The Possessed (La donna del lago) (La donna del lago)

- Ben jij dat? - Ja, ik ben het.

Waar ben je? Ik wacht op je.

Het heeft geen zin.

Wat hebben wij elkaar te zeggen?

Laat mij je minstens één keer zien voordat je vertrekt.

Wat voor nut zou dat hebben?

Ik weet het niet. Ik heb veel nagedacht, Bernard.

We kunnen het niet zo laten. Kom alsjeblieft langs.

- Nee. - Maar waarom niet?

Het is beter zo, geloof mij.

Ik wil niet meer bij je terugkomen als een ziek persoon.

Waarom blijf je dat zeggen?

Dat klopt, als een ziek persoon.

Misschien hou ik wel van je. Ik wil het maar ik kan het niet.

Ik zei het je al, ik voel niets, niet voor jou, niets voor niemand.

Ik voel mij leeg van binnen.

Ik voel mij op.

Alsjeblieft, Claudia, vergeef me.

Luister naar mij, Bernard.

- Ja? - Ik hou van je, weet je dat?

Ja, ik weet het, ik weet het.

Ik zal je niet vergeten.

Hallo?

Hallo?

DE DAME VAN HET MEER

Ik had alleen maar leegte achter mij gelaten.

Ik was ziek en wanhopig.

Toen ik langs het meer liep, begon ik mij beter te voelen.

Ik zei tegen mezelf dat alles normaal was, ik ging op vakantie.

In werkelijkheid rende ik recht op een ramp af.

- Meneer Bernard. Alles goed? - Prima.

- Heb je een goede reis gehad? - Ja, bedankt.

We verwachtten je morgen, maar je hebt geluk, het is buiten het seizoen.

Het hotel is bijna geheel van jou.

We kunnen je de mooiste kamer van het hotel kunnen aanbieden,

de middelste kamer met uitzicht op het plein.

Ik geef de voorkeur aan de kamer van vorig jaar, indien mogelijk.

Wat jammer. Maar als je liever...

Dat was kamer 29, als ik mij niet vergis.

Ik weet het niet meer. Het was aan het einde van de gang.

Ja, nummer 29, op de eerste verdieping. Sta mij toe.

Je moet wel moe zijn.

Ik zie dat ze de gevel aan het verbouwen zijn.

Dat is jammer, het hotel verliest zijn karakter.

Helaas hebben we de muren geschilderd, verder niets.

Dit hotel is oud, het heeft een goede restauratie nodig.

Maar als ik je advies zou opvolgen, mijn beste meneer Bernard,

verzeker ik je dat ik geruïneerd zou zijn.

Je bent een cliënt die... Hoe zal ik het zeggen... Enigszins bijzonder is.

De rest wil moderne dingen, alles van plastic, televisies...

Vroeg of laat zal ik alles moeten verbouwen.

Zo.

Als je moet werken, zul je je hier meer op je gemak voelen.

Het slachthuis wordt nu gerund door mijn zoon Mario.

Hij is twee weken geleden getrouwd en is nog steeds op huwelijksreis.

- Gefeliciteerd. - Ze kunnen elk moment terugkomen.

Wat kan ik zeggen?

Ik moest hem in een slagerij plaatsen om van hem af te komen.

Bovendien hadden we nog een vrouw in huis nodig.

Mijn dochter Irma heeft haar handen vol aan het runnen van het hotel.

En er is niemand die het papierwerk doet.

Als ik jonger was geweest, zou ik zelf hertrouwd zijn.

Maar op mijn leeftijd

zijn vrouwen een afgesloten hoofdstuk.

Op je vijftigste begin je pas volwassen te worden.

Misschien is het de lucht hier.

Ohja? Nou als jij het zegt...

Als je de meid nodig hebt, is de bel daar.

- Oke? Tot ziens. - Tot ziens.

Ik had tegen mezelf gezegd dat de reis uit eenzaamheid was.

Maar toen ik die foto's zag, wist ik dat ik mezelf voor de gek hield.

Ben ik echt niet gekomen, alleen vanwege haar?

Ze was dienstmeisje in het hotel. Haar naam was Tilde.

Kom binnen.

Heb je iets nodig?

Ja. Mineraalwater, alsjeblieft.

Nog iets anders?

Ja, ik wil graag weten...

Nee. Breng een ​​grote fles, ik heb dorst.

Direct, meneer.

Het was een opluchting om die jas te zien.

Tilde werkte nog steeds hier in het hotel.

- Welkom terug, meneer Bernard. - Irma.

Was je op zoek naar iets?

Ja, ik zoek de trap. Ik kan hem niet vinden.

Al deze gangen zien er hetzelfde uit, het is een echt labyrint.

De indeling is een beetje vreemd,

maar je zult snel je weg vinden. Als je wilt, wijs ik je de weg.

- En hoe gaat het met jou? - Vrij goed.

Dank de Heer, er is geen tekort aan werk,

en geen kans op verveling, tenminste niet voor mij.

- Blijf je lang bij ons? - Twintig of dertig dagen.

Om wat werk af te maken en te ontspannen.

Zodra je de stad uit bent, binnen de kortste keren ben je weer in vorm.

Kijk, daar is de trap. Tot ziens.

Tot ziens, Irma.

