Solaris (Солярис)

MOSFILM

Creatieve Associatie van Schrijvers en Filmers

Natalja Bondartsjoek

Donatas Banjonis

Joeri Jarvet

Vladislav Dvorzjetski

Nikolaj Grinko

Anatoli Solonitsin

In de film

SOLARIS

Naar de sciencefiction roman van Stanislav Lem

Scenario: F.Gorenstein, A.Tarkovski

Regie: ANDREJ TARKOVSKI

Camera regisseur: VADIM YOESOV

Art direction: MICHAIL ROMADIN

Muziek: EDOUARD ARTEMJEV

Geluid: Semjon Litvinov

Koraal prelude in f klein van J.S.Bach

S O L A R I S

Deel 1

Kris, kom eens.

Je bent mooi op tijd.

Ik laat hem elke ochtend minstens 'n uur wandelen.

Ik heb hem verboden eerder terug te komen.

Hij heeft lang gewerkt. Nachten lang.

Die Solaristiek kan me wat.

Hij lijkt wel 'n boekhouder die de jaarbalans opmaakt.

We hadden je gisteren verwacht.

Hij wilde weglopen toen hij me zag.

Dag.

Dag.

Ik had jullie vandaag niet tot last moeten zijn.

Wat zijn we oud geworden.

Dat besef ik nu pas.

Geen excuses.

Alles hangt af van...

zijn eerste contact met 't station.

We ontvangen alleen verwarde berichten.

Als hij bevestigt dat 't station om de een of andere reden...

niet langer actief kan zijn...

moet deze uit de baan van Solaris worden gehaald.

Dat weet hij.

Je zou met 'm spreken. Ik heb de band bij me.

Daarom ben ik gekomen.

Dat is goed.

Kan mijn kleinzoon 'n paar dagen blijven?

Ik heb 't druk en kan 'm nergens onderbrengen.

Anna zal voor hem zorgen. Zij heeft nu vrije tijd genoeg.

Hoe laat vertrekt hij?

Morgenochtend is hij weg.

't Is hier goed.

't Huis lijkt op dat van mijn grootvader.

Daar was ik gek op.

Mijn moeder en ik wilden zo'n zelfde huis hebben.

Ik houd niet van nieuwigheden.

Metan, kom mee.

Nou, ik ga maar.

Ik heb nog veel te doen.

Blijf je dan niet?

Ik heb 't al zo vaak gezien.

Op de 21e dag van de expeditie...

maakten radiobioloog Visjnjakov en natuurkundige Fechner...

'n verkenningsvlucht over de Solarisoceaan...

in 'n luchtkussentoestel.

Toen ze na 16 uur niet terug waren...

hebben we alarm geslagen.

De mist was zo dicht, dat we 't zoeken moesten staken.

Alle reddingstoestellen keerden terug.

Alleen de vrachtheli...

met piloot Henri Burton ontbrak.

Burton kwam 'n uur na donker terug.

Hij sprong uit de heli en rende weg.

Hij verkeerde in 'n shocktoestand.

Voor iemand met 11 jaar...

ruimtevluchten achter zijn naam...

onder de zwaarste condities,

was dat uiterst vreemd.

Hij knapte snel op...

maar heeft 't station nooit meer verlaten.

Hij keek ook nooit meer door 't raam naar de Oceaan.

Later schreef hij uit de kliniek dat hij iets wist...

dat uiterst belangrijk was...

en 't lot van de Solaristiek zou bepalen.

Laat hij 't zelf maar vertellen.

Dit is 't moment om 't woord aan Burton te geven.

Dank u.

Toen ik de eerste keer tot 300 meter daalde...

kon ik door de wind...

moeilijk hoogte houden.

Ik moest me helemaal concentreren op de besturing...

en keek 'n tijdlang niet naar buiten.

En kwam zo ongewild in de mist terecht.

Was dat gewone mist?

Nee, natuurlijk niet.

't Was colloïdaal...

en heel plakkerig...

Het plakte aan de ruiten...

en door de weerstand van de mist...

verloor ik vermogen en hoogte.

