Les Miserables (Les Misérables)

De ellendelingen door Victor Hugo.

Vergeef me, god. Vergeef me.

Ik wilde geen klootzak zijn.

Kleine schoorsteenveger!

Kleine schoorsteenveger...

Kleine schoorsteenveger!

Kleine schoorsteenveger...

Kom terug kleine schoorsteenveger.

Vergeef me!

Vergeef me!

Kleine schoorsteenveger!

Dames en heren, onze eeuw loopt ten einde.

Laten we tijdens deze gelegenheid samen aftellen.

13... 12... 11...

10... 9...8...

7... 6...5

4... 3...2...

1... nul.

Ik wens jullie allemaal een gelukkig nieuwjaar...

...en vooral een goeie nieuwe eeuw.

Een heel gelukkige eeuw. - Een gelukkige eeuw.

Het weduwschap, hoelang duurt zoiets?

Tot ik de volgende vind.

Wil je nog steeds met me trouwen?

Voor mannen is het huwelijk een spel. Voor vrouwen ligt dat anders.

- Mensen trouwen steeds minder. - Meer ellende in deze eeuw.

Eerst zag ik de dag.

En daarna gingen de dagen voorbij.

Regenachtige dagen en gewone dagen.

Ik was tien, en toen werd ik twintig.

Wie herinnert zich nog? Het was een tijdje geleden.

Ik weet niet hoe ik ben opgegroeid.

Het werd winter en daarna lente.

Het was oorlog en de Duitsers kwamen.

Ik zag zoveel mensen dansen.

Ik zag oude kameraden, ik zag soldaten en de militanten...

Ik zag dat één cent, één dollar worden.

Het was gisteren, een lange tijd terug.

Ik zag gebouwen stijgen.

Ik zag intriges en liefdesverhalen.

Ik heb nooit over mijn leven gesproken.

Ik wist dat het voor altijd zou zijn.

De straatliederen zijn voorbij, de straatmeisjes, het straatleven.

Ik zag het allemaal op het scherm.

Ik zag zelfs kinderen andere kinderen vermoorden.

Het was een ongelooflijke wereld geworden...

...en gewoon... ellendig.

Meneer de graaf?

- Henri? Wat doe jij hier? - Er is een onderzoek bezig in uw hotel.

- Heb je gezegd waar ik was? - Nee.

Maar ik heb je koffers en uw reisportefeuille... voor het geval dat.

Excuseer mij maar ik moet u even alleen laten.

Wie op jacht gaat verliest zijn plaats.

Er zijn niet zoveel onnozelaars zoals jij...

- Ben ik dat echt? - Meer dan echt, het zou jammer zijn om ermee te stoppen.

Ik bedoel, het is alsof het een droom is.

- Een legioensoldaat. - Dat is het, ik vond het woord niet.

Iedereen geloofde dat ik dat was. Zelfs ik.

Er kunnen toch nakomelingen zijn?

Dat weten we niet, een familie is nogal ingewikkeld.

Een echte graaf zou niet zo snel reageren zoals jij. U bent steeds sprankelend.

In het dagelijks leven helpt dat.

Sommige echte graven zien er echt nep uit. Dat heb ik met mijn eigen ogen gezien.

- Je vrouw heb je toch ontmoet bij mij thuis? - Dat klopt, meneer de graaf.

Juist daarom mag je mij alles vragen.

- Hoe oud is je dochter. - Het is een jongen.

Hij is er 5 geworden, net als de cinematograaf.

Ik hoop dat hij ook succesvol mag zijn.

Bedankt Henri, het was een goed idee om de portemonnee mee te brengen.

Als mij iets overkomt, dan is hij van jou.

Waarom zegt u dat, meneer de graaf?

We hebben geluk dat we maar één lekke band hebben.

Ze hebben zoveel vooruitgang gemaakt met banden...

Meneer de graaf?

Meneer de graaf?

Blijven staan!

Handen omhoog... ik zei handen omhoog!

Laat je wapen vallen.

