Mike Tyson: Undisputed Truth

ขอบคุณที่มาในคืนนี้ ขอต้อนรับสู่ห้องรับแขกของผม

ผมว่าคืนนี้ต้องสนุก

หลายคนคงสงสัยว่าไมค์ ไทสัน จะขึ้นมาทำบ้าอะไรบนเวทีในคืนนี้

พูดตรงๆ นะ ผมก็สงสัยเหมือนกัน

ชื่อรายการโชว์ของผมก็คือ ความจริงที่ไม่อาจบิดเบือน

ผมเองอยากตั้งชื่อว่า มวย หญิงสำส่อน คดีความ และทารก

แต่เมียกับทนายผมถึงกับสติแตก ผมเลยทำแบบนั้นไม่ได้

แต่ชีวิตนั้นสุดยอด ทุกวันนี้ผมไม่มีอะไรจะบ่น

ผมรู้สึกซาบซึ้งใจที่ชีวิตของผม กลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง

หลายคนอาจจำได้ว่าผมคือ คนที่น็อคไอ้บ้านั่นในเวลาไม่ถึง 30 วิ

ขอบคุณครับ

และผมจะน็อคไอ้บ้านั่น จนเละได้อีกในคืนนี้

ผมสงบเสงี่ยมขึ้นเยอะ เพราะลูกๆ เพราะคดี

ตอนนี้ผมอยู่ที่นิวยอร์กซิตี้ บ้านเกิดของผม

ในโรงละครอิมพีเรียล เพื่อให้ความบันเทิงพวกคุณ

ผมจัดโชว์แบบนี้ครั้งแรก ที่บรอดเวย์ เมื่อหน้าร้อนปีก่อน

หลายคนคิดว่านั่นเป็นครั้งแรก ที่ผมไปบรอดเวย์ แต่ไม่ใช่เลย

ที่จริงผมถูกจับที่ช่วงตึกนี้เลย

แต่เมื่อหลายปีมาแล้ว หลายปีมาก

ผมอยากบอกว่าการถูกจับครั้งนั้น ถือเป็นครั้งหนึ่งที่เปลี่ยนชีวิตผม

ถ้าไม่ถูกจับในคืนนั้น

ผมคงไม่ได้เข้า ศูนย์กักกันเยาวชนสปอฟฟอร์ด

ถ้าไม่ได้เข้าศูนย์กักกัน ผมก็จะไม่เจออาจารย์

ถ้าไม่เจออาจารย์ ผมคงไม่ได้เป็น แชมป์เฮฟวี่เวทที่อายุน้อยที่สุด

นั่นเป็นความจริง

ผมจึงต้องขอบคุณ ตำรวจนิวยอร์กแสนดีคนนั้น

ที่ใจดีพอจะจับเด็กวายร้ายผิวดำ จากบรูคลิน

แต่นิวยอร์กเปลี่ยนไปมาก โดยเฉพาะไทม์สแควร์ของบรอดเวย์

เหมือนดิสนีย์เวิลด์มาโผล่ที่นี่

ผมจำตอนที่มันเป็นพื้นที่สงคราม ของขี้ยา แมงดา และโสเภณีได้

ตอนนั้นคอชยังเป็นเทศมนตรีอยู่

เวลาเดินไปตามถนน ผมเป็นต้องเจอคนโชว์นกเขา

หรือมีคนมาเสนอขาย สิ่งที่ไม่ควรซื้อ

แถวนี้เป็นแหล่งจี้ปล้นอันดับ 1 ของผมและเพื่อนๆ จากบราวน์สวิล

คนจากบราวน์สวิลอยู่ในนี้ด้วย ผมรู้ว่าพวกเขามาแน่

อยู่กันทุกหนทุกแห่งใช่ไหม

ผมจัดโชว์นี้เพื่อให้พวกคุณ เข้าใจผมมากขึ้นจากปากคำของผม

คุณอาจจะเคยดูสารคดีเรื่องไทสัน ที่ผมสร้างร่วมกับเพื่อน จิม โทแบ็ค

