Flesh Will Surrender (Il delitto di Giovanni Episcopo)

Το όνομά μου είναι Τζοβάνι Επίσκοπο.

Θα σας διηγηθώ τα πάντα...

...για να μην έχετε καμία απορία.

Να έχετε υπομονή, γιατί δεν μπορώ να εκφραστώ καλά.

Αυτά που θ' ακούσετε είναι όλη η αλήθεια.

Εργαζόμουν στα Αρχεία του Κράτους.

Η ζωή μου κυλούσε ειρηνικά, ήσυχα...

...όπως οι ατέλειωτες ώρες του γραφείου.

Αγαπούσα πολύ το γραφείο μου...

...τα ράφια με τις χιλιάδες φακέλους...

...την δουλειά μου, που μου αποκάλυπτε πολλά...

...για την ζωή των ανθρώπων.

Μέσα απ'το παράθυρο που έβλεπε στον Τίβερη...

...παρακολουθούσα τις εποχές να εναλλάσσονται.

Αγαπούσα τους δρόμους που διάβαινα επί χρόνια.

Καλημέρα.

Γυρίζοντας απ'το γραφείο, σταματούσα...

...για ένα ποτήρι γάλα με καφέ.

Ύστερα πήγαινα στο σπίτι.

Νοίκιαζα ένα δωμάτιο, καθαρό και γεμάτο φως.

Εκεί μέσα απολάμβανα όλες τις ελεύθερες ώρες μου.

Το καναρίνι μου ήταν πάντα χαρούμενο...

...και μου κρατούσε συντροφιά μαζί με την χελώνα μου.

Άλλους φίλους δεν είχα.

Όλα άρχισαν ένα βράδυ, όχι σαν τα συνηθισμένα.

Είχα πολλά χρόνια να ράψω κουστούμι.

Ήταν, λοιπόν, σημαντικό γεγονός...για μένα.

Εφαρμόζει καλά, έτσι;

Εφαρμόζει πολύ ωραία.

Ίσως λίγο τα πέτα...

Πολύ καλό ύφασμα. Είναι Αγγλικό κασμίρι.

Το ξέρετε ότι είστε πολύ κομψός απόψε;

Σοβαρά το λέω. Και πού θα πάτε;

- Έναν περίπατο. - Μόνο;

Πού θέλετε να πάω;

Αν μου επιτρέπετε... Κέντησα τ'αρχικά σας.

Μη ξεχάσετε. Νερό στον Γκαριμπάλντι...

...και μαρούλι στην Λορέτα.

- Δεν θα το φορέσετε; - Όχι, όχι.

Με το παλτό, δεν θα φαίνεται το κουστούμι.

- Θ' αργήσετε; - Όχι, αλλά έχω και κλειδί.

- Προσέξτε να μη κρυώσετε! - Φοράω μάλλινο γιλέκο.

Καλησπέρα Ευχαριστώ, Σαντίνα.

- Καλησπέρα, κε Επίσκοπο. - Καλησπέρα.

Ωραίες γάμπες, ε;

Για όλα φταίει η Μασονία!

Ο λόγος του Εντιμότατου Τζιολίτι! Εφημερίδες!

Έχετε ώρα, παρακαλώ;

- Είναι 7:25. Αργήσατε; - Ναι, ευχαριστώ.

Σκάνδαλο!

Θα σας δω αύριο.

Πρέπει να γιορτάσουμε το νέο σου κουστούμι.

Η περίσταση απαιτεί ποτό!

- Μη φωνάζετε. - Ντρέπεσαι να μη σε δούνε;

Εμπρός...Έλα να κεράσεις!

- Γκαρσόν, 4 κονιάκ! - Μα, δεν πίνω.

Θα πιούμε εμείς για σένα. Ντομπέρτι, έλα να πιεις.

- Ποιος κερνάει; - Αυτός.

Είναι ο Επίσκοπο, ο υπάλληλος-πρότυπο.

Ωραία, φέρτε τον εδώ.

- Έχω δουλειά αύριο το πρωί. - Εμείς δεν έχουμε;

Έλα, πάμε.

Γύρισες το μέσα έξω, ε;

Ευχαρίστως θα πιω κι εγώ στην υγειά σου!

Γκαρσόν! 1, 2, 3, 4... Μέτρα εσύ!

Λορέτα! Λορετάκι! Ελάτε!

Κε Επίσκοπο, αυτή είναι η Λορέτα. Ποτά για όλους!

- Για μένα, μία μαστίχα. - Και για μένα το ίδιο.

Συγγνώμη, κατά λάθος...