Ik kon de zon niet zien...

maar in de richting van de zon kleurde de mist rood.

'n Halfuur later kwam ik weer in 'n open ruimte. Die was...

bijna rond met 'n middellijn van enkele honderden meters.

Toen bemerkte ik 'n verandering...

in de toestand van de Oceaan.

De golven verdwenen...

en 't oppervlak werd bijna doorschijnend.

Daaronder zweefde geel slib...

dat in dunne slierten naar 't oppervlak dreef.

't Blonk als glas en begon...

te borrelen en te schuimen. Toen werd 't hard.

't Leek wel gebrande suiker.

't Slib of slijk klonterde samen...

tot grote brokken...

en er vormden zich allerlei figuren.

Ik werd naar de mistwand toegetrokken...

en had moeite die beweging tegen te gaan.

Toen ik weer naar beneden keek...

zag ik iets dat wel op 'n tuin leek.

Op 'n tuin?

Aandacht graag.

Ik zag dwergbomen,

hagen, acacia's en paden.

Alles uit dezelfde substantie.

Hadden die bomen en planten bladeren?

Die heesters en acacia's?

Nee. Ze leken wel van gips. Maar op ware grootte.

Toen begon alles te scheuren en te breken.

Uit de scheuren kwam weer geel slib...

en alles begon nog heviger te borrelen en te schuimen.

U kunt 't zelf zien.

Ik had de hele tijd de camera aan.

Van begin tot eind moet alles op de band staan.

Laten wij 'n eind maken aan dit relaas...

en met eigen ogen naar kijken

Laat de band maar zien.

Heel interessant.

Dat was 't?

Dat is uw hele opname?

Ja.

Niets uit op te maken.

U heeft wolken gefilmd.

Waarom heeft u dat gedaan?

Dat was waarschijnlijk de mist waar ik 't over had.

Ik had dit niet verwacht.

Misschien de invloed van de biostromen van de Solarisoceaan.

Reagerend op Burton's bewustzijn.

Want, wat we nu weten...

vormen die niet alleen een cerebraal systeem...

maar ook 'n substantie die tot denken in staat is.

Een twijfelachtige hypothese...

Voelde u zich die dag goed?

Nu volgt 'n onzinnig stuk.

Vanaf hier, ja.

Ik ontdekte in 'n gat 'n drijvend voorwerp.

Ik dacht 't ruimtepak van Fechner te zien.

De vorm deed aan 'n mens denken.

Ik keerde 't toestel.

Ik was bang dat ik 't zou missen.

Op dat moment kwam een figuur omhoog.

Net of 't dreef...

of tot z'n middel in de golven stond.

Maar wat daar bewoog was 'n mens zonder pak.

Ik begrijp 't niet. 'n Mens?

Ja.

Wacht even. En u kon 't gezicht zien?

Ja.

Wat voor mens?

Wie was 't?

't Was 'n kind. - Een zuigeling?

En had u 't eerder gezien? - Nee, nooit.

Ik herkende 't tenminste niet.

Toen ik naar hem toevloog...

zag ik dat er iets niet klopte.

In welke zin?

Ik...

begreep niet meteen wat 't was.

Toen zag ik dat 't enorm groot was.

Gigantisch. En dat is nog zwak uitgedrukt.

't Was vier meter.

Had blauwe ogen...

en donker haar.

Voelt u zich wel goed?

We kunnen deze bijeenkomst verdagen.

Ik wil doorgaan.

't Was naakt. Helemaal naakt.

Als 'n pasgeborene.

En nat, of beter slijmerig.

Zijn huid glinsterde.

't Bewoog eerst met de golven mee

Daarna onafhankelijk daarvan. Afgrijselijk.

Sorry. Ik speel 't even af.

Er is nog maar 'n klein stukje.

De informatie van Burton...

is van hallucinaire aard.

'n Gevolg van de planeetatmosfeer...

plus 'n verstandsverbijstering.

Dit heeft 't associatieve deel van de hersenschors geactiveerd.

Deze informatie heeft bijna niets...

met de realiteit van doen.