Miguel Ángel Blanco: Las 48 horas que lo cambiaron todo
Unduh Subtitle Thai
Informasi rilis
Tag
Pratinjau subtitle Thai
200 baris pertama.
ผมจำได้แม่นว่าตอนนั้นผมอยู่ที่ไหน
อิสรภาพ!
แค่ช่วงเวลาที่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ในเหตุการณ์ที่ร้ายแรงมากเท่านั้น ที่เราจะพูดประโยคนั้นได้
"ฉันจำได้อย่างแม่นยำ"
ฉันหวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราต้องลงถนน
พวกเขาต้องหยุดได้แล้ว พอก็คือพอ
นี่มันไม่ถูกต้อง เราอับอายที่จะพูดว่าเราเป็นชาวบาสก์
เรามีความเจ็บปวดอยู่ในใจที่…
ฉันแทบพูดไม่ออกเลย
กลุ่มเอตาได้ลักพาตัวใครบางคนอีกแล้ว
พวกเขาขู่จะฆ่าตัวประกันใน 48 ชั่วโมงครับ
เหยื่อคือมิเกล อังเฮล บลังโก การ์ริโด
ตำรวจแห่งชาติ และกองกำลังพิทักษ์พลเรือนตั้งศูนย์…
อีกครั้งที่เราตกใจกับข่าวการลักพาตัว มิเกล อังเฮล บลังโก…
กลุ่มก่อการร้ายเอตา อย่างที่ทุกคนรู้แล้ว
ได้ท้าทายอำนาจรัฐโดยเดิมพันครั้งใหญ่
ด้วยการลักพาตัว ขู่ฆ่า และกำหนดเส้นตายที่ชัดเจน…
ในฤดูร้อนปี 1997
เหตุการณ์สำคัญที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้เกิดขึ้น
สถานีโทรทัศน์นำเสนอข่าว การเคลื่อนไหวครั้งใหม่
ขององค์กรก่อการร้ายเอตา
แต่ครั้งนี้…
ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม
เพราะเราจำได้แม่นยำใช่ไหม ว่าเราอยู่ที่ไหน
ตอนที่ได้ยินเรื่องมิเกล อังเฮล บลังโก การ์ริโด
พระเจ้า
พูดตามตรงนะ เวลาที่นึกถึงเรื่องนั้น
เราจะรู้สึกเศร้าและโกรธเหมือนเดิม
เราทุกคนจำรายละเอียดได้เกือบหมด ว่าเราอยู่ที่ไหน
กำลังทำอะไรอยู่และรู้สึกยังไง
ฉันจำได้ว่าแม่บอกฉันว่า
มิเกล อังเฮลออกจากบ้านเร็วหน่อย
เพราะเขามีประชุมตอนสี่โมงเย็น และอยากไปให้ตรงเวลา
เราเรียกเขาว่า "มิเกล" ชื่อมิเกล อังเฮล…
มาทีหลัง สำหรับเรา เขาคือ "มิเกล"
ผมจำได้เหมือนเรื่องเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน
เราไม่มีวันลืมวันที่ 10 กรกฎาคม วันพฤหัสบดีนั้น
ตอนบ่ายสามครึ่ง ทุกคนมาตรงเวลาเหมือนเคย
และมิเกลก็มักมาตรงเวลาเสมอ
มันแปลกนิดหน่อย
"มิเกลยังไม่มา" ตอนบ่ายสามสี่สิบ "เขาคงติดธุระที่ไหนสักแห่ง"
เขาบอกลาเหมือนทุกวัน แล้วจู่ๆ ตอน 16.10 น.