เราได้รางวัลมา 2-3 รางวัล เราเจ๋งมากที่เทศกาลเมืองคานส์

แต่พูดตรงๆ นะ เรื่องนั้นหดหู่มาก

ถ่ายทำตอนออกจากสถานบำบัด เพราะงั้นคุณจะคาดหวังอะไรได้

ผมยังมียาเสพติดในร่างกาย แล้วผมก็ใส่พวกคุณไม่ยั้ง

แต่คืนนี้ ทุกอย่างจะเบาๆ เหมือนบุคลิกของผมทุกวันนี้

ผมไม่ได้พูดเล่น ผมไม่รู้ว่าพวกคุณ จะได้อะไรจากประสบการณ์คืนนี้

แต่สรุปง่ายๆ นี่คือ

เรื่องของผม ความผิดพลาด ความปวดร้าว ความรื่นรมย์

ความเศร้า พรสวรรค์ และชีวิตของผม

ความจริงที่ไม่อาจบิดเบือน มาเริ่มกันเลยดีกว่า

นี่สนุกจริงๆ นั่นภาพของย่านเรดฮุค บรูคลินไฮทส์ แครอล การ์เดนส์

แต่ที่นี่คือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง วันที่ 30 มิ.ย. 1966

ผมเกิดที่ ร.พ.คัมเบอร์แลนด์ บรูคลิน นิวยอร์ก

ร.พ.เดียวกับบอลเลอร์ส เบอร์นาร์ด และอัลเบิร์ต คิง

และไมเคิล จอร์แดน ผู้เป็นตำนาน ในย่านฟอร์ตกรีนนี่เอง

นั่นควรจะเป็นรูปผมกับแม่

แต่เชื่อไหม ไม่มีรูปไมค์ ไทสัน ตอนเป็นทารกอยู่เลย

แต่ให้ตายเถอะ สไปค์

ถามจริง หารูปแม่ผิวดำอุ้มเด็กไม่ได้เลยรึไง

นั่นทุเรศมาก แต่ผมจะยอมทน

ดีขึ้นเยอะ นี่จุดเริ่มต้น ผู้หญิงคนนี้

แม่ผมเอง ลอร์น่า เม ไทสัน

ผู้หญิงชาวใต้ธรรมดาๆ จากชาร์ล็อตสวิล เวอร์จิเนีย

ที่ย้ายขึ้นเหนือเพื่อตามหาชีวิต ในฝันที่ไม่เคยเป็นจริง

ผมเป็นคนสุดท้อง มีพี่ชายชื่อร็อดนี และพี่สาวชื่อเดนิส ทั้งคู่เหมือนแม่

ส่วนผมแปลกประหลาดเสมอ เป็นแกะดำ

ผู้ชายคนนี้คือพ่อผม เคิร์ลลี่ ลี เคิร์กแพทริก

แต่เดี๋ยวนะ ถ้าเคิร์ลลี่เป็นพ่อผม

แล้วชื่อผู้ชายในสูติบัตรผมนี่ใครกัน ตรงนี้แหละที่มันสับสน ใช่ไหม

ฟังนะครับ แม่บอกว่าเคิร์ลลี่เป็นพ่อ แต่เพอร์เซล ไทสัน มีชื่อในสูติบัตร

มันเกิดขึ้นได้ยังไง มันมั่วมาได้ไง

ผมยังไม่แน่ใจเลยว่า ที่จริงแล้วพ่อผมเป็นใคร

เคิร์ลลี่เป็นแมงดา

เพอร์เซลเป็นคนขับแท็กซี่ ชาวจาเมกาที่ถ่อมตัว

ห่วยมาก ผมอยากเป็นลูกแมงดา เพราะแถวบราวน์สวิล ถือว่าเท่

ถ้าเคิร์ลลี่ไม่ใช่พ่อผม เขากับแม่คงมีข้อตกลงกันไว้

ให้เขาแวะมาปีละครั้ง เพื่อแสดงศักดา แสดงความเป็นพ่อ

เขาจะทำแบบนี้ เขาจะแวะมา ขับรถคาดิลแล็คคันหรู

เขาจะแวะมา แล้วบีบแตร...

