The Lodgers

Rachel.

Het is middernacht. Ze komen.

Edward.

Vertaling: Shaktimaan

Wees in bed om middernacht.

Laat nooit een vreemdeling binnen.

Laat elkaar nooit helemaal alleen.

Van harte gefeliciteerd, Edward.

Stop.

Het doet pijn aan m'n ogen.

Wens je mij niet hetzelfde?

Wat valt er te vieren?

We maken vandaag onze wandeling, of niet?

Om te vieren?

Vieren?

Er is geen hoop meer voor ons.

Edward, ik weet dat je boos bent. - Je hoeft niet bang te zijn voor mijn boosheid.

Ze houden ons veilig.

Kun je die paar dingen die ze van ons vragen niet doen?

Er is niks gebeurd. - Nog niet.

De eerste bel heeft geslagen, Rachel. - Edward, doe niet zo, alsjeblieft.

Niet op onze achttiende verjaardag.

Het was niet m'n bedoeling een risico te nemen.

Ik was gewoon bij het meer. Ik zat te lezen en vergat de tijd.

Het meer?

Het is er nog net zo mooi als toen wij er speelde.

Ik geloof niet dat je zo... - Moeten we dan niet bang zijn?

Moeten we niet bang zijn? We kunnen gestraft worden voor wat je hebt gedaan.

Je doet me pijn.

Edward, alsjeblieft. - Je kent de regels die ons beheersen.

Als je ons in gevaar blijft brengen dan zal ik me op die wetten beroepen.

Laat me los.

Bied je verontschuldigingen aan. - Nee.

Dat doe je wel. - Edward, laat me los.

Sta op.

Zeg op.

Zeg het en maak het weer veilig. - Ik smeek niet om hun vergeving.

Ik heb niks misdaan. - Doe het.

Zeg de regels.

Dat doe ik niet.

Ze luisteren. - Je weet dat ze luisteren.

Meisjeskind.

Zo...

ben je tevreden?

Jij en ik zullen nooit doen wat moeder en vader gedaan hebben.

Sean.

Je bent thuis. We dachten dat je nooit meer zou terugkomen.

Het zit wel goed, Kay, niemand kan ons horen.

Ja, raak me daar aan.

Raak me daar aan. - Wil je ophouden, Dessie.

Dit bevalt me niet. Kom, het houd je handen warm.

Wat is er? - Mond dicht.

Kom tevoorschijn?

Trut.

Ik zie je wel.

De manier waarop ze naar me kijken.

Alsof ik geen recht heb om hier te zijn.

We begrijpen waarom je bent vertrokken.

Maar de anderen, hebben hun eigen oorlog uit te vechten.

Ik zie niet dat ze vechten.

Sean?

Kay? - Ik wist niet dat je...

Kay, waar ben je geweest?

Ben je met die nietsnutten in het bos geweest? - Nee, mevrouw.

Kom maar binnen als je wilt.

Vrienden van je?

Nee.

De lijst.

Een speciale dag vandaag voor jullie, of niet? Voor jou en je broer?

Snel alsjeblieft.

Wie is dat?

Het is haar, uit dat grote huis.

Op rekening graag?

Nog één week, meer kunnen we niet regelen. - Je krijgt je geld.

Wacht.

Dit ook nog.

Voor het landgoed? - Het ligt er al bijna een week.

We krijgen zo weinig post voor het landgoed dat ik het bijna vergat.

Dat zal vast.

Wat kunnen we voor jullie doen?

Heb je vanmorgen iets in het bos gezien, of niet?

Er was niks te zien.

Laat haar met rust. - Hou je erbuiten verrader.

Hoor je niet tegen de Engelsen te vechten?

Wat is hier het probleem, mannen?

Heb je je vrienden meegebracht?

Namen?

Hallo.

Wat doe jij in m'n schoorsteen?

Je bent nu veilig.

Hallo.

Vielen die mannen je lastig?

Als iemand mij tot last is bent u het, meneer.

Ik wilde alleen weten of alles goed met je was.

Zoals je ziet?

Ken ik je? - Ik heet Sean Nally.

M'n moeder en ik brachten vroeger de was.

Je was nog maar een kind toen ik naar het front vertrok.

Een vies gezicht dat door de poort staart, misschien.

We weten wel beter dan terug staren.

Je volgt me toch niet helemaal naar huis als je zo mank loopt?

