【OSHI NO KO】 (【推しの子】)

m 0 0 l 0 102 32 102 b 3 75 3 32 32 0

MOJA GWIAZDA

m 0 0 l 0 102 32 102 b 3 75 3 32 32 0

W tej wiosce jest tylko jeden pensjonat.

Najpierw powinnaś się zameldować, a dopiero potem zwiedzać okolicę.

Początek

Byłeś niesamowity, Aqua!

Twoja gra była taka przerażająca i dobra! Masz wrodzony talent!

Tak oceniasz własne dziecko?

Hej, przecież cię chwaliłam.

Jesteś po prostu cudowny!

Nie mam wątpliwości, że zostaniesz najwspanialszym aktorem w historii!

Oto emocjonalna gra Aqua.

Po stracie najdroższej mu osoby,

Toukiego ogarnia wściekłość i żal.

Radzi sobie świetnie. Ale...

Dlaczego wygląda tak żałośnie?

Tak boleśnie?

Właśnie tak. Cierp mocniej.

Zobaczyłeś blask w Kanie Arimie?

Pomyślałeś, że w Akane Kurokawie znalazłeś kogoś, kto cię rozumie?

Czy aktorstwo sprawiało ci radość?

Chciałeś o wszystkim zapomnieć,

zakochać się, cieszyć młodością i wieść szczęśliwe życie?

Nigdy ci na to nie pozwolę.

Póki nie znajdziesz mordercy Ai, nie zetrzesz go na miazgę,

nie każesz mu cierpieć na ciele i duszy

i nie zgotujesz mu piekła gorszego niż sama śmierć,

nie masz prawa do nowego życia!

Co masz na myśli przez „ty”?

Nie gadaj głupot.

Jesteś mną.

Moim dawnym ja, które dręczone własną bezsilnością,

wciąż płonie żalem.

Jesteś sfrustrowany.

Jesteś smutny.

I zrobiłbyś wszystko, by usłyszeć iprawdziwy głos Ai chociaż ten jeden raz.

Zamierzam wykorzystać te emocje.

Bitwa dobiegła końca!

Zająć się rannymi!

Już za późno.

Straciła zbyt wiele krwi.

Księżniczka Saya tego nie przeżyje.

Nie poddawaj się.

To jest pochwa przenosząca rany.

Skrywa zdolność do przemieszczania własnych urazów na poddanych.

Ona jednak użyła tej mocy, by przenieść rany swoich towarzyszy na samą siebie.

Umierając, przejęła nawet moje obrażenia.

Aż trudno uwierzyć, że okazała wrogowi taką litość.

Moje rany też zniknęły.

Czy ona od samego początku zamierzała położyć kres walce w ten sposób?

Ona po prostu taka jest.

I właśnie dlatego za nią poszliśmy.

Rany boskie.

Ta pochwa miała tak naprawdę służyć...

...do użytku w ten sposób!

W kółko miewałem te egoistyczne fantazje,

licząc na bajkowy cud, który magicznym sposobem wszystko naprawi.

Co by było, gdybym wtedy zdołał uratować Ai?

Ai...?

Ai!

Ai!

O co chodzi, Aqua? Jesteś strasznie przylepny.

Trzeba czegoś więcej, żeby mnie zabić!

Ile to już razy o tym marzyłem?

O tym śnie, który nigdy nie mógł się spełnić.

To było po prostu nieziemskie!

Nie mogłam uwierzyć, że to naprawdę byłaś ty, Akane!

No.

Teraz znów jesteś dawną Kurokawą,

ale na scenie byłaś zupełnie inną osobą.

Czy od dzisiaj mogę ci mówić Kurokawa?

Oho, geniusz!

Nasza genialna aktorka!

Przestańcie!

To głównie uświadomiło mi na nowo, jak daleka droga wciąż przede mną.

Prawdziwymi geniuszami są ludzie pokroju Himekawasa... i Kany Arimy.

Co?

O co chodzi?

Zagrałaś wyśmienicie!

Ale chcę być jeszcze lepsza...

Byłaś więcej niż świetna!

No nie?

Tokyo Blade

Rany, jestem wykończona!

Chcę tylko wrócić do domu, zdjąć skarpetki i rzucić się plackiem na podłogę!

