Incorrigible (L'Incorrigible)

De onverbeterlijke

- Trek nou niet zo 'n gezicht. - We wisten dat je zou vertrekken.

Maar we zeiden tegen elkaar, hij zal wel een blunder begaan, en dat is dus niet zo.

De dag dat het gebeurt zal het pijn doen.

Het moeilijkste blijkt voor degenen die achter blijven.

- Raoul! Mijn goede broer. - Mijn kleine Victor.

Je ziet er niet goed uit.

- Ik slaap al 3 maanden niet meer. - Ja, het was moeilijk, zeer moeilijk.

Maar de zaken gaan verder, ik hoor ze beter, dan ik ze ruik.

- Oh! Camille wacht op jou. - Beste Camille.

Catherine zoekt je ook, ze is al 3 keren langs gekomen.

Een witte cassis, één seltzerwater en een whisky en een

jeton voor de telefoon, ik neem het, dank u wel.

Het Localuxe-bureau? Met Charles-Henri de Ferrussac.

Ja, ik weet het, ik was in Calcutta. Harde, zeer harde, ondraaglijke armoede.

Voor mijn hotel aan de Avenue Foch, waar waren we gebleven?

Je hebt een klant, een diplomaat, een Amerikaan. Dat is heel goed.

Voor het kleine herstel, het is nog steeds 2 miljoen,

in dollars, als het hen uitkomt, maar wel contant.

Dus laten we zeggen 's middags, ik bedoel tegen de middag. Tot straks.

- Ziezo. - Was het zo moeilijk?

Moeilijker dan voorheen, toen we slippers maakten.

We hadden tijd om te dromen.

En nu met de demonstraties, petities, stakingen...

Je hebt geen minuut meer voor jezelf.

Hallo, mevrouw Hélène? Met Jaubert.

Ik bel je vanuit Montfort. Ik kan nauwelijks praten.

De verwarming is continu scheten aan het laten.

De orchideeën waar je zo van houdt, zijn volledig bevroren.

Ik zwijg maar over de overstroming, precies Venetië.

Ja mevrouw, verschrikkelijk.

Er is een verzekeringsexpert die stipt om 12.00 uur afkomt. Goed, mevrouw.

Breng laarzen mee, want zoals ik zei het is precies Venetië.

Ziezo.

Uw telefoon werkt niet.

- Wat is dat? - Uw whisky.

- En seltzerwater? - Heb ik niet.

Wat een rommel hier.

- En de Blanc-casse? - Ik heb er niet van gedronken.

Camille wacht op ons in zijn café.

We maken een omweg via de Avenue Foch.

Ik ga Hélène kussen en jij gaat op zoek naar die Amerikaan.

Hij heet Morrison. Je brengt het om stipt om 12.00 uur.

Het begint opnieuw.

- Wat bedoel je? - Dat het opnieuw begint.

Het was voor mij 3 maanden de hel, ik vraag je om een gunst en jij wil het niet doen?

Ten eerste: "het begint opnieuw" is er teveel aan.

En ten tweede, je wilt toch alles weten...

het is de toekomstige president van de Verenigde Staten.

Praat over de Korinthische zuilen, de oude kunst, kortom het zal hem interesseren.

- We wachten op de witte blinden. - Dat is het.

Meneer Vauthier.

Is mevrouw aanwezig?

Mevrouw is naar Montfort. We hebben rampen gehad.

- De verwarming? - Ja, meneer.

Ik heb het altijd al gezegd. Er zijn 3 punten waarop u niet moet besparen:

sanitair, dakbedekking en verwarming.

De boiler is uitgevallen of zal uitvallen en dat zal het einde zijn.

- Werkt het boven nog? - Nog steeds, meneer.

Laat mevrouw weten dat ik mij even ga wassen.

- Hélène? Jij, hier, nu? - Zoals je ziet.

En helemaal in het blauw. Je denkt aan alles.

Nee, niet aan alles. Ik had je niet verwacht in mijn bad.

Ik had het nodig. Het was moeilijk, heel moeilijk.

5 uur met het vliegtuig, 6 uur op een kameel, 8 uur met de trein...

- Ik kom uit Addis Abeba. - Je advocaat heeft me gewaarschuwd.

- Heb je mijn pakketten ontvangen? - Ja, bedankt.

Maar een man leeft niet enkel op ingeblikt voedsel.

Gedurende deze 3 maanden heb ik er lang over nagedacht.

En welk resultaat werd het?

Ik zei tegen mezelf: "Victor, wat heb je met je jeugd gedaan?"

"Na welke hersenschim ren je?"

"Om het ongrijpbare te willen grijpen, riskeer je het essentiële te verliezen?"

"Wil je eindelijk het anker laten vallen, oude savanne loper?"

Zeg eens…

Wat zijn deze kleren?

De jouwe zitten in deze koffer.

Ik heb het al begrepen.

Ga, spoorwegman, loop met een lege maag.

- We kunnen een boterham voor je maken. - Een sandwich?

Prima.

- Hebt u nog iets nodig? - Mijn bosbessenjam.

We zijn in de periode van de marmelade belandt.

Nee, niet deze middag. Ik zie je later, mijn liefste.

Lucien, maak niets klaar voor deze middag, Ik blijf in Montfort.

En niets voor vanavond...

...we gaan uit. - Naar waar gaan we?

Wij eten bij de broer van meneer.

Woont hij in Terre-Neuve, de broer van meneer?

Ik ben erg geïrriteerd. Ik kreeg een telefoontje vanuit Montfort.

Ik was het vergeten.

- Wat ben je vergeten? - Lucien vertelde het me, de verwarming.

Er zijn 3 punten waarop je moet besparen...

Je moet het gewoon opmerken de Korinthische zuilen.

