BLUE LOCK (ブルーロック)

ทำไม

ทำไมคนแบบฉัน

ไม่ใช่แค่ยิงประตูไม่ได้ แล้วยังคุกเข่าที่พื้นอีก

ฉันคือราชาบนสนามบอล

ฉันคือตัวละครหลักของสนามบอลตลอดไป

บะโร นายนี่สุดยอดไปเลย

ฉันมีความสามารถที่เหนือชั้น

ฉันดีใจมากเลยที่บะโรอยู่ทีมเดียวกัน

นอกจากฉันแล้วคนอื่นเป็นตัวประกอบ

นายเคลื่อนไหวเพื่อให้ยิงประตูก็พอ

ไม่มีปัญหาแค่นี้ก็ไร้ศัตรูแล้ว

พวกเขาก็แค่ตัวประกอบ ทำไมต้องดีใจขนาดนั้น

ทำไมถึงเล่นฟุตบอลอย่างมีความสุข

ฉันก็คือ "ราชา"

ฉันทิ้งความคิดที่จะเข้าใจคนอื่น

ตัดสินใจที่จะเล่นฟุตบอล สไตล์ที่ตัวเองอยากเล่น

พอรู้ตัวอีกทีฉันก็พบว่า

ที่ฉันชอบฟุตบอล

ไม่ใช่แค่ชอบบรรยากาศที่เป็นราชา

แน่นอนไม่ใช่ว่าชอบเล่นฟุตบอลไปแล้ว

แต่เป็นสิ่งที่เรียบง่ายอย่าง

ตอนที่ฉันยิงลูกทำให้

พวกที่รักฟุตบอลเป็นชีวิตแบบฉัน

ถูกลากลงมาจากตำแหน่งตัวหลัก

ฉันเสพสุขจากสิ่งนั้นเลยเล่นฟุตบอล

ฉันรู้ดีกว่าใครทั้งนั้น

ความรู้สึกนี้มีแต่ราชาเท่านั้นที่มี

เป็นความสุขแบบที่มีหนึ่งไม่มีสอง

ถ้าโดนอีกฝ่ายทำอีกแต้มได้เราแพ้แน่

อิซางิ

ตอนนี้บอลฝั่งเรา ทำให้ได้แต้มดีกว่า

ก็ตามไปทั้งแบบนี้แหละ

ยิงเข้าไปซะ

ไม่จริงน่า

ยิงบอลทันทีเลยเหรอ

หนอย

คุนิงามิแย่งบอลมา

ได้

เรโอะเร็ว รีบโต้กลับ

นายก็ลองดูสิ กล้ามเนื้อคุนิงามิ

หมอนี่มาประกบเร็วมาก

คุนิงามิ ทางนี้

ถ้าถูกแย่งตรงหน้าประตูก็แย่แน่

มาได้ดี เรโอะ ขอร้องล่ะ

อะไร

หมอนี่มองออกงั้นเหรอ

อย่าคิดว่าจะสมหวังหรอก

บอลไม่มีใครครองแล้ว

ในที่สุดก็มาแล้ว

โอกาสดีที่ฉันจะได้เป็นตัวหลัก

ระยะยิงของฉันไม่มีคนป้องกัน

ขอแค่ไปข้างหน้าอีกสองสามเมตร

ก็จะอยู่ตำแหน่งที่ยิงได้แต้มแน่ ๆ

ราชา ยังห่างออกไปไม่กี่ก้าวนะ

เพราะว่าฉันวิ่งเร็วกว่าไงล่ะ

หนอย ถ้าไปต่อละก็ หมอนี่จะต้องตามทันแน่

หนอย…

ทำไงดี จะยิงลูกจากตรงนี้เลยไหม

หนอย

ขอบเขตการยิงอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ

ขาดแค่ก้าวเดียวเท่านั้น

เอาบอล…

ส่งมาให้ฉัน

ส่งมาได้ไม่เลว สวะ

ตั้งใจเคลื่อนไหวเพื่อให้ ฉันยิงประตูแล้วกัน

นี่มันเรื่องอะไรกัน

ความสิ้นหวังเหมือนโดนหัวใจโดนบีบ

นี่คือสิ่งที่เรียกว่า "แพ้" ใช่ไหม

การส่งลูกเมื่อกี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น

แต่ฉันกลับส่งมันออกไป

ชั่วพริบตานั้น ฉันแพ้ให้กับ อิซางิ โยอิจิ

อย่ามายืนอยู่ตรงหน้าฉัน

ระวังฉันจะฆ่าแกซะ

แกมันไร้ความสามารถ

จะให้ราชาอย่างฉันถล่มแกให้ราบ

คนธรรมดาน่ะกลับไปฝันดีกว่านะ

ฉันตัดสินใจเองว่าฉันจะทำอะไร

ถ้าจะให้เตะบอลเพื่อคนอื่น

ให้ฉันไปตายยังมีความสุขกว่า

เคลื่อนไหวเพื่อให้ฉันทำประตูได้

ตัวละครหลักที่นี่ก็คือเขา

ฟุตบอลไม่ใช่กีฬาที่คงอยู่เพื่อฉัน

ฉันไม่ใช่ราชาแล้ว

ตอนนี้อิซางิตึงมือมาก

เหลือแค่บอลลูกสุดท้ายแล้ว

ห้ามให้อิซางิได้ลูกไปเด็ดขาด

ใช่แล้ว แต่ไม่มั่นใจว่าจะรั้งเขาได้

ลูกสุดท้ายเราเป็นคนเปิด ห้ามโดนแย่งบอลเด็ดขาด

พวกเราจะต้องทำแต้มให้ได้

ถ้าโดนแย่งบอลไปได้เท่ากับแพ้แล้ว

งั้นก็ใช้สปีดของฉันสิ

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว คนที่น่าจะทำแต้มได้มากสุดคือฉัน

