The Beach

Για να γίνουν οι τίτλοι διαφανείς μετακινήστε το πλαίσιο

με το βελάκι (εδώ) λίγο επάνω και αφήστε το

ENCODING,RIPPING,SUBTITLES ΚΩΣΤΑΣ Κ

ΤΙΤΛΟΣ ΕΡΓΟΥ *** THE BEACH ***

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΡΓΟΥ 1:54:11

Με λένε Ρίτσαρντ.

Τι άλλο χρειάζεται να ξέρετε;

Πράγματα για την οικογένειά μου κι από πού είμαι;

Τίποτα απ' αυτά δεν έχει σημασία.

Δεν είχα διασχίσει ποτέ τον ωκεανό, να αφεθώ ελεύθερος...

να ψάξω για κάτι πιο όμορφο, κάτι πιο συγκλονιστικό...

κι ακόμα- ναι, το παραδέχομαι- κάτι πιο επικίνδυνο.

Κι έτσι, μετά από 18 ώρες καθηλωμένος σ'ένα αεροπλάνο...

3 ηλίθιες ταινίες, 2 πλαστικά γεύματα, 6 μπίρεςκαι καθόλου ύπνο...

προσγειώθηκα τελικά... στη Μπανκόνγκ.

Θέλεις να πας στους καταρράχτες; Θαλάσσια αγορά! 1500.

Πιο φτηνά δε γίνεται! 'Ελα!

Εεε! Ψάχνεις για μέρος να μείνεις;

- Θα βρω μόνος μου. Ευχαριστώ. - Τι θέλεις, φίλε;

Αυτή είναι. Η Μπανκόνγκ.

Η πόλη της διασκέδασης.

Η πύλη τηςΝ.Α. Ασίας.

Εδώ τα δολάρια και τα μάρκα γίνονται ψεύτικα ρολόγια κι' αληθινές ουλές.

Διασκέδαση! Αγόρι! Κορίτσι! Γαμήσι! Κανένα πρόβλημα!

- Κι έρχονται οι πεινασμένοι να φάνε. - Θέλεις να πιείς αίμα φιδιού;

Μισό λεπτό. Είπες "αίμα φιδιού";

Ναι!

- Όχι, ευχαριστώ. - Γιατί, τι έχει το αίμα φιδιού;

- Απλά δε μου αρέσει η ιδέα. - 'Ισως φοβάσαι.

- Φοβάσαι το καινούριο. - Απλά δε μου αρέσει η ιδέα.

Όπως όλοι οι τουρίστες! Θέλετε όλα να 'ναι ασφαλή.

Σαν την Αμερική!

Γι' αυτό μην αρνηθείτε ποτέ πρόσκληση.

Ποτέ μην αντισταθείτε στο άγνωστο.

Ποτέ μην είστε αγενείς.

Κύριοι...

ήταν εξαιρετικό.

Και ποτέ μη μείνετε παραπάνω απ' όσο πρέπει.

Απλά έχετε το μυαλό σας ανοιχτό και ρουφήξτε την εμπειρία.

Κι αν σας πονέσει...

τότε μάλλον αξίζει τονκόπο.

Καλησπέρα.

Θα ήθελα ένα δωμάτιο, παρακαλώ.

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι όλοι έχουν την ίδια ιδέα μ' εσένα.

'Όλοι ταξιδεύουμε χιλιάδες μίλια...

μόνο για να δούμε τηλεόραση και να ξαπλώσουμε σαν στο σπίτι μας.

Κι εκεί αναρωτιέσαι...

Θα χουμε καθαρίσει το μέρος, σ' ένα λεπτό. Μην ανησυχείτε!

..τι νόημα έχει αυτό;

Ευχαριστώ.

Καληνύχτα.

Κι όσο για τα μοναχικά ταξίδια...

γάμησέ τα είναι!

Αν έτσι πρέπει να 'ναι, τότε έτσι είναι.

Όλοι ευχαριστημένοι;

Όλοι περνάτε καλά, έτσι;

Άι γαμήσου! Άι γαμήσου!

- Βούλωσέ το, σε παρακαλώ. - Μπάσταρδα παράσιτα!

Ιοί!

Αυτό είναι και γαμώ! Καρκίνοι!

Μπάσταρδοι καρκίνοι!

'Ενας τεράστιος, αδηφάγος καρκίνος, που κατατρώει τον κόσμο όλο!

Εεε!

Εε, εσύ!

