The Sloth Lane

‏حرفه‌ای‌ترین اپلیکیشن پخش آنلاین ایرانی‏ ‏«فیلامینگو»‏ ‏تقدیم می‌کند‏

‏آه، حیوان تنبل.‏

‏کندترین...‏

‏...تنبل‌ترین...‏

‏...و حوصله‌سربرترین پستاندارِ‏ ‏تمام قلمرو حیوانات!‏

‏اما خانوادهٔ من...‏

‏خانوادهٔ من فرق دارن.‏

‏مامان و بابای من‏ ‏سریع‌ترین تنبل‌های دوروبرن!‏

‏بدو!‏

‏مامان از هر مخمصه‌ای‏ ‏نجاتمون می‌ده.‏

‏عشقم! آخه چطور‏ ‏از اینجا فرار کنیم؟‏

‏اول می‌پیچیم چپ، بعد ۳۲ قدم‏ ‏مستقیم می‌دویم‏

‏بعد می‌پیچیم راست‏ ‏و خلاص می‌شیم!‏

‏صبر کن! پات رو نذار روی...!‏

‏اوه، نه! تله گذاشتن!‏

‏وقتشه... برقصیم!‏

‏خب، آسون بود!‏

‏مامان و بابام استادِ‏ ‏قاپیدن فرصت‌ان!‏

‏هاها!‏

‏بعضی‌ها گابریلا و لوئیس رو‏ ‏قهرمان می‌دونن.‏

‏بعضی‌ها هم یاغی.‏

‏من فقط بهشون می‌گم مامان و بابا.‏

‏اِم... ببخشید؟‏

‏داستان قشنگی بود، بچه‌جان.‏ ‏ولی می‌شه غذامون رو پیگیری کنی؟‏

‏مثلاً دو ساعت پیش‏ ‏سفارش دادیم.‏

‏اِم...‏

‏چون آشپزهامون رفتن‏ ‏دنبال شگفتی‌های تازه بگردن!‏

‏بی‌دلیل نیست بهش می‌گیم‏ ‏«دروغ‌ورا»!‏

‏محلشون نذار.‏

‏اسمم «لورا»ست، نه «دروغ‌ورا».‏

‏چرا همیشه این‌قدر عجله داری‏ ‏که قصه‌های شاخ‌دار تحویل بدی؟‏

‏تروپیکاسا پر از هیجانه!‏

‏آره، همه‌چی همین‌جا اتفاق می‌افته.‏

‏لورا! مانی! آووکادوها کو؟!‏

‏ای وای! آووکادوها!‏

‏اِم... ببخشید؟ غذامون چی شد؟‏

‏اوه! ببخشید! راه بدید!‏

‏وای! ندیدمت!‏

‏اوه، گرفتمش!‏

‏آروم‌تر، خانم کوچولو.‏

‏تقلب نکن، پیرمرد.‏

‏ووو! خوش اومدید!‏

‏از سمت چپت!‏

‏هی، خیلی وقته ندیدمت!‏

‏وای، چه پاهای سریعی!‏

‏وای!‏

‏سلام، آبجی.‏

‏امروز قصد داری‏ ‏یه کم کمک کنی؟‏

‏هنوز منتظرم‏ ‏الهام بهم بزنه.‏

‏بگیر.‏

‏زد!‏

‏صبح بخیر، گوردیتو!‏

‏- سلام، بابا!‏ ‏- آی! لورا!‏

‏اوه! بیا، بیا اینو ببین.‏

‏بابا، باید آووکادوهای مامان رو ببرم.‏

‏حرفشم نزن.‏

‏همیشه وقت هست که وایسی‏ ‏و یه لحظهٔ خاص رو تماشا کنی.‏

‏نگاه کن.‏

‏برای اولین بار‏ ‏شکفتنش رو می‌بینیم.‏

‏هان؟‏

‏ممنون، بابا!‏

‏اوه.‏

‏به دنیا خوش اومدی، کوچولو.‏

‏- سلام، مامان!‏ ‏- آی!‏

‏هزار بار گفتم این کار رو نکن!‏ ‏سرم شلوغه!‏

‏همیشه داری عجله می‌کنی!‏

‏نه، نمی‌کنم.‏