Het is oude kunst.

We kregen te horen stipt om 12.00 uur.

Als jullie bij jullie meubels zitten, als jullie mensen inviteren,

zou u het moeten uitleggen.

Zonder een uitleg, gaan ze u niet serieus nemen.

Kijk naar de Italiaanse fries.

Ik geef u een duizendje, van wie is dit?

- Della Robbia? - Nee.

Er is dus overal water.

Jean-Hubert vertelde me: "Dit is Venetië."

- Ah, Venetië. Weet je nog? - Ja.

- Het Gritti-paleis. - Ja.

Het Gritti-paleis zinkt. Alles zinkt, onze liefdes.

Zet je hoed op, kijk niet achterom geen tranen, tot ziens.

- Victor! - Vraag me niet om je vriend te zijn.

Nou, niet meteen.

Vlug een beetje, ik ben vreselijk laat.

We gaan naar Montfort.

We houden ermee op. Michelangelo. Verloren.

We gaan een kijkje nemen. Kom maar mee.

Dames en heren, alstublieft.

Charles-Henri de Ferrussac. Beste mevrouw.

Meneer de ambassadeur.

Ik hoop dat het bureau over een klein herstel heeft gesproken?

Natuurlijk, we willen eerst kijken.

Ik ben daarvoor ook hier. Bedankt, Lucien.

Hier heb je een wandtapijt uit de 18de eeuw.

- Oh, een mooie slinger! - Ja.

Het is een staande klok, van de late 18de.

Hier heb je de elektriciteit. Veel recenter.

Je hebt overal stopcontacten, Amerikaanse stijl.

Bedankt, Lucien.

Aansluitingen voor hifi-installatie, blender, vaatwasser...

een tapijt uit China, Ming Empire 1403.

Mama, 1913.

Della Robbia.

Aan wie we de façade te danken hebben.

- Is er geen bosbessenjam meer? - Neen.

De bibliotheek en mijn kamer.

- Ik had hem moeten neerschieten. - Mogen we de kamer niet zien?

Nee, we staken het bezoek.

U als Amerikaan, zou u Morrisson neerschieten?

Ik had het bijna gedaan, een jaar geleden.

Elke keer als ik de kamer binnenkom, denk ik eraan.

Ik was die nacht alleen in het Franse theater.

Hélène was ziek. Gekweld, verliet ik het theater.

Ik kom thuis, ik ga door de woonkamer...

En plots hoor ik een schreeuw. Ik haast me.

En daar, op een Perzisch tapijt, een verward stel.

Mijn vrouw en een sukkel. Ik kon haar niet vergeven.

U begrijpt nu ook waarom ik uit Europa vertrek.

En het contract?

Het contract zal u moeten regelen met het bureau.

Lucien, breng mijn koffers naar de haven.

U bent weeral te laat, je hebt de opening gemist.

Je laat de Saint-Gobain los en je zet in op de Suez.

Dames en heren...

De koffie van Camille wordt koud.

Wat is dat verhaal over Catherine?

Niets ernstigs, je weet wat het is, de jongeren van tegenwoordig.

Jij gaat trouwen en je vertelt het zomaar?

Ik ben 3 maanden afwezig, en ik krijg een klap.

- Hoe oud is Maurice? - 22 jaar.

Denk je ook niet dat hij niets beters te doen heeft?

- Slaap je met hem? - Af en toe.

- Ik ga nog een hartaanval krijgen. - Kalmeer, peter.

Noem me toch geen "peter", op jouw leeftijd.

En waar leeft hij van?

Hij zal wel een job vinden en hij heeft 2 miljoen...

Dat is het, geen job en de grote liefde.

We hebben geld nodig en we vragen het aan Victor.

Het valt niet uit de lucht. Ik werk, mijn klein meisje.

- Waar is uw moeder? - Daarginds.

- Adrienne? - Victor, wat doe je hier?

Na wat ik net heb gehoord...

Wie is Maurice? Ja dat weet ik.

Hij is 22 jaar en hij houdt van.

Maurice is een misdadiger, wil 2 miljoen omdat hij met je dochter naar bed gaat.

Ik heb onze dochter niet alleen gemaakt.

Ik heb altijd al gedacht dat dit kind ons zorgen zou baren.

De problemen mogen niet vermenigvuldigen, ik ken het ondertussen al.

Ik zie Maurice al staan.

We zullen gelukkig zijn, ik zoek een job en nadien zie je hem niet meer.

Nogal een geluk dat ze niet zwanger is.

- Dat zou je ergens van kennen, toch? - Adrienne...

Zeg gewoon dat je geen geld hebt.

Het gaat niet om het geld maar om principes.

Kijk me aan, zie ik eruit als een duif?

Jij hebt geluk, ik heb enkel dollars, ik ben fel geworden.

- Mag ik even bellen? - Ginder.

Hallo? De Cyclo-Bar? Geef me Freddy.

- Spreekt u mee. - Ben jij het?

- Ja. - Ja, in West-Indië.

Weelderig. Hard maar weelderig.

Ik heb in een bedrijf geïnvesteerd.

Ik zou zo 'n 2 miljoen nodig hebben.

- Voor wanneer? - Nu direct.

Ik heb iets beters voor u.

Ik ken een man en die is op zoek naar een boot, je kan de jouwe verkopen.

- Ik heb geen boot. - Daarom dat het een goede deal is.

Ik zie het al voor mij: eenzame zeeman.

Om 4 uur in Bougival? Akkoord.

Maak u niet druk om mij, ik kom gewoon even langs.

Hélène, ik denk dat het voor jou is.

Kan ik een rondje rijden, meneer Kerdonkuff?

Zelfs een grote, als je wilt.