Bellman and True

Hoe zullen we onszelf noemen, vanavond?

Hawkins?

Oké. Meneer J. Hawkins. Kan je dat onthouden?

Nou, dan zeg ik goedenacht.

Niet veel, toch?

Niet wat je exact veel kan noemen.

Het is genoeg.

Niet na het hotel in Torquay. Dat was prima.

Nou, ik laat je niet midden in de nacht cola bestellen.

Er is hier geen telefoon.

Mooizo.

- Ik heb honger. - Nou, jij deed de boodschappen.

Wil je wat?

Eh... nee.

Ik ga mij denk ik even opfrissen.

Elke nacht!

Natuurlijk zijn zij het.

Wat?

Ze kwamen om zes uur en zijn niet weg geweest.

Ja, in de ochtend, als ze vertrekken.

Ik ben aan het eten.

Vertel me een verhaal.

Ik ken geen verhalen.

Jawel.

Ehm... cowboy verhalen?

Hoe zit het met Pissoff de Peon?

Mensen in de rug geschoten, meestal in de maag.

Niet die.

- Welke dan? - Onze. Je weet wel.

"Je kunt gewoon niet winnen?"

Dat is het.

Goed dan.

Waar waren we gebleven?

Die plek met dat bord buiten.

Genaamd Lulu-land.

Ohja.

Lulu-land.

Kleine biertjes, vier penny's per glas, alle cheques geaccepteerd.

En een jukebox die alleen maar Wagner speelde.

- En wie was daar? - Oh, de gebruikelijke menigte.

En de prinses?

Ja, ze was er.

De prinses die Franse sigaretten rookte,

en was mooi als ze niet keek.

Dat is degene.

En was ik daar ook?

Natuurlijk was je daar. We waren er allemaal.

We speelden Skittles and Brittles en One Jump Ginger.

En we hadden een hond die niets anders at dan mannen van de belasting.

Wat deden we daar nog meer?

We zouden het vuur aansteken met kolen.

We dronken onze pinten uit kwartsbekers,

zodat ze niet morsten terwijl we aan het rijden waren.

Het was daar goed.

We hadden maar één regel.

We hebben niemand binnengelaten die een Rover 2000 S had.

Een Rover wat?

2000 S.

2000 Smegma.

Waarom?

Omdat mensen met Rover 2000 Smegmas

wonen in nep-Georgische huizen met vier slaapkamers.

Ze hebben misschien Sint-bernardshonden genaamd Darling,

en ze hebben vervelende kleine kinderen in groene jumpsuits,

die via een touw door het raam naar binnen komen en "Goh!" zeggen,

en al dat soort dingen.

Maar...

maar zo iemand hadden we nooit binnengelaten.

Princess zou ze helemaal niet leuk gevonden hebben.

Nee, dat zou ze niet.

Ja, zij zijn het. Beide.

Ze liepen gewoon langs me heen, terug jouw kant op.

Nou, ik weet het niet.

Ik ben hier al sinds zes!

Bedankt.

Ze kijken niet echt blij. Geen van hen glimlacht.

Luister nu. Luister goed naar me.

Je gaat hier aan het einde naar beneden, en je gaat naar links,

je gaat naar de hoofdweg en je gaat naar rechts, en je gaat naar beneden,

Je steekt over bij het zebrapad. Wacht tot de lichten veranderen.

En dan ga je het metrostation in,

dan koop je twee kaartjes van 50 penny's,

en je wacht op mij binnen de poortjes bij de liften.

Bij de liften, en je beweegt niet.

Nou, kom op.

- Kijk. - Stil.

Juist, daar.

Leg je handen op je hoofd.

- Luister naar me... - Wees stil.

Handen op je hoofd.

Stap naar voren. Op je tenen.

- Luister, je wilt me ​​geen pijn doen. - Op je tenen, zoals hij zei.

Nee, wacht!

Omhoog. Omhoog.

Nee, niet doen!

Stop!

Goede jongen.

Geef hem een ​​schoon overhemd. We willen dat hij representatief is.

Ik denk de blauwe, meneer.

Kom op, overhemd, overhemd.

Wacht even.

Herne Hill, maat.

Rechtdoor.