เอมันคอนซัลติงก็โทรมาถามหาพี่ชายฉัน
เพราะเขายังไม่ไปทำงาน
แม่ฉันก็แปลกใจ แม่บอกว่า
"แปลกจังนะ เขาออกไป ก่อนเวลา 10 นาทีด้วยซ้ำ
เผื่อเกิดขึ้นอะไรขึ้นระหว่างทาง"
สำหรับเรามันก็แปลกนิดหน่อย เขามาทำงานตลอด
(เอมันคอนซัลติง ที่ปรึกษาทางบัญชี)
ตอนสี่โมงครึ่ง พวกเขาโทรมาอีกครั้ง บอกว่าพี่ยังไม่มา
แม่บอกฉันว่า ในทันใดนั้น แม่กลัวก็จะเกิดเรื่องเลวร้ายที่สุด
แม่เลยโทรไปที่โรงพยาบาลเมนดาโร
ที่อยู่ใกล้เออร์มัวที่สุด
เพื่อดูว่ามีคนชื่อมิเกล อังเฮล บลังโก มาแอดมิตที่นั่นไหม
และพวกเขายืนยันว่าไม่มีใครชื่อนั้นมาแอดมิต
เพื่อนร่วมงานของผมที่เอร์นานี โทรมาบอกว่าพวกเขาได้รับโทรศัพท์
โดยเป็นตัวแทนของเอตา โทรมายังสถานีวิทยุเอกิน อีร์ราเตีย
บอกว่าพวกเขาลักพาตัวสมาชิกสภาเมือง
และถ้าเขาไม่ได้รับการปล่อยตัว ภายใน 48 ชั่วโมง พวกนั้นจะฆ่าเขา
ผมเลยติดต่อกระทรวงมหาดไทย
ผมไปถึงที่ทำงาน ก็มีคนเข้ามาขัดจังหวะหลายคน
พวกเขาบอกว่า…
พวกเขายื่นโน้ตให้ผม บอกว่า
ดูเหมือนจะมีการลักพาตัวเกิดขึ้น
ผมเลยไปเจอกับมานูและเฟร์นันโด
มานู มือกีตาร์ เฟร์นันโด มือเปียโน
จากนั้นมานูก็…
ตอนนั้น
รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะเขาได้ยินจากวิทยุ
เราก็เลยวิ่งไปที่บ้านมิเกล
ตอนนั้นฉันอาศัยอยู่ในหอพักที่ลอนดอน
ฉันควรอยู่ที่นั่นจนถึงเดือนกันยายน
แล้วก็มีเพื่อนที่หอพักโทรมาหา
พวกเขาโอนสายมาแล้วบอกว่า "โทรกลับบ้าน"
ฉันก็บอกว่า "ฉันกำลังจะไปข้างนอก กลับมาแล้วจะโทรหา"
เขาบอกว่า "ไม่ โทรเดี๋ยวนี้ เรื่องด่วน"
ผมอยู่ในห้องโถงเสาที่พระราชวังมอนโคลอา
ผู้ช่วยยื่นโน้ตให้ผม
ผมเปิดดูแล้วเห็นว่า
"สมาชิกสภาพรรคประชาชน ถูกลักพาตัวในเออร์มัว"
และกอนซูเอโล แม่ของเขาอยู่ที่นั่น มารีมาร์ ดิอาซ แฟนสาวของเขา
และรามอน เฆาเรกีอยู่ที่นั่น
แล้วก็เลขาธิการพรรคสังคมนิยม แคว้นบาสก์ในตอนนั้น
แล้ว ณ จุดหนึ่ง รามอน เฆาเรกีก็พาเราแยกออกมา
ผมไม่เคยคุยกับเขามาก่อน
เขาบอกว่า "อย่าหวังเลย พวกมันจะฆ่าเพื่อนคุณ"
สุขสันต์ปี 1997!
นี่คือสเปนในปี 1997
ปีที่พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์เปิด และเจ้าหญิงคริสตินาอภิเษกสมรส
ฉันรับค่ะ
และนายกรัฐมนตรีโฆเซ มาริอา อัซนาร์ พูดว่า "สเปนกำลังไปได้สวย"
สเปนในตอนนั้นไม่เหมือนกับทุกวันนี้
คนเพียงหยิบมือเท่านั้นที่มีโทรศัพท์มือถือ
บ้านไม่มีไวไฟ และโซเชียลมีเดียยังไม่ถูกประดิษฐ์ขึ้น
หลายคนใจสลายที่มิเกล อินดูราอิน แชมป์ตูร์เดอฟร็องส์ห้าสมัย
ประกาศแขวนจักรยาน
มันเป็นช่วงฤดูร้อน และบาร์ริมชายหาดแบ่งออกเป็น
เพลง "โกราซอน ปาร์ตีโอ" ของอาเลฆันโดร ซันซ์
กับเพลง "ลา ฟลากา" ของกาลามาโร