- 'Εχεις να καπνίσουμε τίποτα; - Όχι, δεν έχω να καπνίσουμε τίποτα!

Κανένα πρόβλημα, φίλε μου, γιατί...

εγώ έχω τόνους απ' αυτό το πράμα.

Με καταλαβαίνεις;

Όχι, δε με καταλαβαίνεις.

'Εχεις δίκιο. Δε σε καταλαβαίνω.

Καλύτερα είμαστε τώρα!

Ευχαριστώ.

'Ηταν η παραλία. Με καταλαβαίνεις;

Η παραλία. 'Ηταν πανέμορφη.

Τόσα νέα πράγματα, πολλές αισθήσεις. Προσπαθώ να το ελέγξω...

αλλά μου βγαίνει όλο και περισσότερο.

Είναι βλέπεις...

Είναι βλέπεις σ' ένα νησί.

Και το νησί είναι τέλειο.

Εννοώ, δηλαδή, πραγματικά τέλειο.

Δεν εννοώ απλά ωραίο.

Είναι πραγματικά ωραίο, με καταλαβαίνεις;

Είναι τέλεια.

Είναι σαν λίμνη.

Σαν παλιρροιακή λίμνη, ξέρεις...

Περιτριγυρισμένη από βράχους.

Απόλυτα μυστική, απόλυτα...

απαγορευμένη.

Και κανείς δεν μπορεί ποτέ...

ποτέ, μα ποτέ να πάει εκεί.

Μια φορά κι έναν καιρό, όμως, πήγαν μερικοί άνθρωποι.

Άντρες και γυναίκες με ιδανικά. Με καταλαβαίνεις;

Δε μιλάω απλά για συνηθισμένους περιπλανώμενους ταξιδιώτες.

Πιστεύεις ότι το μέρος υπάρχει;

Όχι.

Μάλλον, όμως, θα μου πεις ότι θα "πρεπε, έτσι δεν είναι;

Δεν έχει καμία σημασία πλέον τι νομίζω εγώ.

Όλα εξαρτώνται από σένα.

Ιδανικά, ε;

Είμασταν απλά παράσιτα!

Ο τεράστιος, αδηφάγος καρκίνος!

Εγώ ήμουν αυτός, βλέπεις, που προσπαθούσε να βρει τη θεραπεία.

Ο ευρέτης της θεραπείας.

Τους είπα: "Πρέπει να φύγετε από 'δώ".

"Πρέπει να φύγετε απ'αυτό το μέρος."

Αλλά δε με άκουσαν.

Δε θέλω να σε προσβάλω, αλλά...

σου 'χει στρίψει μήπως;

Ορίστε, Ρίτσαρντ.

Χαίρομαι που σε γνώρισα, φίλε.

Ναι. Κι εγώ το ίδιο.

Προσέχετε! Ηλεκτρισμός!

- Κυρία μου! - Κούλαρε, φίλε!

Καμία ανησυχία!

Εεε! Φίλε.

'Εχει γράμμα.

- 'Εχει, τι; - Γράμμα στην πόρτα.

Απίστευτο!

Μήπως...

Γεια...

Ελπίζουμε όλοι...

κι ονειρευόμαστε...

αλλά δεν πιστεύουμε ποτέ ότι θα συμβεί κάτι και σε μας.

'Όχι όπως αυτά που συμβαίνουν στις ταινίες τουλάχιστον.

Κι όταν τελικά συμβεί...

θέλουμε να νιώσουμε διαφορετικά.

Πιο πρωτόγονα.

Πιο αληθινά.

Εγώ περίμενα να μου συμβεί κάτι.

Όμως δε γινόταν τίποτα.

Όνομα: κ. Ντάφυ Ντακ.

Τόπος γεννήσεως: στη Χώρα του Ποτέ.

Μας γάμησε η γραφειοκρατία.

Οι μπάτσοι ήταν τσατισμένοι γιατί ταξίδευε με ψεύτικο διαβατήριο.

Εμπρός, υπέγραψε τη δήλωση.

Εντάξει είναι.

Λέει απλά ότι έκοψε τις φλέβες του κι ήταν νεκρός όταν τον βρήκες.

Δεν με ρώτησαν, όμως, για το χάρτη, κι έτσι...

Κανένα πρόβλημα.

..δεν τους το είπα.

Καλή σας μέρα.

Καλή τύχη!

Με συγχωρείτε.

Ακούστε με λίγο. Αυτό το νησί...

μπορεί, δηλαδή, και να μην υπάρχει.