Κάντε χώρο, κύριοι, κάντε χώρο.

Να μια ωραία καραμπόλα. Μάλλον 2 ωραίες.

Εσύ κάτσε εδώ.

Ένα τριπλό κονιάκ Ναπολεόν.

Θα ξοδέψεις όλον τον μισθό σου εδώ.

Να πάρει! Φαλτσοστεκιά!

470 με 440 ! Αυτή είναι η καθοριστική καραμπόλα.

Στοιχηματίστε! Η παρτίδα είναι στο τσεπάκι μου.

14,70.

- Κέρδισα! - Περίμενε πρώτα να παίξω.

Γιατί; Δεν κέρδισα;

Όχι. Δεν την χτύπησες την κόκκινη.

- Το είδαν όλοι. Καρλίνι, μίλα! - Δεν έβλεπα.

- Πράγματι... - Πάψε! Είσαι ένας γερο-ηλίθιος.

Εσύ! Μίλα! Φαίνεσαι ευυπόληπτο άτομο.

- Δεν έχω δίκιο; - Δεν ξέρω το παιχνίδι.

Έχεις, όμως, μάτια! Είναι η σειρά μου να παίξω.

- Τι λες; - Είπα ότι...

Δεν θα παίξεις! Κι ούτε θ'αποσύρεις το στοίχημα.

Αν χρειάζεσαι 50 λίρες, πες το μου να σου τις δώσω.

- Το παλτό μου! - Δεν θα φύγεις!

Φίλε μου, ο τζόγος είναι για τους τζέντλεμαν.

Όχι για τους υπαλληλάκους που μετράνε την δεκάρα.

Ζήτα μια καρέκλα. Τα πόδια σου τρέμουν.

- Δεν σε φοβάμαι! - Για συνέχισε...

Δεν φοβάμαι αυτούς που ζουν απ'τις απάτες...

...κι αυτούς που τους τρέφουν οι γυναίκες, όπως εσένα!

Άθλιε!

Τα σκουλήκια! Θα πουν σ'εμένα πως να ζήσω!

Εμένα, τον Τζούλιο Βάντζερ!

ΒΙΒΛΙΑΡΙΟ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Σε 10 μέρες το πολύ, θα είναι εντάξει.

- Τελειώσατε; - Ναι.

- Ορίστε. - Ευχαριστώ.

- Πόσο θέλετε; - Ο γιατρός είναι φίλος μου.

Λυπάμαι πολύ για ό,τι έγινε.

Στην θέση μου θα κάνατε το ίδιο. Πάμε.

Καληνύχτα.

Να μη σας απασχολώ άλλο. Φτάσαμε σπίτι μου.

Όχι, όχι, να ξαπλώσετε πρώτα.

Προσεκτικά. Τέτοια ώρα κοιμούνται όλοι εδώ.

Δεν τους καταλαβαίνω.

Χαραμίζουν τις καλύτερες ώρες.

Μια στιγμή ν'ανάψω το φως.

- Έσπασε η λάμπα. - Εσείς είστε, κε Επίσκοπο;

Ξύπνησαν.

Θεέ μου, κε Επίσκοπο, τι κάνατε;

Θεέ μου...Και το καινούριο κουστούμι γεμάτο αίματα!

Τι συνέβη;

Τίποτα, τίποτα. Είμαι πολύ καλά.

- Παναγία μου, - Τι έγινε;

Τίποτα δεν έγινε. Ένα μικρό ατύχημα.

- Το'ξερα, το'ξερα. - Δεν είναι κάτι σοβαρό, ε;

Ας τον αφήσουμε μόνο. Πρέπει ν' αναπαυθεί.

- Ναι, ν' αναπαυθώ. - Τον ακούσατε; Άντε, τώρα.

Αν χρειάζεστε κάτι...

- Ν'αφήσω την λάμπα; - Ευχαριστώ, έχω το κερί.

Αύριο θα σας τα πω. Με συγχωρείτε.

Ναι, ξέρω, καλοί άνθρωποι...αλλά βαρετοί.

- Πόσο καιρό μένετε εδώ; - 16 χρόνια.

Κάποτε έμενα κι εγώ σ'ένα τέτοιο δωμάτιο.

Η κόρη της ιδιοκτήτριας με είχε ερωτευτεί.

- Έτσι πάντα γίνεται, ε; - Όχι, είναι τόσο καλή.

Μετά, πήγα στην Ινδία.

Είχα 16 υπηρέτες. Δύο για να σκοτώνουν τα κουνούπια.

Ευχαριστώ.