โอเค ก็ใช้แผนนี้ในการเล่นแล้วกัน

ความพยายามครั้งสุดท้ายแล้ว วิธีนี้น่าจะได้ผลที่สุด

พวกเราจะต้องชนะให้ได้

ใช่แล้ว

ไม่ยอมรับผลแบบนี้

รอบนี้อีกฝ่ายเป็นคนเปิดบอล

ไม่แย่งบอลมาก็บุกไม่ได้

ใช่แล้ว

แต่ว่า ติดตรงที่จิงิริ

ต่อให้ประกบเขาได้

แต่ถ้าจะต้องแข่งวิ่งกับเขาละก็ จะต้องเสียเปรียบเขาแน่ ๆ

ถ้าเขาไม่หยุดลูกเหมือนเมื่อกี้

อาศัยความเร็วในการไปต่อละก็

ถ้าถูกบังคับให้แข่งกับเขา

ก็รับมือยากจริง ๆ ยังไงก็แพ้

ถ้างั้น

ก็ต้องขวางเขา "ก่อนหน้านั้น" สิ

นายคิดอะไรออกเหรอ

ใช่แล้ว ฉันประกบเรโอะ

เดี๋ยวก่อน

ไม่ต้องเรื่องกลยุทธ์กับเขาเหรอ

ฉันคิดว่าสามคนน่าจะป้องกันดีกว่านะ

ยังไงถ้าเสียอีกแต้มก็จบแน่

พูดกับราชาที่ตกบัลลังก์ไป ก็ไม่มีประโยชน์

บอลลูกสุดท้าย ฉันกับนายจะทำแต้มเอง

รับทราบ

เทียบกับเมื่อกี้แล้ว เขาขวางทาง ส่งบอลไปให้จิงิริ

แทบจะไม่สนใจทาง ที่จะส่งบอลไปให้คุนิงามิเลย

หมายความว่าให้ส่งให้ คุนิงามิตามใจชอบเหรอ

แต่ว่าฉันอาศัยสปีดของจิงิริ

"เลี้ยงลูก" แบบนี้ฉันก็จะส่งไปได้

"ส่งลูก" "กลับตัว" เขาจะต้องกลับตัวถึงจะโดนบอลได้

อีกอย่าง นางิก็ประกบจิงิริไว้แน่น

กลยุทธ์ของพวกเราถูกพวกเขามองออกแล้ว

คุนิงามิ

อย่ามาดูถูกกันนะ ตอนนี้จะทำยังไงดี

จากสถานการณ์ล่อแหลม จะส่งบอลแบบส่ง ๆ ไม่ได้

ต้องอาศัยเทคนิคส่วนตัว ของฉันในสลัดบะโรทิ้ง

ไม่ได้ เสี่ยงเกินไป

เรโอะ เอาใหม่อีกรอบ

ไม่ไหว แค่ฉันกับคุนิงามิ แทบจะไม่มีโอกาสบุก

ไม่สิ ฉันกำลังคิดอะไรอยู่

ฉันจะต้องชนะเจ้านี่ให้ได้

งั้นฉันก็จะสร้างขึ้นมาเอง

เส้นทางที่จะส่งลูกให้จิงิริน่ะ

ยังไม่ได้ ต้องลากระยะมากกว่านี้

ไม่ต้องรีบ ขอแค่หาทางส่งได้ก็พอ

แค่ชั่วพริบตา

มองเห็นแล้ว

วิ่งเร็ว

โอเค

อิซางิ โยอิจิฉันชนะได้แล้ว

ต่อมาก็ให้เป็นหน้าที่ฉันเอง

หมอนี่คิดจะไปทางไหน

พุ่งไปทางที่ฉันส่งลูกไป

หรือว่า…