แม่เจ้าโว้ย ป๊ะป๋าอยู่ข้างล่าง ดูรถเขาสิ ป๊ะป๋า

เราจะขึ้นรถอย่างมีความสุข ตื่นเต้น

คิดว่าจะได้ไปเที่ยวที่ดีๆ อย่างเกาะโคนีย์ หรือภูเขาแบร์

นั่นเป็นที่เที่ยวชั้นดีนะ ตอนที่ยังทำงานหนักในยุคนั้น

เป็นที่เที่ยวชั้นดี ใช่ไหม โดยเฉพาะพวกที่มาจากบราวน์สวิล

อย่ามาทำพูดดีเหมือนเป็นคนดำ ที่นั่งเครื่องบินมาตลอดชีวิต

ตอนนั้น มันเหมือนได้ไปเที่ยวปารีส

แต่ด้วยความแปลกใจปนเศร้า 5 นาทีต่อมา เขาจะขับอ้อมตึก

แล้วปล่อยเราลง แต่ยังไงก็รวยขึ้น 5 เหรียญ

ผมไม่รู้ว่าทำไมเราถึงคิดทุกปี ว่ามันจะแตกต่างไปจากเดิม

ผมไม่รู้เรื่องของแม่มากนัก

ผมจำได้ว่าแม่ดื่มหนัก ขี้โมโหและมีเรื่องทะเลาะตลอด

ผมรู้ว่าแม่ฝันอยากเป็นครู แต่มาเจอพ่อซะก่อน

ผู้ชายคนที่แม่บอกว่าเป็นพ่อผมน่ะ แมงดาแต่งตัวเท่ พูดเร็ว

คนที่ได้ชื่อว่า เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของแม่ผม

ไม่นานนัก แม่ก็ติดอยู่กับชีวิตข้างถนน

ซึ่งส่งผลร้ายแรงกับแม่ เพราะลึกๆ แม่ไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นเลย

