Dara-san of Reiwa (令和のダラさん)

แม้ครึ่งร่างของยามาตางิมาดาระ จะออกอาละวาดไปตามความโกรธแค้น

ถึงกระนั้นแม้แต่โยไคผู้ยิ่งใหญ่

ก็ยังจำต้องยอมพ่ายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะพี่น้องมิโกะเตรียมการมาอย่างรัดกุม

ท่านมิโกะ ปลอดภัยดีไหมขอรับ

บัดนี้ข้าสะกดเทพอสรพิษไว้ได้แล้ว

เบื้องต้นเราควรรีบนำมัน ไปยังถ้ำสำหรับผนึกโดยเร็ว

แต่นี่ก็ดึกแล้ว และข้าเอง…

ก็สูญเสียพลังไปมาก

เกรงว่าอาจเกิดข้อบกพร่องกับพิธีได้

รู้ว่าท่านไม่สบายใจ แต่เราจะทำพิธีผนึกอีกครั้ง ในเช้าวันพรุ่งนี้กับท่านพี่เจ้าค่ะ

แต่ว่าท่านพี่…

เหตุใดผนึกจึงถูกทำลายลงได้เจ้าคะ

เจ้านี่ช่างกล้านัก…

นั่นสินะ

ตอนทำพิธีผนึกใหม่ เราคงต้องตรวจสอบถ้ำให้ละเอียด

หรือไม่ก็…

หรือว่าเจ้าเป็นคนทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

อย่ามาทำไขสือหน่อยเลย

เจ้าคิดจะปล่อยสิ่งนี้มาเล่นงานพวกข้า ที่ต้องทุกข์ทรมานแสนสาหัสอย่างนั้นรึ

เช่นนั้นแล้ว ก็ขอฝากทุกท่านด้วย

ไปเอาขวาน… ไม่สิ ไปเอาจอบมา

พวกเขาถูกมิโกะคนพี่ชักจูง ถูกความบ้าเลือดและบ้าคลั่งเข้าครอบงำ…

พวกมันตัดแขนของมิโกะคนน้อง เพื่อไม่ให้นางใช้พลังได้อีก

จากนั้นก็ตัดขาเพื่อมิให้นางสู้กลับหรือหนีได้

เราห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด

หากมองเห็นจะเกิดอาเพศ หากทำให้แปดเปื้อนก็จะถูกอาถรรพ์

ตั้งแต่โบราณกาล

ที่ท่านเป็นที่รู้จักในนามยามาตางิมาดาระ

พรุ่งนี้เราจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้พี่สาวผมคร้าบ

ตอนกลางวันทั้งครอบครัวผมจะไม่อยู่

ช่วยมาร่วมงานด้วยนะครับ ดาระซัง

เจ้าเด็กนี่พูดอะไรของมันนะ

ไม่สิ จริงๆ ที่ไหนก็ได้แหละ แต่ในอาคารคงไม่ดีเท่าไหร่

-นั่งตรงนั้นนะ -ก็นั่งอยู่นี่ไงครับ

บทเรียนวันนี้ว่าด้วย ลักษณะพิเศษของสิ่งที่เรียกว่า "บ้าน"

บ้านนั้นเป็นอาณาเขตที่ชัดเจนของผู้อยู่อาศัย

ถูกสร้างขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่ง ของระเบียบจิตวิญญาณ

การที่ผู้มาจากต่างโลก จะเข้าไปในที่อยู่อาศัยของมนุษย์

มีอยู่หลายวิธีด้วยกัน

เข้าสิงแล้วเกาะเกี่ยวพันกับวิญญาณ จนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันเพียงบางส่วน

ห่อหุ้มร่างด้วยไอมาร แล้วใช้กำลังฝ่าทะลุเขตแดนเข้าไป

วิธีเหล่านี้แม้จะทำให้สิ่งมีชีวิต ในบริเวณนั้นได้รับความเสียหาย

แต่ก็มีข้อดีคือแทรกซึมเข้าไปได้โดยไม่มีข้อจำกัด

แต่ครั้งนี้คงใช้วิธีเช่นนั้นไม่ได้

เพราะฉะนั้นจึงต้องเข้าตามขั้นตอนปกติ

ได้รับอนุญาต

แล้วให้เจ้าของต้อนรับให้เข้าไป

แล้วมันมีปัญหาตรงไหน

เหตุผลที่มนุษย์มองไม่เห็นข้า

เพราะข้าอาศัยอยู่ในอีกโลกหนึ่ง

ถ้าบ้านกลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกนั้น ข้าก็ซ่อนตัวไม่ได้อีกต่อไป

