The East Palace (동궁)

กูชอน

ไม่เป็นไรใช่ไหม

มีเหตุผลที่วิญญาณรัชทายาท พาผีย็อกบยองกวีพวกนั้นเข้ามาในวัง

อีกไม่นานจะเกิดหายนะครั้งใหญ่ขึ้นทั่ววัง

พระพันปีพ่ะย่ะค่ะ พระที่นั่งนั่นมัน…

พระชนม์ชีพของพระราชา กำลังตกอยู่ในขั้นวิกฤต

พระพันปี

- เรื่องนั้นมิได้เป็นความจริง - ข้ามาที่นี่เพราะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

ว่าผีร้ายนั่นตั้งใจจะฆ่าพระราชา

นอกจากข้าแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดนั่งบัลลังก์ที่ว่างอยู่นี้แทนพระองค์ได้

ข้าเท่านั้น!

มีเพียงข้าเท่านั้น

ที่จะสามารถปกป้องวังและราชบัลลังก์นี้เอาไว้ได้

ข้าเท่านั้น!

มีเพียงข้า

มีเพียงข้าเท่านั้นที่ปกป้องได้ มีเพียงข้า

มีเพียงข้า

ใต้เท้า

- เสนาบดีซ้าย - ท่านเสนา

ท่านเสนา

- ท่านเสนา - ท่านเป็นอะไรน่ะ

- เสนาซ้าย - เกิดอะไรขึ้น

- ท่านเสนา - เป็นอะไรเนี่ย

อาเพศที่เกิดขึ้นในวังตอนนี้ เกี่ยวกับองค์รัชทายาทหรือเปล่า

กูชอน

กูชอน

เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ

ข้าถามถึงเรื่องอาเพศในวัง ท่านเองก็ดูไม่ค่อยดีนะ

เพราะพลังวิญญาณรัชทายาทแข็งแกร่งขึ้น

เพราะงั้นข้าจะสะกดวิญญาณของเขาไว้ที่นี่

"สะกดวิญญาณ" ไม่ได้ส่งไปปรโลกเหรอ

เขากลืนกินผีย็อกบยองกวีเข้าไป

เหล่าวิญญาณจะปะปนกันจนทำเช่นนั้นไม่ได้

ให้ตายสิ

อย่ามองข้าเหมือนข้าใกล้ตายแบบนั้นได้ไหม

เลิกทำหน้าบูดบึ้งเถอะน่า มันทำให้เจ้าดูไม่สวยนะ

ตั้งแต่ได้ดวงตาของกวีแมมา อาการท่านก็แย่มาตลอด

ไม่ต่างกับตอนที่เจอกวีแมในบ่อน้ำเลย

เจ้ากลัวว่าข้าจะเสียสติ จนลุกขึ้นมาฆ่าคนอย่างนั้นเหรอ

จะไม่เป็นเช่นนั้นหรอก

เพราะว่าการสะกดวิญญาณ มันง่ายกว่าการกำจัดผีมาก

แค่สะกดไว้ก็พอแล้ว

มันจะได้ผลใช่ไหม

พิธีอุทิศส่วนกุศลจะช่วยได้มาก

หากเราทำให้ผีย็อกบยองกวีสงบลงได้

จะทำให้แรงอาฆาตของผีรัชทายาทอ่อนลง

ข้าจะไปส่งท่านจนถึงที่พัก ไปกันเถอะ

ไม่ต้องหรอก เห็นข้าเป็นคนป่วยงั้นรึ

ก็ท่านเป็นคนป่วยจริงๆ นี่

คืนนี้ทุกอย่างน่าจะจบสิ้นสักทีนะ

ใช่แล้ว ไม่ว่ามันจะจบลงยังไงก็ตาม

ถ้าจบเรื่องแล้วได้ออกจากวัง ท่านอยากทำอะไร

อืม…

ข้าจะดื่มเหล้าให้เมาปลิ้น แล้วก็หลับเป็นตายสักสามสี่วัน

ไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น

ท่านจะใช้ชีวิตยังไง

แล้วก็ทำมาหากินอะไรต่างหาก

ข้าไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้น

แต่ยังไงข้าก็คงกลับไปที่วัด

หืม

ไหนว่าเกลียดท่านเจ้าอาวาส แล้วทำไมยังจะกลับไปอีกล่ะ

ก็เพราะว่า…

ถ้าเดินจากวัดไปทิศตะวันออกเฉียงใต้สี่ลี้

มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลเลียบหน้าผาที่สูงชัน

ที่บริเวณใกล้ๆ กันนั้น

คือที่ที่แม่ของข้าสิ้นใจตาย

เพราะงั้นต่อให้ข้าตาย ข้าก็ทิ้งวัดนั้นไปไม่ได้

ข้าขอโทษ

ทั้งที่ท่านไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องวิญญาณในวัง

- แต่ข้ากลับทำให้ท่านต้องเข้ามา… - หลอกใช้ข้าจนพอใจ

แล้วเพิ่งมาสำนึกตอนนี้น่ะเหรอ

ท่านนี่นะ พูดจาทำร้ายจิตใจคนอื่นเก่งเสียจริง

ข้าอุตส่าห์รวบรวมความกล้าพูดความในใจกับท่าน

คืนนี้เจ้าจะต้องตายแน่ๆ

เจ้าผู้ที่ไม่ได้ตายไปพร้อมกับแม่

ผู้ที่ไม่ควรได้มีชีวิตอยู่…