- Ik was het niet. - Ik heb alles gezien.

- Hij heeft zelfmoord gepleegd. - En het wapen dan, en de portemonnee?

Ik heb het niet gedaan. Ik zweer het.

Henri Fortin, u zei in de namiddag nadat er werd geschoten...

...en het huispersoneel is formeel...

"Het is de laatste keer dat deze smeerlap mij vernedert met zijn schoenen".

De persoon, waarover u het heeft, was altijd

al jaloers op mijn vriendschap met de graaf.

Bouvier, aangezien we over hem praten, kon het nooit

verkroppen dat ik de persoonlijke chauffeur werd van de graaf.

Het zal voor een andere keer zijn meneer de graaf.

Uw schoen zou nu in orde moeten zijn. Ik heb het probleem opgelost.

Nu zou het vanzelf moeten gaan.

Nu zit het prima.

- Uw indruk meneer? - Loop er nog maar eens een ronde mee.

Hij was van plan om zelfmoord te plegen. Hij zei...

"Als mij iets overkomt mag jij deze portemonnee hebben".

Jullie beoordelen mij op mijn uiterlijk.

Hoe zit het met de waarheid? De waarheid?

Jij zegt niets. Je ziet er gewoon leuk uit en doe niets

doms. Je zegt steeds: "ja meneer" en "ja mevrouw".

Zie je? Alles komt wel goed.

Het ziet er toch mooi uit?

Dag meneer, in de stad zeiden ze dat ik hier werk kon vinden.

- Kan je niet lezen? - Nee.

Op het reclamebord staat: klusjesman gezocht.

Ik kan alles.

- En wie is hij? - Mijn zoon.

Ik gezegd dat ik een man zoek.

We zijn heel lang onderweg geweest, we komen uit Parijs en hebben werk

nodig. Hij is oud genoeg om te werken en we vragen enkel voedsel en onderdak.

Waarom ben je vertrokken uit Parijs? Is er daar geen werk?

Help ons, mijn echtgenoot zit in de gevangenis voor een

moord die hij niet heeft gepleegd, het was zelfmoord.

- Ik smeek u, mevrouw. - Komt de bestelling van tafel 5 nog?

Ja, loop maar onder de ladder, we hebben nog niet genoeg miserie.

Als jullie problemen hebben gehad met de politie, dat hebben we hier niet nodig.

- Jij krijgt een krediet meer. - We hebben uw hulp echt nodig.

Oké dan, maar enkel voor deze avond omdat het oudejaarsavond is.

Natuurlijk heeft meneer Bouton oogcontact gemaakt met mevrouw Boudin.

Natuurlijk heeft meneer Bouton oogcontact gemaakt met mevrouw Boudin.

Daarom heeft mevrouw Boudin oogcontact gehad met meneer Bouton...

Daarom heeft mevrouw Boudin oogcontact gehad met meneer Bouton...

- Ze moeten eerst betalen voor ze zat zijn. - Oké, meneer.

Je ziet er mooi uit.

Zodra jullie zat zijn steek ik jullie in bed.

Ik stel voor dat iedereen op de dansvloer komt staan.

Laten we hopen dat 1901 minder ellendig wordt. Gelukkig nieuwjaar kinderen.

- Gelukkig nieuwjaar, ik hou van je. - Gelukkig nieuwjaar, schoontje.

Ik ben trots op jou.

Mijn liefste Henri, ik ben in de Arromanches, vlakbij de zee.

Waar het leven goedkoper is dan in Parijs...

waar ik een job heb gevonden, ik krijg kost en inwoon voor mijn zoon...

in het hotel "William de veroveraar", genoemd naar de eigenaar.

Het is vlakbij het strand, mensen uit de omgeving

komen allemaal naar hier om plezier te maken.

Ik zal je vaak een brief kunnen schrijven,

want de priester die op dit ogenblik deze brief

schrijft, voor mij, wil het gratis doen met

een kleine tegenprestatie in het huishouden.