- Συγγνώμη. - Καλύτερα σκοτεινά.

Εξ άλλου, έχει φεγγάρι.

- Η φιλενάδα σας; - Η αδελφή μου. Είναι μοναχή.

Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνω, κε Επίσκοπο.

Πως ένας άνθρωπος σαν κι εσάς, έχει κλειστεί σε τέτοια τρύπα.

- Συνήθεια... - Πάντα η ίδια απάντηση.

Συνήθεια...Ο αληθινός θάνατος του ανθρώπου!

Το ίδιο μέρος, τα ίδια πρόσωπα, η ίδια λαχανίλα...

Αυτο-φυλακιζόμαστε. Η ζωή είναι τέχνη, κε Επίσκοπο.

Ναι, είναι τέχνη.

Αν σας έδινα 500 λίρες, τι θα τις κάνατε;

- Ε...Δεν ξέρω. - Θα τρέχατε στην τράπεζα.

Αγνοείτε πόσα μπορούν να γίνουν με 500 λίρες.

300 φτάνουν για ένα ταξείδι στην Αμερική.

Ο ωκεανός, νέοι τόποι, νέα πρόσωπα...

Άκουσες;

Τώρα σηκώνεται απ'το κρεβάτι, περπατάει ξυπόλυτη...

...ανοίγει το παράθυρο...

Είσαι νέος ακόμη. Με το χρήμα αγοράζεις τα πάντα.

Ακόμα και τον έρωτα.

Τα κλειδιά για τον παράδεισο.

Γυρίζει στο κρεβάτι. Τον περιμένει.

Δεν έχεις ιδέα απ'αυτά, ε;

Σβήνουν τα φώτα.

- Σου εύχομαι καλό ύπνο. - Ευχαριστώ.

Καληνύχτα. Θα σε ξαναδώ σύντομα.

Ναι, ευχαριστώ.

Ο Βάντζερ μ'επισκεπτόταν συχνά από τότε.

Και μέρα με την μέρα, έγινε κύριος της ζωής μου.

- Χώρεσαν όλα; - Όλα, όλα!

Είχε δίκιο σε ό,τι είχε πει. Μέχρι τότε, δεν είχα ζήσει.

Κι εκείνη την Κυριακή, όταν μου είπε...

...ότι πρέπει να βρω άλλο σπίτι...

...συμφώνησα αμέσως.

Νομίζεις ότι αγαπάς κάποια πρόσωπα ή αναμνήσεις...

...ή συνήθειες. Και ξαφνικά, όλα σου φαίνονται άθλια.

Ξεχνάς τα πάντα.

Αντίο, κα Αντέλε. Φεύγω, αλλά θα έρθω να σας δω.

Χαμογέλασε. Πες μου ότι κάνω το σωστό.

Σου αφήνω την Λορέτα. Γεια σου, Σαντίνα.

Αντίο, κε Αντόνιο.

Κα Εμιλία;

Πού στο διάολο πήγε;

- Κα Εμιλία! - Εδώ!

Κοίτα ποιόν έφερα! Τον λογιστή Τζοβάνι Επίσκοπο.

Η πιο καλή οικοδέσποινα του κόσμου!

Από σήμερα, η πανσιόν αποκτά τον καλύτερο ένοικο.

- Πού είναι το δωμάτιο; - Είναι έτοιμο. Σας περιμέναμε.

Παρακαλώ...

Ορίστε! Συγυρισμένο, άνετο... Θέλετε φουλ-πανσιόν;

Ναι. 80 λίρες τον μήνα προκαταβαλλόμενες.

- Κύριε... - Αφήστε...

Είναι ο άντρας μου. Σφάλματα της νιότης. Καταλαβαίνετε...

Προτιμώ τους μόνιμους ενοίκους...

...αν και με τους πρόσκαιρους κερδίζω πιο πολλά.

Ο Βάντζερ μας είπε για τις δουλειές που θα κάνετε μαζί.

Τι δουλειές;

- Ναι, κάτι λέμε να... - Θα θέλατε ν'αλλάξετε, ε;

Θα σας αφήσω αμέσως. Θα σας δω στο δείπνο.

Γιατί με κοιτάς έτσι; Δεν κάνω για δουλειές;

Ίσως κάνουμε δουλειές μαζί. Θα βγάλουμε λεφτά.

Λοιπόν, σ'αρέσει; Εδώ θα ζεις σαν λόρδος.

Φωταέριο, πιάνο, ακόμα και κορίτσια...

Όχι άθλιες φάτσες, όπως σ'εκείνη την τρύπα...

...που ζούσες.