จนถึงช่วงเวลานั้นของปี เอตาได้ฆ่าคนไปแล้วเก้าคน
ในความเป็นจริง ตลอด 30 ปีก่อนหน้านั้น พวกเขาได้ฆ่าคนไปเกือบ 800 คน
ในนามเอกราชของแคว้นบาสก์
ในทุกๆ วัน หนังสือพิมพ์และเครือข่ายทีวี
ต่างรายงานการโจมตีหรือจับกุมผู้ก่อการร้าย
ในปีนั้นมีนักโทษเอตา 600 คน ที่อยู่ในเรือนจำสเปนและฝรั่งเศส
ผมอายุ 29 ปี เท่ากับมิเกล อังเฮล บลังโก
และผมก็เคยรายงานข่าวสงครามครั้งแรก ในฐานะนักข่าวมาแล้ว
แต่ผมกลับมาบ้านเกิด กลับมายังแคว้นบาสก์
และยังคงพูดเรื่องความตาย ความมืดมิด ความสั่นสะพรึง และเลือด
มันเป็นภาษาที่คุ้นเคยสำหรับชาวบาสก์อย่างผม
เอตาเรียกร้องในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ และพวกเขาก็รู้ดี
บางอย่างที่โหดร้ายและบิดเบี้ยว
หากรัฐบาลไม่ย้ายตัวนักโทษขององค์กร
ไปยังแคว้นบาสก์ภายในสองวัน
พวกเขาจะฆ่าสมาชิกสภาเมืองหนุ่ม ของพรรคประชาชน
สิ่งเดียวที่เหลือคือการรอคอย
สิ่งเดียวที่เหลือคือความเมตตา
สี่สิบแปดชั่วโมงที่จะเปลี่ยนทุกอย่างได้เริ่มขึ้นแล้ว
เราขอขัดจังหวะรายการเพื่อแจ้งให้ทราบว่า
มีหลักฐานชัดเจน
ถึงความเป็นไปได้ ในการลักพาตัวโดยกลุ่มก่อการร้ายเอตา
มันเป็นแค่บ่ายวันหนึ่ง ในห้องข่าวเล็กๆ ที่มีคนอยู่สองคน
และเรามีนิสัย…
หนึ่งในแหล่งข้อมูล สำคัญที่สุดของเราคือสแกนเนอร์
อุปกรณ์ที่เราซื้อมาจากต่างประเทศ โดยเอาไว้ใช้จับคลื่นความถี่ของวิทยุตำรวจ
บ่ายวันนั้น ผมจำได้ชัดเจนว่าเกิดความวุ่นวายขึ้น
เราได้ยินเสียงตำรวจคุยกัน
เรื่องแถบเอย์บาร์ แถบเออร์มัว ผมก็พูดว่า "เกิดเรื่องไม่ชอบมาพากลขึ้น"
ผู้พิพากษาการ์ซิอา-กัสเตยอน กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ศาลแห่งชาติ
เขาเปิด…
เราได้รับแจ้งว่ามีการลักพาตัว
สมาชิกสภาพรรคประชาชนในแคว้นบาสก์
และดูเหมือนจะเป็นการขู่กรรโชกต่อรัฐ
เครื่องบินทหารพาผมไป สนามบินซอนดิกาในบิลเบาทันที
เรากำลังเดินทางกลับไปโดนอสเตีย
เราแวะจุดพักรถเพื่อดื่มกาแฟ
แล้วก็เริ่มได้ยินข่าว ตอนนั้นยังไม่มีอะไรแน่ชัด
แต่ที่แน่ชัดคือมีบางอย่างเกิดขึ้น
ผมจำได้ว่าผู้อำนวยการข่าวบอกผมว่า
"เอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยนด้วย พวกเขาให้เวลาเด็กคนนี้ 48 ชั่วโมง"
แล้วผมก็คิดว่าผมมาที่บิลเบา ใช่ไหม
ใช่ เราคุยกัน
แล้วคุณก็มาร่วมกับเราตอนเที่ยงๆ
จากนั้นเราก็ใช้ฟุตเทจจำลองภาพขึ้นมาอีกครั้ง
จากนั้นก็เริ่มชั่งน้ำหนักงานที่จะทำ ในอีกสองสามชั่วโมงข้างหน้า
รายงานแรกที่เราเห็น ในสถานีโทรทัศน์แห่งชาติสเปนบอกว่า
สมาชิกสภาเมืองหนุ่มจากเอย์บาร์ถูกลักพาตัว
เราทุกคนต่างมองหน้ากัน
เพราะผมเป็นสมาชิกสภาเมืองหนุ่ม พรรคประชาชน จากเอย์บาร์
ผมรู้เรื่องการลักพาตัวมิเกล อังเฮล