แม่เลยดื่ม เพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บปวด

ผมคิดว่าอาการเสพติดของผม เริ่มขึ้นที่นี่พร้อมกับแม่

ผมเกิดมาพร้อมพันธุกรรมเสพติด มันยังหลอกหลอนผมจนทุกวันนี้

คืบคลานมาหาผมในคืนมืดมิด พร้อมจะปล้นวันที่สดใสไปจากผม

นี่เป็นรูปแม่รูปเดียวที่ผมมี ลอร์น่า เม แต่ก็เป็นรูปที่สวยงาม

ดูเหมือนวันนั้นแม่คงมีความสุข ผมอยากรู้จักแม่มากกว่านี้

ตอนที่ถ่ายรูปนี้ แม่ไม่มีวันคิดว่า ลูกแม่จะไปพ้นบราวน์สวิลได้

ยกเว้นแต่จะถูกใส่กุญแจมือไป หรืออยู่ในโลงศพ

ผมไม่ได้มีพื้นเพแบบที่ ความทรงจำคือสิ่งน่าปลาบปลื้ม

และนำมาอวดในอัลบั้มรูปภาพได้ ผมมาจากคูข้างทาง

ที่ซึ่งความฝันพังทลาย และความทรงจำควรถูกลืม

ขอต้อนรับสู่บราวน์สวิลครับ

คำขวัญของเราก็คือ ไม่วิ่งหนี ไม่มีวัน

ที่นี่คือตึกที่ผมอยู่

178 ถนนแอมบอย มีใครรู้บ้างว่ามันอยู่ที่ไหน

ผมจำที่นี่ได้แม่นมาก

แต่มันไม่ใช่แบบนี้ ผมจำได้ว่ามันไม่เหมือนแบบนี้

ผมจำหน้าต่างแตกๆ รอยขีดเขียน และขี้หมาริมทางเดินได้

มีต้นไม้งอกในบรูคลิน บ้าน่ะสิ

สไปค์ถ่ายรูปนี้ 2-3 อาทิตย์ ก่อนเราจัดโชว์ในบรอดเวย์

ตอนนี้คนขาวไปอยู่ในย่านนี้ มีร้านโฮลฟูดส์

ทันทีที่คนขาวย้ายเข้ามา ทั้งย่านจะเปลี่ยนไป จะขังเรา

ตอนนั้น การย้ายจากเบด-สไต ไปบราวน์สวิล

ที่ไม่วิ่งหนี ไม่มีวัน ก็เหมือนกับการเกิดในนรก

แล้วปีศาจพาเราไปขังไว้ในชักโครก เพื่อที่มันจะได้อึใส่เราได้ถนัดขึ้น

นั่นคือสิ่งที่มันทำกับผม และครอบครัว

ผมยังนึกเห็นภาพตัวเองกับเพื่อนๆ เดินเตร่ตามถนนทั้งวันทั้งคืน

ผมขลุกอยู่กับพวกเด็กตัวแสบ

แต่เพื่อนข้างถนนคือครอบครัวผม

เรารู้ดีว่าไม่มีใครจะให้อะไรเรา

รู้ว่าถ้าอยากได้อะไรก็ต้องฉกฉวย นั่นคือสิ่งที่เราทำบ่อยๆ

ตอนนั้นผมอายุ 10 ขวบ

ผมจำได้ว่าเคยหาเงินได้ 2-300 จากการปล้น

ตอนนั้น ผมเป็นนักล้วงกระเป๋าตัวยง

ผมซื้อแจ็คเก็ตตัวนี้ แจ็คเก็ตสุดเก๋ แล้วไปถ่ายรูปนี้ที่วูลเวิร์ธ

ในตู้ถ่ายรูป จำวูลเวิร์ธกันได้ไหม วูลเวิร์ธ ที่ถนนพิทคิน

พอถ่ายรูปเสร็จ ก็ขึ้นรถเมล์สาย 14 จากถนนพิทคิน

ผมไปที่ลานสเกตยูติก้า เพื่อเจอกับเพื่อนๆ

เพราะความไม่มีอะไร เราจึงภูมิใจที่ดูดี

เสื้อผ้ามีบทบาทสำคัญต่อตัวตน และความนับถือตัวเองของเรา

เราไม่กระจอก ถ้าใส่รองเท้าอดิดาส หรือยีนส์ขาตรงยี่ห้อลี

หมวกแคงกอลกับแว่นเล่นสกีงี่เง่า ทั้งที่เล่นสกีไม่เป็น

การออกปล้นแต่ละวัน รวมถึงการ จับตาดูเด็กเล็กๆ ในย่านเดียวกัน

ที่ออกปล้นและขโมยเหมือนกัน พวกนั้นเป็นเป้าที่จัดการง่าย

และจะไม่ไปแจ้งตำรวจ

เรื่องแย่ที่สุดที่อาจเกิดขึ้นก็คือ ชกกับพี่ หรือเพื่อนของเด็กพวกนั้น

ซึ่งมันง่ายกว่าการถูกจับขังเยอะ เราเหมือนฝูงหมาป่า

ซวยแน่ถ้าคุณผ่านแถวบ้านเรา ถ้าเราไม่รู้จักคุณ เราฆ่าคุณได้เลย

เราอยู่ตามมุมตึกตลอด ยกเว้นเวลาที่ซ่อนตัวจากตำรวจ

เราจะอยู่ตรงนั้น คุยกัน สูบกัญชา เล่นพนัน

ดื่มไนท์เทรน แบรสมังกี้ โอลด์อิงลิช 800

เอ่ยชื่อมาเถอะ เราดื่มทุกอย่าง ยิ่งถูกยิ่งดี

