Le prime 200 righe.
"จนถึงเดือนกันยายน ปี 1991 โรคเอดส์คร่าชีวิตคน"
"ในสหรัฐอเมริกา ไปกว่า 150,000 คน"
"อย่างไม่มีวันสิ้นสุด"
"150,000 คน"
"เดือนนั้นแลร์รี่ เครเมอร์ นักเขียนและนักเคลื่อนไหว"
"ถูกเชิญมาอภิปรายใน นครนิวยอร์กเรื่องโรคเอดส์"
ผู้พูดคนสุดท้ายของเราคือ แลร์รี่ เครเมอร์
"แลร์รี่ เครเมอร์"
"หลังผู้คนล้มตายมาหนึ่งทศวรรษ เครเมอร์เชื่อว่า"
"รัฐบาลทอดทิ้ง ผู้ที่ติดเชื้อเอดส์"
โรคระบาด เรากำลังอยู่ ท่ามกลางโรคระบาด
โรคระบาด
ผู้ติดเชื้อ 40 ล้านคน
คือโรคระบาด
และไม่มีใคร ให้ความสนใจมันเลย
ไม่มีใครเลยในโรงพยาบาลนี้
ไม่มีใครเลยในเมืองนี้ ไม่มีใครเลยในโลกนี้
คน 40 ล้านคน คือโรคระบาดชัด ๆ
ทุก ๆ คนที่ผมคุยด้วย ในทุก ๆ เมือง
ในทุก ๆ หน่วยงาน
คนที่รักร่วมเพศ รักต่างเพศ ที่เป็นเอดส์
รู้สึกหมดหวังอย่างที่สุด ที่จะเป็นได้
ไม่มีใครรู้ว่า จะทำอะไรต่อไป
ไม่มีใครรู้ว่า จะทำอะไรต่อไป
ประธานาธิบดีเรแกน
เราคือประชาชนเกย์ ที่กำลังตาย
เป็นเรื่องน่าตกใจ ที่ปีนี้นับเป็นปีที่เจ็ด
ของการแพร่เชื้อนี้
ไม่มีใครเข้ามาดูแลเลย
เรากำลังส่งสาร ถึงเจ้าหน้าที่รัฐ
ถึงเจ้าหน้าที่รัฐ ที่ต้องปกปิดความเป็นเกย์
ว่าเราจะไม่ยอมถูกกดขี่อีก
นครนิวยอร์ก นายกเทศมนตรีของคุณเป็นเกย์
ร่วมกันกดดันเอฟดีเอ
คุณรู้ไหมว่ามันเป็นยังไง ที่เพื่อนของคุณ 18 คน
ตายไปในเวลาครึ่งปี
ชายที่อยู่ในจุดสูงสุด
ที่จะทำประโยชน์ อันสร้างสรรค์ให้สังคม
ชายทุกคนอายุต่ำกว่า 50 ปี
ผมไม่คิดว่า ชุมชนรักต่างเพศ
เข้าใจเลยสักนิดว่า มันเป็นยังไง
ที่ต้องเป็นชายเกย์ ในเมืองนี้
มันเหมือนคุณมีชีวิตอยู่ ในช่วงสงคราม
คุณไม่รู้เลยว่า ระเบิดจะหล่นมาเมื่อไหร่
มันจะหล่นใส่ใคร อะไรคือสิ่งลึกลับ
ที่อยู่ในตัวใคร ฉันมีมันหรือเปล่า
คุณก็ติดเชื้อได้ ๆ
คุณก็ติดเชื้อได้
ยอดผู้เสียชีวิต เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
แม้แต่ตอนที่ เราคุยกันอยู่นี้
คนเป็นเอดส์ ในเมืองนี้
คนเร่ร่อนเป็นพัน ๆ คน
ในบ้านพักตอนกลางคืน
ต้องมีคนตายอีกกี่คน ก่อนคุณจะร่วมต่อสู้...
