Le Majordome

LE MAJORDOME Ondertitels door BuStEl, 2026

Meneer de advocaat-generaal, u heeft het woord voor uw requisitoir.

Het is een schandalige misdaad, heren juryleden, schandalig,

en gepleegd onder afschuwelijke omstandigheden die u in alle rust moet beoordelen.

De bekentenissen van een moordenaar die door het bewijs wordt overweldigd dicteren u uw vonnis

dat iedereen verwacht, inclusief de beklaagde.

En dat volledig vervat ligt in artikel 12 van het strafwetboek, die bijbel van eerlijke mensen.

Iedere ter dood veroordeelde moet onthoofd worden.

Heren juryleden, laat geen enkel gewetensbezwaar u verontrusten.

Pas de wet toe zonder wroeging of zwakte.

Laat dat hoofd vallen, recht zal geschieden en de samenleving zal u daarvoor dankbaar zijn.

Ik had in Mérindol verzachtende omstandigheden willen vinden die mij gerustgesteld hadden.

Helaas, ik zoek nog steeds naar verzachtende omstandigheden.

Mérindol, hef het hoofd op. Kom, wat moed.

Kijk me in het gezicht. Ja, dat is wel degelijk het gezicht van een moordenaar die makkelijk te identificeren is.

Hij draagt alle tekenen van een erfelijke schande.

Erfelijk...

Maar dan dan, heren juryleden, betekent het dat hij als moordenaar geboren is.

Dat wil zeggen dat hij van alle eeuwigheid aan het misdrijf was toegewijd.

Hij kon aan zijn ellendige lot niet ontsnappen. Het stond geschreven.

Zijn ogen leeg van elk gevoel, zijn afstaande oren,

die verfoeilijke mond, allemaal verzachtende omstandigheden.

Nee, heren juryleden, ik wil dat hoofd-daar niet, laat hij het houden.

- Ah daar daar eindelijk... - Wat, ah daar daar eindelijk?

Het assisenhof met monsieur de Roissac was vroeger een slachtbank.

Vandaag is het het rond-punt van de verdediging.

Dat zeg ik niet, dat zegt meester Maurice.

Let wel, ik gooi monsieur de Roissac niet de steen toe, integendeel.

Ik was altijd tegen de doodstraf. Maar

een hoofd af en toe, voor het principe, stelt gerust.

U bent een ondankbare monsieur Massicard, of een onbezonnen man.

Al meer dan 20 jaar heeft mijn meester niet opgehouden de guillotine te voeden.

Het volstaat dit ereboek door te bladeren, een ware anthologie van selecte stukken.

Nee nee, raak het niet aan.

Wat een palmares! Die-daar.

Die-daar, weet u nog?

Tot op het laatste moment geloofde hij dat hij eruit zou komen, de onschuldige.

Die-daar zijn diegenen die van de presidentiële gratie hebben geprofiteerd. Prachtig die drie-daar.

Die ochtend-daar had ik mijn meester uit bijzondere gunst vergezeld.

Men heeft ze...

Daarna.

Overeenkomstig de wet, beslist met absolute meerderheid om Jules Marcel Mérindol te veroordelen

tot 10 jaar opsluiting.

Een fauteuil.

Léopold, ik ben een afgeschreven man.

Nee, meneer de advocaat-generaal, niets is ooit af. De mens is een constante.

Ja ja, ik weet wat ik zeg. Af. 10 jaar dwangarbeid, een schande.

Als hij maar een jaar geleden op mij was gevallen.

Men moet het handvat niet weggooien nadat de bijl is gevallen. Monsieur zal het volgende keer beter doen.

Nee Léopold, nee, ik kan niet meer requireren.

Dank u.

Ik kom vol goede bedoelingen aan op het paleis, zeker van het maximum te krijgen.

Ik stort me in mijn requisitoir. In het begin gaat alles van een leien dakje.

Meteen vraag ik de dood, uit voorzorg, een verzekering tegen mezelf.

- En dan op het laatste moment krak, ik breek. - Vreemd, uiterst vreemd.

Ik zeg tegen mezelf: « Je gaat dat niet doen. » Maar ja, ik doe het.

Een onweerstaanbare kracht drijft me ertoe.

Ik kan niet anders dan verzachtende omstandigheden vragen.

- U was zo goed bezig. - Gisteravond las ik u mijn notities voor.

Gisteravond zat het hoofd in de zak.

En vandaag...

Ik hoop dat ik deze nacht niet opnieuw de nachtmerrie beleef die mij afgelopen nacht heeft geplaagd.

Verschrikkelijk! Ik droomde dat u mij verliet Léopold.

Ik, monsieur verlaten? Maar om waarheen te gaan? Ondenkbaar.

U keerde terug naar Londen, uw oude meester was blij u terug te nemen.