Ver weg van de stad en al mijn geheime twijfels,

voelde ik mij weer levend.

De hoop haar te zien en de rust van deze plek

gaf mij een speels, ontspannen gevoel waarvan ik dacht dat ik het kwijt was.

Wat kan ik zeggen, meneer Bernard?

Mijn baan is dodelijk saai, krantenman in een kleine stad,

altijd het bewerken van verhalen zonder interesse.

Af en toe doet zich een tragedie voor.

Het meer is verraderlijk, weet je.

En wat gebeurt er? Misschien een zelfmoordpoging, misschien.

Maar dan zit er niets anders op dan stil te blijven

wanneer hij wordt geconfronteerd met het mysterie van de natuur.

Wist je dat deze stad een zeer interessante geschiedenis heeft?

Het meer verbergt de ruïnes van een stad.

Ja, dat weet ik, dokter. Als jongen zag ik het al vanaf mijn boot.

Dat wist ik niet.

Ik dacht dat je hier nog maar kort geleden was aangekomen.

Nee.

Ik kwam hier vele zomers, van mijn tiende tot mijn zeventiende.

Ik bezocht met mijn moeder mijn tante en mijn neven.

Ik kan mij niet herinneren dat het meer ooit in jouw boeken is verschenen.

Nee, ik heb nooit iets autobiografisch geschreven.

Het is moeilijk om eerlijk in jezelf te kijken, hè?

Hoe komt het dat je hier buiten het seizoen bent?

Dat is precies waarom ik hier ben.

Mijn herinneringen hier zijn het onderwerp van mijn nieuwe boek.

Hoewel je nooit het boek schrijft dat je wilt.

Pardon.

Maar... Maar meneer Bernard...

Tilde!

Wat wil je?

Francesco, herken je mij niet?

Meneer Bernard!

- Wat een verrassing. Alles goed? - Zeker.

- Wanneer ben je hier aangekomen? - Vandaag.

- Verblijf je in het hotel aan het meer? - Ja.

- En je bent hier om te werken? - Ja, natuurlijk.

Gefeliciteerd met de prijs van Parijs.

Je moet blij zijn. Het was een groot succes.

En wat vinden jullie van mijn boek? Heb je het gelezen?

Natuurlijk heb ik het gelezen. Het is zeer interessant.

Maar eerlijk gezegd was ik niet helemaal overtuigd.

Het leek mij dat je bang was om niet op alles een antwoord te vinden.

Jij zegt het. De critici zeiden precies het tegenovergestelde.

- Ik wil het graag met je bespreken. - Ik kan je niet veel vertellen.

Weet je, ik heb altijd een vreemd wantrouwen jegens meren gehad.

Maar deze heeft mij altijd gefascineerd.

Herken je hem? Dat is Mario, de zoon van de hoteleigenaar.

Zijn vrouw is erg mooi.

Een buitenlander.

Een eenzame en zeer rijke vrouw.

Ik heb de hele dag gewacht om Tilde te zien.

Ik wist zeker dat ze zou verschijnen.

Maar waarom had die vrouw die ik volgde haar jas aan? Waarom?

Er zijn allerlei soorten, meneer Bernard. Ze zullen alles zeggen!

- Is het lekker? Alles goed? - Ja, bedankt.

Als je iets nodig hebt, wat dan ook...

misschien een speciaal gerecht, een bepaalde wijn...

Tilde...

Werkt dat mooie meisje van vorig jaar hier niet meer?

Nee, meneer Bernard.

Tilde is dood.

Dood?

Ja.

Ze pleegde zelfmoord met gif.

Op een ochtend afgelopen december.

Maar waarom?

We hebben het nooit geweten.

Ze was als een dochter voor ons.

Papa, we hebben klanten.

Pardon.

Ik dacht dat je wel zin had in koffie.

Wil je nog iets anders?

Nee, bedankt.

Ik wilde niet weggaan, maar het nieuws martelde mij. Mijn rust was weg.

Tilde bestond niet meer, ze had zelfmoord gepleegd.

Nee, ik kon het niet geloven.

Maar waarom? Om welke reden?

Wie was Tilde?

De herinnering aan die zondag, afgelopen winter, obsedeerd mij.

Verdomme!

Verdomme!

Zwein!

Ik zie jullie allemaal in de gevangenis!

Verdom jullie allemaal!

Goedemorgen.

Zo vroeg al op?

Waarom heb je mij niet verteld dat Tilde was overleden?

Je hebt mij niet naar haar gevraagd. Hoe dan ook, ik dacht dat je het wist.

Het stond in alle kranten.

Waarom heb je het voor mij verborgen?

Meneer Bernard, je zou het niet begrijpen.

Je kent de geruchten niet die rondvlogen over haar dood.

Het liefst concentreer ik mij op mijn vitrines en mijn foto's.

Welke geruchten?

Ten eerste, de manier waarop ze stierf.

Ze pleegde zelfmoord met gif.

Niet alleen met vergif.

Wat bedoel je?

Maar meneer Bernard, iedereen weet ervan.

Ze vonden gif in haar mond en maag.

Maar haar dood werd veroorzaakt door een messnede in haar keel.

Dat is een ietwat vreemde zelfmoord, vind je niet?

Het was verschrikkelijk.