นั่นเรื่องจริง เราจะนั่งล้อมวง ขำเรื่องที่ออกปล้น

แบ่งเงินกัน หัวเราะที่เกือบถูกจับได้

มันตลกเสมอ จนกว่าเราจะเป็นคนที่ถูกจับซะเอง

ตอนอายุ 12 ผมโดนจับไปแล้วเกิน 38 ครั้ง

คงรู้นะว่าเป็นไง ศูนย์กักกันเยาวชน เหมือนในเรื่องเชียร์ส

ที่นั่น ทุกคนรู้จักชื่อผม

ไม่ได้โม้นะ คนทั้งบราวน์สวิลถูกจับทั้งนั้น

มันเหมือนการรวมญาติครั้งใหญ่ เหมือนค่ายฤดูร้อน ไม่ ดีกว่านั้นอีก

เพราะมีอาหาร 3 มื้อ มีเตียงให้นอน ซึ่งหรูมากสำหรับพวกเราส่วนใหญ่

แต่ตอนที่ผมไม่ได้ถูกกักตัว ซึ่งไม่บ่อยนัก

สิ่งเดียวที่ผมชอบมากกว่าการขโมย ก็คือนกพิราบ

การชกครั้งแรกของผมเกิดขึ้น เพราะนกพิราบ แกรี่จอมเกเร

ขโมยนกพิราบ ที่ผมขโมยมา

ตอนนั้นผมอายุ 10 ขวบเห็นจะได้ เอานกฉันคืนมานะ

หุบปากซะ ไอ้ซื่อบื้อ

อยากได้นกคืนใช่มั้ย ไอ้บื้อ

มันหักคอนก เลือดกระเด็นใส่ผม แล้วเอานกฟาดผม

โทสะผมพรุ่งปรี๊ด ผมเลยซ้อมแกรี่จอมเกเรซะน่วม

มันคือรักแรกในการสู้

ไม่นานนัก ผมก็ขึ้นชื่อว่าชกเก่งแถวๆ บ้าน

เด็กที่โตกว่าจะพาเด็กที่สู้เก่งๆ จากย่านอื่น มาสู้กับผมแถวๆ บ้าน

พวกนั้นต้องมาแถวบ้านผม เพราะผมเพิ่งสิบขวบ

แม่ไม่ยอมให้ไปไหนไกล เราจะเข้าไปในตรอกหรือตึกร้าง

แล้วพวกเด็กโตก็จะวางเดิมพัน

พวกเขาไม่เชื่อน้ำหน้าเด็กอ้วน ใส่แว่นแบบผม แต่ผมก็อัดพวกนั้น

ต่อยพวกมัน จับกระแทก กัดพวกมันด้วยในตอนนั้น

รู้ไหมว่าเราต้องกัด เพื่อให้มันปล่อยเรา

พวกมันจะล็อกหัวเราไว้แน่น เราก็เลยต้องกัดมัน

ผมกำลังจะกลายเป็นตำนาน อย่างน้อยผมก็คิดแบบนั้น

ผมใช้พรสวรรค์ที่เพิ่งค้นพบ

เป็นสินทรัพย์ของ บริษัทอาชญากรรมของตัวเอง

แต่มันคงไม่ใช่การลงทุนที่ดีนัก เพราะผมถูกจับและถูกส่งตัวไปขัง

ถึงจะมีชื่อเสียงว่าเป็นนักสู้ข้างถนน แต่ผมไม่เคยคิดชกชิงรางวัล

ผมแค่อยากให้คนจำได้ว่า ผมมีดีบ้าง

ผมก็ไม่รู้ว่าอะไร ในฐานะกุ๊ย หรือคนใจถึง อะไรแบบนั้น

ข้านี่แหละวายร้าย ข้านี่แหละกษัตริย์ผู้ครองโลก

ผมจำได้แม่นเหมือนเกิดขึ้นเมื่อวาน เมื่อมูฮัมหมัด อาลี

ไปเยี่ยมเด็กที่ศูนย์สปอฟฟอร์ด เขาทำให้ที่นั่นสดใสขึ้นมาเลย

ไม่รู้เลยว่าจะต้องทำยังไง แต่ฉันอยากจะเป็นแบบอาลีนี่แหละ

อยากให้คนมารุมล้อม ชื่นชมฉัน เพราะฉันพิเศษสุด

ตอนนั้นมีครูฝึกคนนึง อยู่ที่โรงเรียนไทรออน

ภายหลังผมถูกส่งจากสปอฟฟอร์ด ไปที่โรงเรียนนี้ หลังจากแทงคน

ตอนนั้นผมเป็นเด็กน่ารัก ผมน่ารักนะ

ครูฝึกคนนี้สอนชกมวยให้เด็กๆ

ผมจำได้ว่าเห็นเด็กพวกนี้ ตอนที่ถูกขังเดี่ยว

พวกเขากลับมาจากอีกฝั่งของหอ ซี่โครงหัก เลือดกำเดาไหล ฟันหลุด

แต่พวกเขามีความสุข แล้วผมก็อยากมีความสุขบ้าง

ผมเลยถามว่า เฮ้ย เป็นอะไรไป ตอนนั้นผมพูดจาแบบนั้น

เฮ้ยๆ เป็นไงบ้าง เป็นไงวะ

ผมอยากเข้าโครงการมาก แต่เขาไม่สนใจผม

ครูฝึกบ๊อบบี้ สตวร์ท ที่คุณเห็นรูปอยู่ตอนนี้

เขาไม่สนใจผม เพราะคิดว่าผมเป็นตัวป่วน

ซึ่งก็ใช่ ผมแทงคนถึงไปอยู่ที่นั่น ที่นั่นเลวร้าย แล้วก็...

เขามาหาผมที่ห้องกลางดึก เพราะผมบอกใครๆ ว่าอยากเจอเขา