ครึ่งล่างของข้าก็ด้วย คิดดูสิ ถ้ามีคนเดินเข้ามาคงได้แตกตื่นกันยกใหญ่แน่

พ่อกับแม่จะกลับจากที่ทำงานก็…

กว่าจะถึงก็ราวๆ หกโมง ไม่เป็นไรหรอก

เจ้าเด็กนี่ไม่เคยฟังเลย…

วันต่อมา…

คร้าบ

ดาระซังเหรอ

มาแล้วครับ…

ไม่ใช่ ดาระซังน่ะ…

ดาระซัง…

ควรจะมีเงาที่เซ็กซี่กว่านี้นะ

เข้าไม่ได้ๆ เข้าไม่ได้ ให้ข้าเข้าไป

เข้าไม่ได้ๆ เข้าไม่ได้ๆ

ให้ข้าเข้าไป!

ข้าเอง

เมื่อกี้มีบางอย่าง…

ไม่ใช่วิญญาณจากแถวนี้

อาจเป็นไปได้ว่าฮินาตะ ไปเผลอพากลับมาจากที่อื่นก็ได้

คงตามติดมาด้วยสินะ

ขอเข้าไปได้ไหม

อ้อ จริงสิ ต้องขออนุญาตก่อนนี่นา

แน่นอน เข้ามาได้ครับ เชิญได้เลยครับ

เมื่อครู่ตอนที่ข้าก้าวเข้ามาเพียงก้าวเดียว

ภายในบ้านก็ถูกมิติทับซ้อนชั่วคราว ทำให้กลายเป็นพื้นที่คาบเกี่ยวระหว่างโลกทั้งสอง

แค่สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ก็นับว่าน่าชื่นชมมากแล้ว

พี่ ดาระซังมาแล้ว

เดี๋ยวนะ ดาระซัง… ท่อนล่างของท่านล่ะ

อ๋อ นี่เหรอ

จะเข้าไปในห้องทั้งที รูปร่างอรสพิษของข้ามันเกะกะเกินไปน่ะสิ

ที่แท้ก็เลยกลายเป็นแบบนี้นี่เอง

มีคนมาเหรอ

อ้าว มิวะซังนี่เอง

สวัสดีจ้ะ วันนี้วันเกิดของฮินาตะจังใช่ไหม

นี่จ้ะ ของขวัญ

เย่!