เพราะเพื่อนร่วมรุ่นมหาวิทยาลัย เดินผ่านมาแล้วพูดว่า
"พระเจ้า ลุยส์ น่ากลัวชะมัดเลย ฉันนึกว่าพวกเขาลักพาตัวนายไปซะแล้ว"
ผมก็พูดว่า "ลักพาตัวฉันเหรอ"
"ใช่ ฉันเพิ่งได้ยินจากวิทยุ
ว่าสมาชิกสภาเมืองเออร์มัวถูกลักพาตัว"
ผมโทรไปหาแม่แล้วบอกว่า
"แม่ครับ ไม่รู้ว่าแม่ได้ยินข่าวหรือยัง แต่ไม่ใช่ผมนะ"
แม่ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น" "พวกเขาลักพาตัวสส.หนุ่มพรรคประชาชน
ข่าวบอกว่าเป็นสมาชิกสภาเอย์บาร์ แต่ไม่ใช่ผม"
หน่วยตำรวจแคว้นบาสก์มาถึง
และอยู่กับครอบครัวจนถึงที่สุด
พวกเขายึดบ้านกับโทรศัพท์ไปแล้วบอกว่า
"เราแนะนำพวกคุณว่าอย่าดูทีวี เราจะรับโทรศัพท์เอง"
ฉันโทรกลับบ้าน แล้วได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคยรับสาย
พวกเขาถามว่า "นั่นใคร" ฉันก็ถามว่า "คุณนั่นแหละใคร"
แน่นอนว่าฉันจำเสียงไม่ได้
"ฉันเป็นลูกสาวของกอนซูเอโลกับมิเกล"
แล้วพวกเขาก็บอกว่า "รอสักครู่ เราจะให้แม่คุณมาพูดสาย"
จากนั้นแม่ฉันก็รับสายและร้องไห้ แม่บอกว่า "เอตาลักพาตัวพี่ชายลูกไป"
ตั้งแต่นั้นมา ทุกคนก็รู้ว่าต้องทำอะไร
ซึ่งก็คือการกลับขึ้นรถแล้วรีบออกไป
ที่โดนอสเตีย ถอดสูทออก
สวมชุดพร้อมลุย แล้วออกไป
ไม่มีใครเห็นอะไรเลย
ฉันจำได้ว่ามีร้านกาแฟอยู่ฝั่งตรงข้ามของถนน
วันพฤหัสฯ เวลานั้น ผู้คนจะดื่มกาแฟหรือกินข้าวกลางวัน
ฉันไม่มีวันเข้าใจเลยว่า ทำไมไม่มีใครเห็นอะไรสักอย่าง
แม้แต่ท่าทาง… ไม่มีอะไรเลย
ทำไมพวกนั้นถึงเลือกเขา เพราะเขาเป็นเป้าหมายง่ายๆ งั้นเหรอ
ชายหนุ่มที่ไว้ใจคนง่าย
ขึ้นรถไฟจากเออร์มัวไปเอย์บาร์เวลาเดิมทุกวัน
และทำงานข้างสถานีรถไฟใช่ไหม
เขาหายตัวไปในระยะทาง 200 เมตรนั้น
เอตาโกรธจัด
สิบวันก่อนหน้านั้น กองกำลังพิทักษ์พลเรือน ปลดปล่อยตัวประกันที่เอตาจับไว้
โฆเซ อันโตนิโอ ออร์เตกา ลารา
เจ้าหน้าที่เรือนจำที่ถูกจับเป็นตัวประกัน นานกว่าหนึ่งปีครึ่ง
นั่นคือไพ่ตายของเอตาในการข่มขู่รัฐบาล
และพวกเขาก็เสียมันไป
ผู้ก่อการร้ายจะทำการตอบโต้ เราทุกคนรู้ดี
สิ่งที่เราไม่รู้คือยังไง และใครที่จะตกเป็นเป้าต่างหาก
กองกำลังพิทักษ์พลเรือนช่วยให้ ออร์เตกา ลาราได้รับการปล่อยตัวเช้าวันนี้
จากพื้นที่ซ่อนตัวในย่านอุตสาหกรรม เมืองมอนดรากอน กิปุซโกอา
(โฆเซ อันโตนิโอ ออร์เตกา ลารา ปล่อยตัววันที่ 1 ก.ค. 1997)
เรากำลังมีช่วงเวลาแห่งความสุข
ตอนนั้น เราไม่คิดว่า
การตอบโต้จะเกิดขึ้นเร็วขนาดนั้น
และในวันที่ 10 กรกฎาคม ความสุขก็กลายเป็นโศกนาฏกรรม
เหมือนที่มักเกิดขึ้นในชีวิต
Miguel Ángel Blanco: Las 48 horas que lo cambiaron todo subtitles in other languages
Komentar
No comments yet. Be the first to leave one.