แลร์รี่ตกผลึก
ความโกรธแค้น ที่คนหลายคนเริ่มรู้สึก
เกี่ยวกับการเมินเฉยเต็มที่ ของรัฐบาลต่อวิกฤตินี้
ซึ่งกำลังทำลาย ชุมชนแล้วชุมชนเล่า
นี่เป็นประธานนาธิบดี อีกคนหนึ่ง
และเลขาธิการ กระทรวงสาธารณสุขอีกคน
ที่ไม่สนใจเรื่องเอดส์
ทำไมเราถึงยกยอ ประธานาธิบดีคนนี้อยู่
ผมคิดว่า โลกทั้งโลกเปลี่ยนไป
เพราะชายคนนี้คนเดียว
นี่เป็นเรื่องสำคัญ คุณต้องจัดการเรื่องนี้
อย่างเร่งด่วน
ทำไมคุณถึงคิดว่า
วอชิงตันไม่รีบเร่ง ที่จะจัดการกับปัญหานี้
ทำไมน่ะเหรอ เพราะโรคนี้
เกิดกับพวกกะเทย คนดำ คนสเปน
พวกติดยา และโสเภณี เพราะอย่างนั้นไงล่ะ
เขามีความโกรธอยู่ในตัว
และมันทำให้คุณ เกือบจะนึกถึง
ศาสดาในพันธสัญญาเดิมเลย
ทำไมคุณถึงเรียกโรคระบาด ว่าโรคระบาดไม่ได้
ทุกครั้งที่คุณพูดคำว่า "การแพร่เชื้อเอดส์"
คุณกำลังโกหก คุณต้องเรียนรู้
ที่จะพูดคำว่า "โรคเอดส์ระบาด"
การระบาดของโรคเอดส์
โรคระบาด...
เราต้องเริ่มฮึดสู้
ไม่อย่างนั้นเราจะต้องตาย
มันขึ้นอยู่กับเรา ตอนนี้เลย
ชายที่เป็นเกย์
บางชั่วรุ่น
มีเหตุผลให้เชื่อว่า แลร์รี่ช่วยชีวิตพวกเขา
เขาไม่กลัว ที่จะไม่เป็นที่ชื่นชอบ
เขากล้าหาญ
เขาทรหด
ซับซ้อนมาก ๆ
และเป็นนักเขียน ที่ยอดเยี่ยม
คุณใจกว้างพอแค่
จะเรียกตัวเองว่าปกติ
คุณทำให้ผมฟังดู เหมือนผมเป็นศัตรู
ผมเริ่มคิดแล้วว่าคุณ และโลกคนรักต่างเพศของคุณ
เป็นศัตรูของเรา ผมโกรธแค้นคุณ
และโกรธตัวเอง และโกรธหมอทุกคน
ที่เคยบอกว่าผมป่วย
และมาขัดขวาง การที่ผมรักผู้ชาย
ผมแค่พยายามจะเข้าใจ
ว่าทำไมไม่มีใครอยากได้ยิน
ว่าเรากำลังตาย
ว่าทำไมพี่ชายแท้ ๆ ของผม ถึงไม่อยากช่วย
นี่ไม่ใช่แค่ละครเวทีเกย์ ที่โกรธขึ้ง
นี่คือละครเวทีอเมริกา ที่ยิ่งใหญ่
มันคือเรื่องของคนคนหนึ่ง
ที่บอกว่า "ไม่"
"ฉันไม่ยอม ไม่"
จากนั้นคนอื่นก็พูดว่า "ไม่"
ยืนอยู่ข้าง ๆ เขา จากนั้นคนอื่น
ก็เข้าร่วมและพูดว่า "ไม่"
และนั่นคือวิธีที่คุณ เริ่มต้นขบวนการ
และนั่นคือวิธี ที่คุณเปลี่ยนโลก
พี่น้องชายหญิงของผม
จงน้อมรับอันตรายของชีวิต
เราอยู่ตรงนี้ เรามีชีวิตอยู่
เราอยู่ด้วยกัน เรารวมกันเป็นหนึ่ง
อนาคตที่เรารอคอย
มาแสนนาน ที่จะได้มีชีวิตอยู่
มาถึงแล้ว ณ วันนี้
แต่บัดนี้ มันยากกว่าที่เคย
เราต้องแสดงออก
สู้กลับ
สู้เอดส์
"สวัสดี คุณเครเมอร์ วันที่"
"พยาบาล แพทย์"
"แพทย์ประจำไอซียู ผู้ช่วยพยาบาล"