ขอบคุณที่ดูแลคาโอรุมาตลอดนะคะ เข้ามาเลยๆ

พี่

ดาระซัง แขนๆ

ไม่ได้การแล้ว ร่ายคาถาไม่ทัน

ฉันชวนเธอเข้ามาโดยไม่ทันคิด…

แต่ดาระซังอยู่ที่นี่

ยินดีต้อนรับ

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

ฉันชื่ออิราโกะ มิวะค่ะ

มิวะซัง นี่ยามา… ยามาดะซังครับ

ค่ะ ยามาดะค่ะ

คาโอรุคุงใจดีกับฉันมาตลอดเลยค่ะ

ไม่หรอกค่ะๆ ทางนี้ต่างหากที่ต้องขอบคุณ

ข้ายืมกางเกงในเจ้ามาใส่อยู่

ยามาดะซังรู้จักสองคนนั้นได้ยังไงคะ

เอ่อ…

รู้จักกันผ่านเกมออนไลน์น่ะ

และเพิ่งรู้ว่าบ้านเราอยู่ใกล้กันพอสมควร

พวกเขาเลยใจดีชวนฉันมาบ้าน

คิดข้ออ้างได้ทันทีเลยนะ

ฉันเป็นนักออกแบบน่ะค่ะ

คาโอรุคุงมาช่วยฉันเป็นครั้งคราว

เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมานานมากๆ ค่ะ

พอมาคิดดูแล้ว

ฉันไม่เคยรู้วันเกิดของยามาดะซังเลย

สมัยข้าไม่มีใครฉลองวันเกิดกันหรอก ข้าก็เลยไม่รู้

ดูท่าเจ้านี่ก็อยากรู้มากเหมือนกัน

วันเกิด… วันที่ข้าเกิดรึ

มิใช่ตัวข้าในสมัยที่ยังเป็นมนุษย์ ซึ่งแม้แต่ชื่อก็จำไม่ได้แล้ว

แน่นอนว่าไม่ใช่ทั้งตัวตนที่ไร้สำนึกของข้า และไม่ใช่ยามาตางิมาดาระเช่นกัน

แต่เป็นวันที่ตัวข้าในตอนนี้…

ตัวตนที่เด็กๆ เหล่านี้…

เรียกว่าดาระซังได้ถือกำเนิดขึ้น

วันที่พวกเราได้พบกันเป็นครั้งแรก

ก็คือวันพายุเข้าวันนั้น

เหรอ

อายุเท่าไหร่เหรอ

เมื่อกี้ข้ากำลังพูดอะไรซึ้งๆ อยู่แท้ๆ

อายุ… 26 ปี

อายุตอนตาย

ก็เข้าท่านะ

อายุเท่ากันเลยค่ะ

ชักจะตื่นเต้นแล้วสิ

พอมาคิดดูแล้ว บอกไปแค่ว่า "เป็นความลับ" ก็น่าจะใช้ได้เหมือนกัน

เอาละ แล้วเจอกันนะ

จริงสิ

ของขวัญวันเกิด

ถึงข้าจะอาศัยอยู่บนภูเขา เลยไม่มีของหรูหราอะไรจะให้ก็เถอะ

เครื่องรางกับ…

จดหมายเหรอ

สิ่งที่อยู่ในถุงนั้น เป็นชิ้นเนื้อที่ตัดออกมาจากลิ้นของข้า

หากมีน้ำลาย เลือด หรือของเหลว ในร่างกายอย่างใดอย่างหนึ่ง

ก็เสมือนว่าข้าเป็นผู้ดื่มสิ่งนั้น และนับว่าเป็นเครื่องเซ่นไหว้

ด้วยสิ่งนี้ เอ็งจึงอัญเชิญข้าได้

จงใช้มันเมื่อถึงคราวคับขัน

โอ้โฮ

ฉันซาบซึ้งจริงๆ

แต่ที่มาของของขวัญนี่มันหนักเอาเรื่องเลย

หลังจากนั้นไม่นาน ก็ได้ใช้ประโยชน์จากมันเสียแล้ว

ท่านพี่เจ้าคะ ช่วยข้าด้วย ท่านพี่

ชาวบ้านคลุ้มคลั่งด้วยความกระหายเลือด

ถูกความปรารถนาครอบงำ แม้แต่ท่ามกลางความสยดสยองนี้

ด้วยความสิ้นหวัง มิโกะคนน้อง

จึงพยายามปลิดชีพของตน ก่อนที่พวกเขาจะล่วงเกินนาง

ในตอนนั้นเอง…

เจ้าน่าจะหดหัวอยู่ในป่าลึกแล้วปล่อยให้ตัวเอง ผุพังไปเหมือนเดรัจฉานเสียก็ดี

ทำไม ทำไมต้องเป็นเจ้า

ทำไมต้องเป็นคนอย่างเจ้า

เจ้ายั่วยวนเขายังไง

เจ้าครอบครองเขา

ทันทีที่มีโอกาสงั้นรึ

ท่านมิโกะ…

อ้อ จริงสิ

พวกเจ้ายังอยู่ที่นี่

น้องสาวที่น่าสงสารของข้า

นางสู้สุดกำลังเพื่อปราบอสรพิษ

แต่ชาวบ้านที่นางปกป้อง กลับทำให้นางต้องอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้

ท่านมิโกะ ทำอะไรน่ะ

ข้ารีบมาแต่กลับถูกโจมตีเพื่อพยายามปิดปากข้า

แต่ข้าก็จัดการพวกมัน และแก้แค้นให้นางได้สำเร็จ

อภัยให้ไม่ได้

แค้นนี้… ข้าจะต้องชำระให้จงได้

จิโยะ ฮินาตะกับคาโอรุสบายดีไหม

ทำไมจู่ๆ ถึงเป็นห่วงขึ้นมาล่ะคะ

ช่วงนี้พวกเขาถามเรื่อง ยามาตางิมาดาระเยอะมาก

ฉันเกลียดการทำแบบนี้จริงๆ…

คนรักของเพื่อนฉันเข้าโรงพยาบาล

เขาทรมานจากอาการปวดอย่างรุนแรง ที่แขนขาทั้งสองข้าง

และขาดสติสัมปชัญญะ

ทั้งสองคนปีนข้ามรั้ว และเข้าไปในภูเขาเพื่อทดสอบความกล้า

พวกเขาเกิดกลัวขึ้นมาและวิ่งกลับบ้านทันที

แต่เพื่อนฉันลืมกระเป๋าไว้