เจ้าจะต้องตายแน่ๆ

คืนนี้…

เจ้าจะต้องตายแน่ๆ

จะต้องตายไปพร้อมกับแม่ของเจ้า

คืนนี้เจ้าจะต้องตายแน่ๆ

กวีแมหิวโหยผอมโซนั่นพูดว่าอะไรเหรอ องค์หญิง

ใกล้จะเสร็จหรือยัง

พิธีอุทิศส่วนกุศลจะเริ่มเมื่อเข้ายามฉลูนะ

ใกล้จะเสร็จแล้ว

ข้ามาคิดๆ ดูแล้ว

ข้าจะข้ามไปที่ภพนั้นกับท่านด้วย

ข้าบอกเจ้าหลายครั้งแล้วนะ

ถ้าเข้าไปในภพนั้น เจ้าไม่รอดแน่

อย่าแม้แต่จะคิดเลย

เสร็จเรียบร้อยแล้ว

ข้าไปก่อนนะ

นี่ เดี๋ยวก่อน

ดื่มนี่สิ

มันเป็นยาบำรุงธาตุหยาง

ปรุงด้วยตัวยาล้ำค่านะ

เฮ้อ โธ่ เจ้าไม่ต้อง…

ถ้ามีของดีแบบนี้ ก็น่าจะเอามาข้าให้ตั้งแต่แรก

ทำไมยาขมจังเลย

ไม่มีอะไรให้ข้าช่วยเลยเหรอ

ไม่มี

องค์หญิง

วิญญาณรัชทายาทจ้องจะเล่นงานเจ้าเช่นกันนะ

ซ่อนตัวให้ดีล่ะ

เป็นอะไรไป

ก่อนจะมาที่นี่

ข้าแวะไปที่ตำหนักของท่านย่า

เจ้าไปที่นั่นทำไม

ท่านย่าที่เจ้ามองว่าเป็นศัตรู…

ท่านจะหมดสตินานครึ่งวัน

ทำไม

- ทำไม - ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

พอข้าได้ยินคำพูดของกวีแมว่าคืนนี้ท่านต้องตาย

พอรู้ตัวอีกที ข้าก็เตรียมการทุกอย่างเสร็จแล้ว

คนเดียวที่ข้าเชื่อใจและพึ่งพาได้ในวังนี้คือท่าน

เพราะฉะนั้น…

ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านตายเด็ดขาด

ข้าต้องช่วยชีวิตท่านให้ได้

ต่อให้แลกด้วยชีวิตข้าก็ตาม

ขอบคุณมากที่ปกป้องข้าไว้ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

แต่จากนี้ไปข้าจะ…

เป็นคนทำหน้าที่แทนท่านเอง

พิธีอุทิศส่วนกุศล กำลังจะเริ่มแล้วพ่ะย่ะค่ะ

ดูเหมือนว่าเจ้าร่างทรงจะมีแผนบางอย่าง

ฝ่าบาท

อย่าทรงทำตัวมีพิรุธ

รัชทายาทมาแล้ว

สุดท้ายแล้ว ท่านก็กลายเป็นอักกวีเหรอ

อย่าได้คิดขัดขวางข้า

ความอาฆาตแค้นและโกรธเคืองนั่น

หม่อมฉันเข้าใจดีเพคะ

ถูกบิดาของตัวเองสังหารย่อมต้องรู้สึกเช่นนั้น

เสด็จพี่!

เสด็จพ่อทรงทอดทิ้งหม่อมฉัน เพราะได้ยินเสียงวิญญาณเช่นกัน

อีกทั้งยังทรงทอดทิ้งท่านแม่ของหม่อมฉันให้ตาย

หม่อมฉันก็เกลียดเสด็จพ่อเหมือนกัน เสด็จพี่!

ข้าบอกว่าอย่ามาขัดขวางข้า

ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านตายเด็ดขาด

ต่อให้แลกด้วยชีวิตข้าก็ตาม

เจ้าไม่ยอมให้ข้าทำเหรอ

นี่เป็นวิธีเดียวที่จะช่วยองค์หญิงได้

ในเมื่อนางยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อข้า

ข้าก็ต้องตอบแทน

มนุษย์เรา

เดินหน้าสู่ความตายตั้งแต่วินาทีที่ถือกำเนิดมา

ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะอะไร

ไม่ว่าจะเป็นคนแบบไหน

ล้วนไม่สำคัญ

เพราะในบั้นปลายของทุกคน ก็ต้องพบกับความตายอย่างเท่าเทียมกัน

จึงไม่มีเหตุผลที่จะต้อง…

โศกเศร้าหรือคับแค้นใจ

เพราะเหตุนี้เอง พลังหยินในวังถึงได้รุนแรงนัก

เป็นท่านเองงั้นเหรอ

กวีแมปฐมกาล

ข้าจะทำตาม

สิ่งที่ท่านต้องการ

แต่ว่า…

ท่านต้องมอบพลังให้ข้า

เพื่อที่ข้าจะได้ช่วยองค์หญิงได้

อีกนานแค่ไหนพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!

เพียงเพื่อยับยั้งโรคระบาด

ข้าส่งพวกเจ้าผู้ไร้ทางสู้ ไปเผชิญคมดาบเป็นกลุ่มแรก

ข้าเชือดเฉือนชะตาชีวิตพวกเจ้า

โดยไม่ได้ขอความยินยอม

แต่ข้ากลับไม่อาจยับยั้งสิ่งใดได้

มีเพียงเสียงคร่ำครวญอัน คับแค้นใจของพวกเจ้าที่ดังขึ้น