Mazurka

ΜΑΖΟΥΡΚΑ

Αυτή η ταινία βασίζεται στα αρχεία δίκης...

που πραγματοποιήθηκε σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα το 1930.

Γιατί είσαι τόσο σκεπτική;

Εγώ; Μόλις συνειδητοποίησα...

ότι πρόκειται να χωριστούμε πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια.

Κοριτσάκι μου!

Είναι μόνο για δύο ημέρες.

Μου το υπόσχεσαι, μαμά;

Φυσικά. Θα γυρίσω ξανά μεθαύριο.

Να είσαι χρήσιμη Λίζα, να προσέχεις το σπίτι και τα κορίτσια!

Φυσικά, μητέρα.

Αντίο!

Καλό ταξίδι! Χαιρετίσματα σε όλους!

- Γεια σου, Λίζα! - Γεια σου, Χίλντεγκαρντ.

Μόλις ήρθα, έφυγε η μητέρα σου;

- Μόλις τώρα. - Ωραία! Συγχαρητήρια!

- Και πού θα το γιορτάσεις απόψε; - Στο κρεβάτι.

- Πλάκα μου κάνεις; - Όχι.

- Γιατί να μην το εκμεταλλευτείς; - Για ποιο λόγο;

Μα αν θες να βγεις απόψε...

- Ορίστε. - Πού τα βρήκες αυτά;

- Ο ταχυδρόμος μου τα έφερε. - Ανώνυμα; Τι καλά!

Ίσως κάποιος απ' αυτούς στο ωδείο να τα έστειλε.

Με τίποτα, δεν έχουν λεφτά αυτοί.

Θέσεις δύο και τρία.

Σίγουρα ο γενναιόδωρος ανώνυμος έχει τη θέση νούμερο ένα, τι λες εσύ;

Ναι. Ίσως έχεις δίκιο.

- Νομίζω ότι ξέρω ποιος τα έστειλε. - Ποιος;

Ο κύριος που είναι εκεί.

- Αυτός τα έστειλε; Γιατί; - Μη κοιτάς, πάμε.

- Δύο με καρύδια και καραμέλα. - Πες μου!

Τον είδα μπροστά στο σπίτι μου χθες και πάλι σήμερα.

- Και μας ακολούθησε εδώ. - Τι συναρπαστικό!

- Μην τον κοιτάς. - Φαίνεται πολύ όμορφος!

Πάμε.

Πόσο όμορφος είναι!

- Θα πάω εκεί απόψε. - Πόσο ωραία!

Κι εσύ μαζί μου! Μην μ' αφήνεις μόνη! Μην είσαι ξενέρωτη!

Αν έρθεις μαζί μου, μπορώ να βγω μέχρι τις 10 το βράδυ.

Εντάξει, θα καθίσεις όμως δίπλα στη θέση ένα.

Θέση ένα, εδώ κύριε.

Στο πιάνο: Γκριγκόρι Μιχαήλοφ

Λογοτεχνία φαντασίας Όπερα Μαζούρκα

Τι καλά! Άνοιξέ το!

Από ποιον;

Τι λέει;

Χαίρομαι που βλέπω ότι ήρθες, πρέπει να σου μιλήσω ιδιαιτέρως!

Περίμενέ με στη θύρα IV. Κάτσε μπροστά σε παρακαλώ, αν συμφωνείς.

Δείξε μου σε παρακαλώ.

Θα μου το δώσεις;

Τι θέλει;

Λέει διάφορα πρόστυχα;

- Είναι όντως αυτός; - Ναι!

- Πες μου τι λέει! - Διάφορες ανοησίες!

Είσαι κακιά!

Περίμενέ με στη θύρα IV...

ΕΙΣΟΔΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

Ευχαριστώ που ήρθες!

- Ήρθα να σου πω... - Ότι φεύγεις, φυσικά.

- Όχι. - Όχι; Πολύ καλά!

- Εννοώ ναι! Θέλω να ξεκαθαρίσω. - Αλήθεια;

Ναι, δε συμφώνησα να καθίσω στη θύρα για σένα, αλλά για μια φίλη μου.

Εντάξει τότε, ευχαριστώ για την παρεξήγηση.