‏- اینو دیدی؟‏ ‏- کجا بودی؟‏

‏از آماده‌سازی آشپزخونه عقبیم.‏

‏خودت منو گذاشتی سر میزها!‏

‏آی، نه، نه، نه. من نبودم.‏

‏اگه بودم یادم می‌موند.‏

‏این تنبل هیچ‌چیز رو یادش نمی‌ره!‏

‏جدی؟‏

‏اون‌جوری نگام نکن.‏

‏خب، گفتم برام یه کم...‏

‏ای خدا، چی بود؟‏ ‏- انجام شد!‏

‏اوه.‏

‏مامان، می‌گن یه توفان بزرگ داره میاد.‏

‏- همه دارن از شهر می‌رن.‏ ‏- نه، نه، نه. اینا چیه؟‏

‏سؤال انحرافیه یا...؟‏

‏اینا رو نمی‌شه خورد!‏ ‏هنوز نرسیدن.‏

‏بهشون عجله دادی،‏ ‏غافلگیری کوچولوی من!‏

‏مامان! از این اسم بدم میاد.‏

‏نه، نه، نه. عاشقشی.‏

‏توی این دفتر یه ترفند هست‏ ‏که مادربزرگم نوشته‏

‏برای درست‌کردن گواکامولی بی‌نقص.‏

‏بله، مامان، می‌دونم.‏ ‏هر دفعه نشونم می‌دی!‏

‏- هیس!‏ ‏- باشه.‏

‏باید خیلی آروم‏ ‏روی آووکادو فشار بدی...‏

‏- آره! این‌جوری فشارش می‌دی!‏ ‏- نه، نه، نه! لورا!‏

‏آی!‏

‏فکر کنم یکم زیادی رسیده بود.‏

‏آی! ببین چه کردی!‏

‏وقتی نمی‌تونی این کار رو‏ ‏جدی بگیری، چطور می‌خوای‏

‏یه روز این آشپزخونه رو اداره کنی؟‏

‏شاید اصلاً نخوام‏ ‏توی این آشپزخونه گیر بیفتم.‏

‏باید تمرکزکردن رو یاد بگیری، دخترم.‏

‏یعنی همون...‏

‏...آروم‌تر برو.‏

‏اوه! انگار لورا دوباره آشپزی کرده.‏

‏من آشپز نیستم.‏

‏من هیولای اعماقم!‏

‏اون چی بود؟‏

‏کاپا می‌گه یه توفان بزرگ‏ ‏داره میاد.‏

‏جدی؟ نشنیده بودم.‏

‏چی؟! همین یه دقیقه پیش‏ ‏خودم گفتم!‏

‏توی این خونه کسی به حرفم گوش می‌ده؟‏

‏چی؟!‏

‏هی! مسخره نکن.‏

‏باشه! بسه دیگه، دوتاتون.‏

‏برید خودتون رو تمیز کنید.‏

‏از زندگی‌کردن توی خطِ کندرو‏ ‏خسته و کلافه‌اید؟‏

‏داتی پیس!‏

‏سلام! حال همه‌تون چطوره؟‏

‏من داتی پیسم.‏

‏غولِ تجاریِ مهربونِ محله‌تون.‏

‏آه! باز شروع شد، دخترم.‏

‏مردم ازم می‌پرسن: «داتی،‏ ‏چطور این‌همه موفق شدی؟»‏

‏خب دوستان، فقط پنج سال پیش‏

‏منم درست مثل شما بودم!‏

‏گیر افتاده!‏

‏و هر ثانیه رو هدر می‌دادم.‏

‏اما بیشتر می‌خواستم!‏

‏پس مأموریتم شد که‏ ‏زوم فیول رو سر زبون‌ها بندازم.‏

‏از یه رستوران فسقلی شروع کردم‏

‏و رسیدم به بزرگ‌ترین مجموعهٔ‏ ‏فست‌فودِ شهر!‏

‏آخ!‏

‏- هیس!‏ ‏- آفرین به خودم!‏

‏با زوم فیول می‌تونید‏ ‏فرصت رو... بقاپید!‏