เขารู้อยู่แล้วว่าเอาชนะจิงิริไม่ได้

เพราะงั้นเลยใช้วิธีวิ่งดัก ลูกส่งของฉันแทน

เรโอะส่งได้สวย

พวกเรากำลังรอจังหวะนี้อยู่แหละ

ไม่จริงน่า

ทั้งหมดนี่อยู่ในแผนการของเขาเหรอ

แต่ถ้าเขารับไม่ได้ละก็

ถ้าส่งให้จิงิริได้อย่างราบรื่นละก็ พวกเขาก็แพ้แน่

ไปซะ

ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด พวกเขา

ได้วางเดิมพันครั้งใหญ่

เกือบแล้ว เกือบจะบล็อกไม่ได้แล้ว

บอลว่าง

ไปซะ สวะ

มาเลย ราชา

ถ้าฉันยอมรับความจริงที่ "แพ้"

ก็จะมองเห็นได้ทั่วสนาม

เป็นแสงสว่างให้เขายิงประตู

สิ่งที่ไม่น่าเชื่อคือ ฉันไม่ได้รู้สึกขัดใจเลยแม้แต่นิด

เพราะว่าฉันไม่ใช่ตัวหลักอีกแล้ว

ที่นี่

ยังมีฉันอยู่

หมอนี่

ช้าก่อน อย่าคิดวิ่ง

อย่าประมาทดีกว่า อัจฉริยะ

มาอีกแล้ว คุณหนูจอมโวยวาย

เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกแบบนี้

พวกเขาทำให้ฉันเห็นเส้นทางไปสู่ประตู

ฉันในฐานะตัวประกอบ ขอแค่ส่งบอลให้พวกเขาได้ก็ชนะแล้ว

และกลายเป็นส่วนสำคัญในการทำแต้ม

สำหรับฉันแล้ว พวกเขาเจิดจ้าเกินไป

หนอย ที่แท้มันก็เป็นแบบนี้นี่เอง

จนถึงตอนนี้พวกตัวประกอบ ที่ส่งบอลให้ฉัน

ก็มีความรู้สึกแบบนี้สินะ

มีแต่ศูนย์หน้า

ถึงจะแบกรับความวิตกกังวลน่าสะพรึง ต่อความพ่ายแพ้

ฝากการยิงประตูให้พวกเขา ถึงจะได้รับการล้างบาป

อาศัยการส่งบอลของฉันเพื่อชนะ

นั่นคือการร่วมมือแบบทีมงั้นเหรอ

นั่นก็คือปฏิกิริยาเคมี ที่พูดกันงั้นเหรอ

นั่นคือตัวประกอบที่แพ้ให้กับพวกเขา

ความหมายในการคงอยู่ล่ะ

อะไร นี่มันเรื่องอะไรกัน

สิ่งที่รัดแน่นอยู่บนร่างของฉัน

นั่นเป็นอนาคตที่ฉันต้องเจอ ถ้าฉันส่งลูกให้งั้นเหรอ

อย่างนี้นี่เอง

"การไหว้วาน" เรื่องนี้

ถึงแม้มันจะช่วยฉันจะความรู้สึกแพ้ และความกังวลได้

แต่นั่นแค่คนที่ฝันสลาย

เอามาใช้ปฏิเสธตัวเอง วิธีหนีจากความเป็นจริง

ใช่แล้ว นั่นเป็น "บทพูดไหว้วาน" ของคนพ่ายแพ้

ฉันไม่อยาก