Wacht hier.

Meneer Hiller?

Fijn om je nog eens te zien.

Waar is de jongen?

Veilig.

Kom...

Behoorlijk gehorig.

Sorry voor de rommel.

Ik loop wat achter met de verbouwingen.

Het probleem is om de raad van bestuur een cheque te laten tekenen.

Je kunt nooit mensen vinden wanneer je ze wilt, toch?

Het wordt iets heel speciaals als het klaar is.

Wanneer het klaar is.

- Oke? - Natuurlijk.

- Kijk wat hij heeft gekocht. - Ik heb een actiefiguur gekocht.

Heel stom, met het litteken op zijn wang en zo.

Ja, en het is die met de raketwerper...

Dat is het, schat. Niet nu.

Je vader en ik gaan naar boven om zaken te bespreken.

Lange gesprekken. Heel saai.

Waarom blijf je niet hier en speel je wat?

Kijk of je iets kunt breken.

Niets dat de moeite waard is om hier te breken.

Hat zal niet lang duren.

- Als het het geld is, ik... - Als het het geld is.

Is dat niet lief?

Ik gaf deze man duizend pond

om een ​​dossier met de naam "Champers" te lenen van zijn werk.

Er zouden er nog eens duizend bij komen als hij het afleverde.

Maar hij kwam niet opdagen.

Hij werd bang.

En alles wat ik door mijn brievenbus kreeg, was een rare computertape.

Dat kan ik niet in bad lezen, nietwaar?

Toen deed hij iets doms.

Hij ging weg.

Ts ts ts ts ts.

Weet je waar de rest van mijn duizend pond gebleven is?

Een leuke kleine vakantie in het westen van het land.

Cream thee,

en we hebben maar drie dagen regen gehad.

Maar lieve schat, het geld moest een keer opraken,

en je kwam terug naar de grote stad.

Zozo, recht voor onze deur.

Wist je dat niet?

Wist je niet dat we open huis hielden?

Ik zie dat we vanmorgen een beetje lelijk waren.

Wat ik wil wat je nu doet,

is teruggaan naar de plek waar je werkt,

en de klus afmaakt.

Ik wil een kopie van dat dossier op tape wat ik kan lezen.

Ik kan het niet.

Ze hebben me ontslagen.

Je zult dat een alternatief moeten vinden, lieverd.

Nietwaar, Gorty?

Dat moet hij.

We willen niet dat er iets lelijks gebeurt, toch?

Er is hier iemand geweest.

Recent nog.

Franse sigaretten.

Heeft er nog iemand een sleutel?

Eruit.

Eruit!

Wie heeft je gezegd dat je hier binnen mocht komen? Eruit!

Ik ben niet bij je weggelopen, liefje.

Ik ben niet teruggekomen om mijn kleren op te halen.

We hebben een videorecorder van beneden nodig.

Sodemieter op.

Kom op.

We hebben werk te doen.

We hebben de computer nodig.

En een printer.

Was dat het dan, lieverd?

Kom op!

Als je één woord tegen de jongen zegt dat zijn moeder weggaat...

Scouts eer.

Gaat het werken?

Ik moet doen wat normaal tien mensen doen

met drie miljoen pond aan hardware,

wat meestal een paar maanden duurt. Vertel jij mij het.

Ik vraag het alleen.

Hoe eerder je klaar bent, hoe eerder je kunt vertrekken.

Lieverd, ik zei toch dat het iets moest zijn wat ik kan lezen.

Ik weet het.

Nou, dit is gewoon door elkaar gegooid spul. Cijfers en letters.

Alfanumerieke machinecode.

Nou, wat is dat dan?

Oke.

Dit "Champers" dossier.

Het is geprogrammeerd bij de data-afdeling van het bedrijf waar ik werkte,

maar ik heb het niet geprogrammeerd.

Ik weet niet of het een hexadecimale of rechte decimaal is.

De vorm ervan ken ik niet.

Ik ken de zaden, de algoritmen, het veld, de grenzen niet...

Hou het simpel!

Om een ​​uitlezing op die printer te krijgen,

moet ik veel werk op die computer doen.

Ik moet dat gebruiken om in de geest van de man te komen