Dawno nie byłam tak wyssana z energii.

I mam to ciągnąć przez cały kolejny miesiąc?

To będzie piekło, żeby chociaż dorównać temu, co zrobiłam dzisiaj!

Niezbyt chętnie mówię ci to przy takim zmęczeniu,

ale zaraz potem kręcimy w biurze filmik na YouTube'a.

Obywatelu, litości...

Naprawdę jesteś aktorką z krwi i kości, co?

Niewiele wiem o sztukach teatralnych,

ale jesteś po prostu niesamowitą aktorką, prawda?

Skąd nagle te wywody?

Od zawsze byłaś geniuszem aktorstwa, nie?

Heh, no ba, jasne.

Ja...

Wcale nie jestem geniuszem.

Wystarczy jedno spojrzenie na kogoś z darem, by to pojąć.

Po prostu rozpaczliwie próbuję dotrzymać kroku.

To łatwe robić na scenie, co się chce, i udawać, że jest się najlepszym.

Grę na pokaz każdy zrozumie.

Prawdziwa trudność tkwi w tym...

W tamtym momencie Akane Kurokawa miała w sobie coś wyjątkowego.

Nie grała jedynie księżniczki Sayi.

Została też przez coś opętana.

Technika, której nigdy nie zdołam dorównać,

ogromna aura

oraz coś...

co zerwało wszelkie kajdany krępujące grę Aqua.

Zdolność zrobienia czegoś takiego z marszu to prawdziwy talent.

Szlag, to mnie doprowadza do szału!

Jeszcze przed końcem pokazów pokażę jej, kto tu rządzi!

Wszystko słyszałem, Kin.

Zmieniłeś wskazówki sceniczne w ostatniej chwili?

Wiem, że lubisz dawać swojej obsadzie wolną rękę,

ale nie możesz stawiać ekipy technicznej w takiej sytuacji.

A możesz mi się dziwić?

Himekawa kręcił film, Kamoshida grał w innej sztuce,

a Mita podczas prób miała dwa bieżące seriale w telewizji.

Nigdy nie było dobrego momentu, żeby dopiąć wszystkie szczegóły.

Co więcej, w obsadzie mieliśmy tym razem całą masę nastolatków.

Wielu zrobiło ogromne postępy podczas prób.

Kurczę, niektórzy przeszli transformację nawet w trakcie samego występu.

Jak Arima?

Muszę przyznać, że nie spodziewałem się po niej zbyt wiele,

ale z młodymi aktorami nigdy nie wiesz, kiedy nastapi w nich przełom.

Być może praca idolki dała jej nową perspektywę na aktorstwo,

albo po prostu sprawiła sobie nowego chłopaka.

Tak sobie myślę.

To branża pełna atrakcyjnych ludzi.

Co sprawia, że niektórzy wyróżniają się z tłumu?

A jak uważasz?

Pewność siebie co do własnego wyglądu.

Wiesz, jak członkowie znanych zespołów idoli albo zwycięzcy konkursów piękności

zdają się jeszcze bardziej hot, niż są w rzeczywistości?

Idąc tym samym tropem,

niektórzy mają w sobie pewność, by wmówić ci kłamstwo,

że są bardziej atrakcyjni od całej reszty.

Nazywam to „błyskiem gwiazdy”.

A ona miała tego tam na scenie pod dostatkiem.

Jeśli Kana Arima to prawdziwy diament...

Przestań z tym przerażającym śmiechem.

Daj spokój. Wpadł mi po prostu do głowy ciekawy pomysł, tyle.

Kogo uważałeś za najbardziej obiecującego, Kin?

Cóż...

Sądziłem, że Kurokawa to już ukształtowana aktorka, na dobre i na złe.

Ale jej gra w punkcie kulminacyjnym przybrała intrygujący obrót.

Może dokładnie tego potrzebowała, żeby wejść na wyższy poziom.

Mhm.

Oprócz niej, mnie osobiście intryguje...

Raida.

Ludzie z wydawnictwa chcą z tobą pomówić.

Niech chwilę poczekają.

To mój absolutnie ulubiony moment.

Uwielbiam patrzeć, jak widzowie wychodzą cali szczęśliwi i usatysfakcjonowani.