Wel als je het me zou vragen.

En als ik dat niet doe?

Dan zou ik vragen of het mocht.

Ik moet gaan. Ik word verwacht.

Moeders tortelduifjes.

Bermingham.

Wat zie je?

Rachel...

wees een goede zus.

Edward? - Ik was bang.

Waarom bleef je zolang weg?

Ik wist niet of ik terug zou komen.

Is dat een brief?

Het is van Bermingham, de notaris.

Hij zegt dat er niets meer op de rekening staat.

Hij wil dat we het huis verkopen.

Dat zullen ze nooit laten gebeuren.

Hij zegt dat we geen keus hebben. Op deze leeftijd zijn we verantwoordelijk.

Volgens zijn wetten misschien...

maar niet volgens die van ons.

Hij dreigt met een bezoek.

Dat kan niet.

Je bent weer bij het meer geweest.

Dat is m'n eigen tijd.

Rachel, ik...

Je volgt me toch niet helemaal naar huis als je zo mank loopt?

En als ik het je zou vragen?

Als ik je zou vragen me te volgen...

hier naartoe.

Volg me hier naartoe.

Wie is daar?

Ik, natuurlijk.

Ja.

Dat nachtjapon was van moeder. - Dat ook.

Je hebt me vandaag pijn gedaan.

Dat was niet m'n bedoeling.

We hadden leuke plannen voor vandaag.

Om gewoon te gaan wandelen en zelfs dat kun je niet.

Het spijt me.

Ik weet nog hoeveel ze van die vogels hield.

Ik denk dat zij ze begreep als ze in hun kooi zongen.

Ze zei, zolang ik de vogels hoor weet ik dat ik nog leef.

Misschien is ze dat nog steeds.

Wist je dat vogels naar een andere wereld kunnen vliegen?

Al krijgen we 1000 levens dan weten ze nog meer.

Dat zijn maar verhalen.

Ze liet ze aan hun lot over.

Net zoals wij.

Ze hebben ons geleerd volgens de regels te leven.

Dit is geen leven.

Nooit weg, nooit iemand anders ontmoeten, jezelf opsluiten, nacht na nacht, na nacht...

We kunnen dit niet langer volhouden dan moeder en vader dat konden.

Dit huis is van ons en andersom. Er is geen andere manier.

Ik gaat dood als je bij me weggaat.

We kunnen het morgen opnieuw proberen.

Het is te laat. We zijn nu oud genoeg en... - Stop.

Waarom moeten wij gestraft worden we hebben niks misdaan.

Het gaat niet om wat we gedaan hebben...

maar wie we zijn. - Maar wiens schuld is dat?

Niet jij, niet ik.

Het is verkeerd.

Hoe kan het lot verkeerd zijn?

Ik heb het bad vol laten lopen.

Ook voor mij? - Nee, Edward.

Daar zijn we nu te oud voor.

Neem dat ding mee terug naar je kamer als je gaat.

En als ik je zou vragen me te volgen?

Volg me hier naartoe.

Rachel.

Je verlangt naar gemeenschap.

Laat me alleen. Het is nog geen middernacht.

Wees een goede zus.

Wat is er?

Dank je.

De gift van een zuiver huwelijk.

Hoe kan zoiets gemeens uit liefde ontstaan?

Hoe is het daarbuiten? Werkelijk?

Buiten het landgoed.

Als ik zou liegen en zeggen dat het mooi was...

zou dat wat uitmaken?

Bermingham.

Laat nooit een vreemde binnen. - Blijf hier.

Maak open. Ik kom helemaal uit...

Mr. Bermingham?

Mej. Rachel, ik kom helemaal van het vasteland...

Dit is ons vasteland Mr. Bermingham. U lijkt hier niet helemaal op uw plek.

Ik sta erop dat u me ongeacht dat, toelaat.

U weet dat we geen bezoek ontvangen.

Mijn familie is daar altijd heel duidelijk in geweest.

Ik ben hier voor dringende zaken.

Waar is je broer?

Edward is verhinderd. U zult het met mij moeten doen.

Vanaf daar.

Ik kom niet voor de gezelligheid, jongedame.

De financiën van uw landgoed zijn in een erbarmelijke staat.

De uitstaande schuld is dermate dat ik drastische maatregelen moet nemen.

Wacht hier. - Jongedame, ik eis je broer te spreken.

Sorry moeder.

Is dit voldoende?