Omdat dat zeker is, keer ik nooit meer terug naar Londen.

- Houdt u niet meer van Angleterre? - Ik ben geen ondankbare.

Angleterre heeft mij overladen maar ik heb niets meer van haar te verwachten.

Ik heb uit Londen alles meegebracht wat het mij kon geven.

Mooie zwarte dassen, gestreepte broeken en het gevoel van waardigheid.

Beken het dus Léopold, mist u Lord Parkinson?

Ik stelde Lord Parkinson op prijs. U monsieur, dat is anders, ik bewonder u.

- Kom, zeg geen onzin. - Ik bewonder u, ik ben jaloers op u.

Ik zou zelfs durven zeggen dat ik van u houd, als dat woord geen verdachte vertrouwelijkheid inhield.

Lord Parkinson heeft mij de kunst van het dienen geleerd. U heeft mij de

schoonheden van de wet door me aan uw werk te verbinden. Dank u, monsieur.

Door me het strafwetboek voor mijn verjaardag te geven, heeft u mijn geest verrijkt.

Opwindend werk. Men leert er de mens kennen en zijn 1001 mogelijkheden.

Moord, diefstal met of zonder inbraak, met of zonder beklimming,

oplichting, frauduleuze faillissementen,

gewapende overval, pooierij,

prostitutie, zedenschennis, wat weet ik...

Men ontdekt er de wereld zoals die is. Wat een wonder. Leg uw hoofd op het kussen.

Goedenavond monsieur. Goedenacht monsieur.

- U gaat me toch niet zo verlaten? - Ja monsieur, zoals elke woensdag.

Zoals elke woensdag. Maar waar gaat u in hemelsnaam elke woensdag heen?

- Waar de plicht me roept. - Ik vraag u niet om vertrouwen,

Maar vanavond, uitzonderlijk, Léopold, verlaat me niet.

Ik voel dat ze gaan komen. Laat me niet alleen met hen.

- Maar nee monsieur, ze komen niet terug. - Ja, ze komen terug, ze zullen zich wreken.

Voorwendsel om me vast te houden. U loopt geen risico. Neem deze druppels, u zult kalmeren.

- Ah, ik wil niet alleen blijven! - Een beetje moed, monsieur.

Ik beloof u niet laat terug te komen.

Belooft u me ten minste dat u mij zult bellen.

Ik zal u bellen, monsieur, exact om 23:00 uur.

Als ik niet antwoord, is dat omdat ze er zijn en ik er niet meer zal zijn.

Wees redelijk. Probeer te slapen.

Léopold.

Meneer?

- Vaarwel Léopold. - Tot ziens monsieur.

Tot straks, meneer.

- Goedenavond, juffrouw Arlette. - Goedenavond, meneer Léopold.

- Veel volk daarbinnen? - Vol.

Perfect.

Meneer Léopold.

Meneer Léopold, dit is Lucette, mijn nummer 2.

Ik heb haar meegebracht omdat ze me nog eens een scène heeft gemaakt met mijn nummer 5.

- Straks. - Ik zou willen weten...

Geen vragen, aan u de beurt.

De eersten die aankwamen.

- Ga zitten. - Laat de slet binnen, zo gaat het wel.

Ik smeek u, doet u zich van dit voorwerp af. Verboden wapendracht, artikel 42 van het strafwetboek.

- 42, dat is voor de groentjes. - Ik luister naar u.

Iedereen om de beurt, eerste getuige.

- Aanwezig. - Zweert u de waarheid te zeggen, de hele waarheid.

Woord van een man.

Uiteraard, zoals gewoonlijk, zult u zich schikken naar een beslissing die onherroepelijk is.

- Oké. - Des Orfevres.

Ik luister naar u. Vlug en kort.

We waren in Saint-Trop een entrecote aan het grillen aan de rand van de kuip.

Door te piekeren, komt men uiteindelijk op een klein rustig klusje uit:

een greep in de kluis van de Miramar, 12 miljoen zonder nat te worden.

Spreek alstublieft correct. Ik vertaal.

Uw gebrabbel.

U hebt 12 miljoen uit de kluis van een hotel gehaald, te verdelen in drie gelijke delen.

- Conform? - Conform.

- En dan? - En dan? Die slet...

Pardon. Die oneerlijke vennoot...

Ik heb het begrepen. Hij is met de kas ervandoor gegaan. Conform.

Conform. We hebben hem teruggevonden verstopt bij zijn polka... Pardon, in de echtelijke woning.

- Hebt u het geld teruggekregen? - Hij had een beetje in de fruitschaal gehakt.

- In het Frans, alstublieft. - Er bleef 10 miljoen over, contant.

En wat is er met de andere twee miljoen gebeurd?

De alimentatie van papa.