"เดือนกรกฎาคม ปี 2013"
นี่ แลร์รี่ ๆ
แลร์รี่ อยากได้ ซอสแอปเปิ้ลไหม
- "จีน คาร์โลมุสโต" - ทีละนิดนะ
- "เพื่อนและผู้สร้างหนัง" - ฉันจะค่อย ๆ ป้อนให้ช้า ๆ
ผมขออย่างอื่นเพิ่มได้ไหม
อยากลองพุดดิ้งหน่อยไหม
ไม่
ผมแค่อยากกลับบ้าน
และผมรู้สึกแย่บรมเลย
และผมอยากได้ผ้าห่มเพิ่มอีก
ขอบคุณนะ จีน
ยินดีค่ะ
"เดือนกรกฎาคม ปี 2013 แลร์รี่ เครเมอร์"
"กำลังรักษาตัว จากภาวะแทรกซ้อน"
"จากการปลูกถ่ายตับ หลังสู้กับเชื้อเอชไอวีหลายปี"
"เขาอายุ 78 ปี"
ผมน่าจะถูกกำจัดทิ้งซะ
ฉันไม่รู้จะพูดอะไรกับคุณ แลร์รี่
มันยาก ยากที่ต้องเห็นคุณแบบนี้
- ฉันขอโทษ - ขอบคุณ
ยากสำหรับผมด้วย
ผมแค่อยากกลับบ้าน
"นิวเพรสตัน คอนเนตทิคัต"
"แอดโวเคท แลร์รี่ เครเมอร์"
"เครเมอร์"
ตอนผมเป็นเด็ก
ผมไม่มีความสุขมาก ๆ
เหงา ขี้อาย
ขี้อายมาก
มีเพื่อนไม่มากนัก
ผมใช้ชีวิตอยู่ใน จินตนาการตัวเองบ่อย ๆ
"บทสัมภาษณ์ ปี 2011"
ผมจัดการแสดง ห้องนอนผมคือเวที
และผมก็จัดการแสดง
และผมก็เล่นแผ่นเสียง จากละครบรอดเวย์
และผมก็เต้นและร้องเพลง ไปกับพวกเขา
ผมอยู่ในโลกของผมเอง
ใครจะสนว่าใจของฉัน ทวนกระแสหรือไม่
"เดอะเดสตินีออฟมี"
"ละครอัตชีวประวัติ โดยแลร์รี่ เครเมอร์"
บางครั้ง ฉันก็นึกขอบใจเสียเหลือเกิน
ที่ใจของฉันเป็นอิสระ
ไม่ก็เป็นนางเอก ในเรื่องเซาธ์แปซิฟิก
และทุกคนชอบปรบมือชื่นชมฉัน อย่างบ้าคลั่ง ขอบคุณ
ขอบคุณมาก
ผมรู้ไหมน่ะเหรอ ว่าผมไม่มีความสุข
ไม่ คงจะไม่
ผมเกลียดพ่อผม
เขาไม่ใช่ชายที่มีความสุข
พูดได้ว่าเขาเป็นคนล้มเหลว
เขาเป็นคนเดียว ที่ผมกล้าสู้ด้วย
เขาเรียกผมว่าติ๋มตลอดเวลา
พี่ชายผมเป็นนักกีฬา
พี่ชายผมมีศักดิ์ศรี ลูกผู้ชายเต็มตัว
- "อาเธอร์ เครเมอร์" - เขาเป็นแชมป์มวยที่เยล
และเขาก็ได้ทุนการศึกษา ไปหมดทุกที่
- "แลร์รี่ อาเธอร์" - ถึงผมจะรักเขา
ผมก็ต้องหาหนทางอื่น ที่จะเป็นเลิศ
ผมสนใจในสิ่งที่
พ่อผมคิดว่า เป็นของสำหรับพวกติ๋ม
โรงละคร ภาพยนตร์ อะไรแบบนั้น
และเขาก็ไม่ชอบ
ลูกชายคุณเป็นติ๋ม
เขาก็เป็นลูกคุณเหมือนกันนะ
ถ้าเขาเป็นลูกผม
- "เดอะเดสตินีออฟมี" - เขาคงไม่ใส่ชุดกระโปรงหรอก
ถ้าเขาเป็นลูกผม เขาคงไปดูแข่งบอลกับผม
แทนที่จะไป โรงละครไร้สาระของแก
ดูแกสิ
ติ๋ม
ติ๋ม...
- ริชาร์ด หยุดนะ - ติ๋ม...
No comments yet. Be the first to leave one.