Ακόμα κι αν υπάρχει, δεν ξέρω αν μπορούμε να πάμε εκεί.

Απλά αναρωτιόμουν αν θέλετε να έρθετε μαζί μου. Αυτό είναι όλο.

Γεια! Θέλετε να την κάνουμε;

Να... πάμε ταξίδι;

Η κοπελιά σου κι εμείς; Οι δυό σας, δηλαδή, κι εγώ. Όλοι μαζί.

Μιλάω για ένα μυστικό νησί...

Νομίζω ότι όλοι προσπαθούν να κάνουν κάτι διαφορετικό...

και καταλήγουν να κάνουν όλοι το ίδιο πράγμα.

Συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ιδέα πώς θα πηγαίναμε εκεί.

Ό Ετιέν, όμως...

Πρέπει να το παραδεχτώ, ο τύποςήταν υπέροχος.

Εννοώ, δηλαδή, ότι οργάνωσε τα πάντα: εισητήρια...

το δρομολόγιο, όλο το ταξίδι.

Απ' τη Μπανκόνγκ στο Σούρατ Τάνι. Απ' το Σούρατ Τάνι στη Να Τον.

Απ' τη Να Τον στην Τσαγουένκ.

500 μίλια σε 24 ώρες, με λιγότερο από 400 μπαχτ.

Πιστέψτε με, είναι πολύ καλά.

Πορευόμασταν με κατεύθυνση το άγνωστο.

'Όμως για να φτάσουμε, έπρεπε ν' ακολουθήσουμε τους τουρίστες.

Κανονίστηκε. Αύριο το πρωί. 1800 μπαχτ.

Υπέροχα. Καλή δουλειά, φίλε.

Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα. Δε θα μας πάει στο νησί.

Είναι εθνικός δρυμός και απαγορεύεται να πάει κανείς εκεί.

Θα μας πάει, όμως, σ' αυτό το νησί όπου μπορούμε να μείνουμε το βράδυ.

Ναι, αλλά αυτό είναι το λάθος νησί.

Ναι, το ξέρω αυτό.

Καλά. Και πώς θα πάμε από εδώ, εκεί;

- Κολυμπώντας. - Κολυμπώντας;

Ναι. Θ' αφήσουμε τους σάκους μας στο νησί και θα κολυμπήσουμε.

- Δεν ξέρεις κολύμπι, Ρίτσαρντ; - Φυσικά και ξέρω κολύμπι.

- Κανένα πρόβλημα, λοιπόν. - Πόσο μακριά είναι, όμως;

Δεν ξέρω. Κανα-δύο χιλιόμετρα.

- Ωραία. Δεν είναι μακριά. - Σταμάτα, Ρίτσαρντ. Αξίζει τον κόπο.

Είναι περιπέτεια. Οι τρεις μας μόνο.

Άκου: "Ξέρεις κολύμπι;"

"Φυσικά και ξέρω κολύμπι! Κι είμαι Γάλλος κι έχω ωραία γκόμενα!"

Υπέροχα!

- Γαμώτο! - Κλείστηκες απ' έξω, έτσι;

'Εχασες το κλειδί σου;

- Γκαντεμιά! - Ναι, γκαντεμιά!

Θέλεις, λοιπόν, καμιά μπίρα τότε;

- Καλύτερα είσαι χωρίς αυτήν. - Πού στο διάολο το ξέρεις, Σάμυ;

Ούτε που την ξέρεις καν!

Απλά προσπαθώ να τον βοηθήσω στη δύσκολη στιγμή του.

- Κανένα πρόβλημα. - Βλέπεις, Ζεφ;

- Κανένα πρόβλημα. - Άλλαξε θέμα, γαμώτο.

Εντάξει. Ας πούμε για το πως περνάς μία ώρα κάθε μέρα στον καθρέφτη.

Ωραία. Τον βλέπεις αυτόν; Του αρέσει να σκουπίζει τον κώλο του με φύλλα.

Νομίζει ότι είναι ο Ράμπο. Μα το Θεό!

- Καλά. - Που να με πάρει!

Φαντάζομαι ότι ξέρεις την ιστορία για το τηγανιτό ποντίκι.

Ναι.

Μια γυναίκα δαγκώνει ένα μπούτι κοτόπουλο και είναι τελικά ποντίκι.

Είναι γνωστή ιστορία.

Ακριβώς. Συμβαίνει πάντα σε κάποιον γνωστό σου.