De huishoudelijke taken zijn 's avonds na mijn job.

Ik schaam mij om te zeggen dat ik van je hou en dat

ik zeker weet dat je de graaf niet hebt vermoord.

De priester gelooft mij.

Betreft onze zoon: hij is erg dapper en helpt mij in het hotel.

Ik heet niet langer Leopold maar Henri zoals jij...

Arthur, wil jij de brief beëindigen?

- Ik heb haast. - Ja, meneer pastoor.

Ik heet niet langer Leopold maar Henri zoals jij...

- En daarna? - Dat is alles, meneer.

- Dus een "punt"? - Bedankt, meneer.

- Geen naam? - Jawel, uw vrouw Catherine.

Betreft onze zoon: hij is erg dapper en helpt mij in het hotel.

Ik heet niet langer Leopold maar Henri zoals jij...

- Wat wil dat dan zeggen? - Dat ze dezelfde voornaam heeft zoals jij.

Dat is een goed idee.

Ik werk op zondag bij een oude boerin.

Ik verdien hiermee wat geld...

het geld die ik verdien leg ik aan de kant om je advocaat ermee te kunnen betalen.

De meneer die naar u schrijft is zeer vriendelijk, hij schrijft wat ik zeg.

Als accountant, wat heb je eigenlijk geteld?

Ik heb samen met meneer Eiffel gewerkt totdat de Eiffeltoren werd ingehuldigd.

- Met meneer Eiffel? - Ja, meneer Eiffel, Gustave Eiffel.

Wat is er gebeurd?

Op de grondplannen stonden er vier verdiepingen genoteerd.

Ik heb mij vergist bij het berekenen ervan.

De vierde verdieping hield je voor jezelf.

- Er zijn er nu maar drie gebouwd. - Het maakt mij niets uit, ik heb hoogtevrees.

Wat moet ik neerschrijven?

In de brief die ik subiet opstel...

- Zeg dat ik van haar hou. - Dat heb je al gezegd.

Ja, dat zullen we nu neerschrijven en volgende keer ook.

Ja natuurlijk, dat is leuk en ze schrijft dat

ook, maar we noteren: "ik hou van je" en daarna?

Ik hou van jou. Ik hou heel veel van jou... hartstochtelijk, waanzinnig veel.

- En dat is alles? - Het is wel belangrijk dat je het schrijft.

Hij zal op drie pagina's lezen dat je ze graag ziet,

subiet denkt ze dat je een idioot bent.

Kan mij niets schelen, ik schrijf naar mijn vrouw niet naar hem.

- Hij zal het wel lezen. - Dat kan mij niets schelen.

Hij is zoals ik, onvermijdelijk.

Ik vraag je niet om na te denken of commentaar te geven.

- Het is eentonig. - Wat is het?

Misschien ben ik te intelligent, maar de kunst

van het schrijven gaat over herlezen.

Uw vrouw zal de brief willen lezen. Ze zal de brief onder

haar kledij verstoppen. En als we neerschrijven: "ik

hou van je, ik hou van je", dan zal ze dat niet willen

herlezen, het is eentonig en saai. Ze zal het saai vinden.

- Ze kan niet lezen. - Waarom schrijf ik dan?

Ik vraag gewoon om "ik hou van jou" te schrijven en jij maakt er zo 'n ophef van.

- Ik maak geen ophef. - Wie is het dan, ik?

Een beetje, ja.

Ze mag toch brieven bijhouden, dat maakt jou toch niets uit?

Enkel maar "ik hou van je" noteren dan zal je het totaal plaatje verliezen.

"Ik hou van je", laat toch alles zien?

Waarom schrijven mensen dan boeken?

Jij schrijft geen boeken, jij steelt verdiepingen.

- Ik steel het niet. - Toch wel. - Nee, meneer.

- Ik doe het op mijn manier. - Ga dat maar vertellen aan meneer Eiffel.

Meneer Eiffel, ik respecteer die nog altijd.

Je hebt zijn verdieping gestolen. Vind je dat leuk?