‏یادتون باشه، همه...‏

‏آی.‏

‏هیچ‌کس به اون نمی‌گه آروم‌تر برو.‏

‏باشه، دوتاتون برگردید سر کار.‏

‏من زودتر گفتم سر میزها نمی‌رم!‏

‏صبر کن، نامردیه!‏

‏قانون «من زودتر گفتم» رو‏ ‏نمی‌شه شکست!‏

‏وای.‏

‏بهتره پناه بگیرید، دوستان.‏

‏این یکی قراره خیلی شدید باشه.‏

‏کاپا راست می‌گه.‏ ‏باید ببندیم.‏

‏چرا همه وایسادید؟‏

‏فقط یه کم بارونه.‏ ‏بدتر از اینم دیدیم.‏

‏- بابا!‏ ‏- بدو!‏

‏برید توی چاه! زود!‏

‏دفتر!‏

‏مامان!‏

‏مامان! داری چی‌کار می‌کنی؟!‏

‏فقط... باید برم اون...‏

‏چه خبره؟!‏

‏بیا!‏

‏بابا!‏

‏دارید چی‌کار می‌کنید؟ بیا!‏ ‏زود باش، دخترم!‏

‏بدو!‏

‏گرفتمت. پیش من در امانی، کوچولو.‏

‏همه‌چی از بین رفت.‏

‏بابا، نگاه کن.‏ ‏حداقل گوردیتو سالم مونده.‏

‏معلومه! این قراضهٔ زنگ‌زده‏ ‏جان سالم به در برد.‏

‏هی! دربارهٔ گوردیتو این‌جوری حرف نزن.‏

‏منظورش اون نبود.‏

‏خب، شاید مجبور بشیم همگی‏ ‏توی همین زشتک زندگی کنیم.‏

‏ماچ!‏

‏- بابا؟‏ ‏- لوئیس؟‏

‏داری چی‌کار می‌کنی؟‏ ‏شوخی کردم!‏

‏می‌دونی چی می‌گن.‏

‏وقتی زندگی بهت لیمو می‌ده،‏ ‏پای لیمو درست کن!‏

‏هیچ‌کس همچین چیزی نمی‌گه، بابا!‏

‏اِم... نباید به بابا کمک کنیم؟‏

‏آی، حرفشم نزن.‏ ‏اینجا به کمکت نیاز دارم.‏

‏تمام! چشم به هم بزنی باز کردیم!‏

‏صبر کن! اون دیگه چیه؟‏

‏این دیگه چه...؟‏

‏آرغ!‏

‏تا‌دا!‏

‏- واو!‏ ‏- عمراً!‏

‏صبر کن، عشقم.‏

‏تا وقتی دوباره می‌سازیم،‏ ‏می‌تونیم رستورانمون رو‏

‏روی چرخ راه بندازیم!‏

‏لوئیس! من توی اون چیز‏ ‏آشپزی نمی‌کنم!‏

‏می‌ترسم مجبور باشی.‏

‏می‌گن دیگه اینجا‏ ‏برای ما امن نیست.‏

‏همه باید از اینجا برن.‏

‏نه آب لوله‌کشی داریم، نه برق.‏

‏درسته، بارا؟‏

‏اینجا ننوشته‏ ‏کی می‌تونیم برگردیم.‏

‏آره.‏

‏فقط اومدیم خداحافظی کنیم.‏

‏داریم می‌ریم شهر.‏

‏شهر؟‏

‏چرا باید بخواید برید اونجا؟‏

‏مواظب خودت باش، رفیق.‏

‏نگهش دار. یکی دیگه دارم.‏

‏شاید بالاخره توی اون دفتر‏ ‏یه جایی پیدا کنی‏

‏که مردمش به سرعتِ خودت حرکت کنن.‏

‏تا دیدار بعد، دوستان.‏

‏خداحافظ!‏

‏شنیدید؟ شهر!‏

‏می‌تونیم با گوردیتو بریم اونجا‏ ‏و یه رستوران تازه راه بندازیم!‏

‏آه، لورا، نه.‏

‏مامان، همه دارن می‌رن.‏