Van papa? Je hebt er nooit gehad.

Hebt u een verdediging aan te voeren?

Ik hoef me niet te verdedigen, meneer Léopold. Alleen voelde ik de flikken aankomen.

Dus ben ik ervandoor gegaan om de buit te redden. Het bewijs: ze hebben onze schuilplaats doorzocht.

Pardon, ik bedoel ons kleine nest, en ze hebben niets gevonden. En dankzij wie?

- Er zou eens een standbeeld voor me moeten worden opgericht. - Een standbeeld? Een oorlogsmonument.

Een standbeeld, absoluut. Maar er is geen rechtvaardigheid.

Geen rechtvaardigheid?

Maar daarmee hebt u juist rendez-vous.

- Als ik me niet inhield. - Een beetje houding, alstublieft.

Niets toe te voegen?

U hebt het woord.

Ik ga u iets goeds zeggen, meneer Léopold.

Het milieu moet het voorbeeld geven of het is het einde van de grote tijd.

Ik vraag het maximum 12 miljoen is een grafsteen waard.

Het is een ernstige zaak en die vraagt om nadenken.

Uitspraak over 8 dagen.

Dan zullen we hem 8 dagen lang op de ruggen zitten.

De zitting is gesloten, u bent vrij.

Meneer Leopold, het is 5 keer dat we hier voor consultatie komen dus we dachten...

Meneer Léopold, ik zit erin. Het is een drietal.

Heren, u vergist zich. Ik ben geen rechter op loon.

Doet u ons nou een plezier. Het is niet veel, natuurlijk, maar het komt uit het hart.

Blijf niet aandringen of ik word boos.

Neem uw goed terug als ik mij zo mag uitdrukken.

- Aangezien zij zeggen dat het uit het hart komt. - Een duidelijke omkoping.

- Artikel 81. - Wat gaan we daarmee doen?

Stuur haar naar de sociale werken van de magistratuur. Heren, hier is de uitgang.

Wilt u dat ik u zeg wat u bent? Een heilige, u bent een heilige.

Dat is het woord dat ik zocht.

Schaam je je niet? Hele warme bankbiljetten. Allergisch voor geld, dat is ook wat.

- Ben jij Crésus of wat om contant geld te weigeren? - Geen vraag, wil je!

In Londen was je minder sektarisch. Bij Lord Parkinson spuugde je niet op fooien.

Niet de fooien, de gratificaties, nuance. En dan kon ik me in Londen bovendien veroorloven

enkele zwakheden, ik wist nog niet wie ik was.

Wie je was? Je was van mij, ik was van jou, we waren van ons, geen probleem.

- Terwijl nu... - Terwijl nu?

We behoren niet meer aan elkaar toe. Je komt een keer per week voor topconferenties

en daarna verdwijn je in Grand Paris. Goedendag, goedenavond.

Ik tel niet mee. Een voorwerp van laatste noodzaak. Dat is waar.

Als men mij over jou zou ondervragen, zou ik zelfs niet weten wat je doet.

Noch waar je naartoe gaat, noch hoe, noch waarom, noch met wie.

Ik heb gezegd geen vragen.

Jij bent de man van het suspense, Fantomas. Ben ik dan niets meer voor jou?

Je bent wat je bent geworden.

- Men kan niet zijn zonder geweest te zijn. - Toch wel. Ik ben nog steeds verhandelbaar.

Kijk me aan zoals vroeger.

Ik kijk je aan zoals vroeger, maar ik zie je zoals nadien.

Sinds Londen is er veel water onder de Mirabeaubrug doorgegaan.

- Voor mij was Londen gisteren. - En gisteren was dat wanneer?

Tel. Jij, ik, maak de rekening.

- Het zit nog binnen onze prijzen. - Je bent een lief meisje, mijn kleine Arlette.

In Londen maakten we toekomstplannen. Ik zei tegen mezelf, ik zal met hem oud worden.

Wees voor de helft tevreden, je plan is gedeeltelijk uitgekomen. Aan het oude verhaal.

Toch had je hun geld moeten aannemen. Het staat een beetje dom om te weigeren.

Dat is onbegrijpelijk.

Wil je me zeggen waartoe al die moeite die je voor hen doet dient? Al dat werk?

Ik werk niet Arlette. Ik oordeel soeverein. Ik beslecht, ik geef advies.

Ik waak over de toepassing van alle wetten. Natuurwet, geschreven wet, mondelinge wet

altijd beweeglijk in hun eeuwige bestendigheid.

- Laat de volgende binnen. - Wat ben je arrogant geworden.

De volgende. Maar kom binnen, mijn kleine, wees niet bang.

De deur.

Ga zitten. Het is de eerste keer dat u komt.

Ja, meneer de rechter.

Ik luister.