายที่คล้ายยามาตางิมาดาระ ที่ข้าสัมผัสได้ตั้งแต่เมื่อวันนั้น

กลายเป็นภัยคุกคามใหม่ขึ้นมา…

สักวันหนึ่งอาจถึงเวลา

ที่ข้าต้องขอยืมพลังของเด็กสองคนนี้

ผู้ซึ่งได้ผูกวาสนากับข้าไปแล้วก็เป็นได้

ถ้าเช่นนั้น

ข้าก็ต้องถ่ายทอดทุกสิ่งเท่าที่ข้ารู้ให้พวกเขา

แต่ถ้าส่วนลำตัวหลอมรวมกับดาระซังไปแล้ว

แล้วส่วนหัวล่ะ

ก่อนหน้านี้ท่านเคยบอกว่าแขนที่อยู่ในศาลเจ้าเล็ก ใช้ผนึกมลทินของอสรพิษยักษ์เอาไว้

ถูกต้อง

ถูกต้อง สถานที่ต้องห้ามแห่งนั้นไม่ได้ผนึกข้าหรอก