Το μόνο που έχει σημασία για μένα είναι ότι είσαι εδώ.

Να σε ρωτήσω, πώς σου φάνηκε το κονσέρτο;

Θαυμάσιο, φυσικά!

Είμαι αρχάρια στο παίξιμο του πιάνου.

Είσαι πολύ μετριόφρων.

Ο δάσκαλός σου στο ωδείο τρέφει μεγάλες ελπίδες για σένα.

Πώς σου ήρθε να μου στείλεις τα εισιτήρια;

Είναι πιο απλό απ' ότι νομίζεις.

Εκτός από έναν παλιό συνάδελφο, δεν ξέρω κανέναν σ' αυτή την πόλη.

Και υπήρχαν δύο θέσεις.

Σε είδα στο ωδείο... και ζήτησα τη διεύθυνσή σου.

- Δεν σ' ευχαρίστησα ακόμη. - Ούτε να το σκέφτεσαι.

Μακάρι να ήξερες τι μεγάλη ευχαρίστηση είναι για μένα... που ήρθες.

Πρέπει να πάω σπίτι τώρα.

Φυσικά, καταλαβαίνω.

Υποθέτω πως πιστεύεις ότι δεν είμαι σημαντική.

Κάθε άλλο! Εξάλλου, είσαι μια μικρή ενήλικας.

Ακόμα κι έτσι, είναι η πρώτη φορά που γνώρισα κάποιον μ' αυτόν τον τρόπο.

Το μετανιώνεις;

Όχι! Και θα σου πω γιατί. Μ' έτρωγε η περιέργεια!

Ήθελα και μια περιπέτεια.

Τα κορίτσια στο ωδείο θεωρούν ότι είσαι σπουδαίος.

Κρίμα.

Οπότε είμαι...

ένα πείραμα;

- Έχεις θυμώσει μαζί μου; - Όχι!

- Απλά λυπάμαι. - Δεν καταλαβαίνω.

Ήθελα μια ωραία βραδιά. Δεν ήταν καλή;

Για να είμαι ειλικρινής,

η ωραία βραδιά δεν ήταν τόσο σημαντική για μένα...

όσο η χαρά που βρήκα ένα υπέροχο άτομο.

- Θα σε δω ξανά αύριο; - Αδύνατο!

- Γιατί; - Θα είμαι στο ωδείο αύριο.

- Και πριν; - Αδύνατο.

- Αργότερα; - Βασικά, όχι.

Παράτα το ωδείο για χάρη μου.

Θα σε περιμένω στις πέντε στην αίθουσα συναυλιών.

- Θα έρθεις; - Νομίζω... πως όχι.

- Ξεχάσατε τις παρτιτούρες σας, δις. - Ευχαριστώ.

- Τι κάνεις εδώ; - Σε περίμενα.

Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να σε δω ξανά.

Μα... δε μπορείς να το κάνεις αυτό, ο δάσκαλός μου θα 'ρθει όπου να 'ναι.

Δε θα έρθει.

- Εγώ είμαι δάσκαλος σου σήμερα. - Τι;

Γνωρίζεις την έξοχη σχέση μου με το ωδείο.

Η έκπληξη έπιασε; Χαίρομαι! Βρήκες δηλαδή την παλιά σου μαθήτρια;

Έχει μεγαλώσει, έτσι;

Δώσε ιδιαίτερη προσοχή κι απέδειξε ότι αξίζεις την τιμή να έχεις τέτοιο δάσκαλο.

- Συνάδελφε! - Καθηγητά!

- Ευχαριστώ. - Αντίο!

Είσαι πολύ απρεπής.

Κι εσύ είσαι πολύ δυσάρεστη...

- που δεν ήρθες να με δεις. - Αλήθεια; Ας στρωθούμε στη δουλειά.

Όπως θέλεις.

Η δωδέκατη σονάτα του Μότσαρτ.

Η 1η κίνηση βασίζεται σε παραλλαγές και υπάρχει αλλαγή του ρυθμού.

Η αρμονία ωστόσο, παραμένει άθικτη.

Η μελωδία ποικίλει, αλλά και πάλι αναγνωρίζεται από το αυτί,

διατηρώντας τις υψηλές νότες ανέπαφες....

και τονίζεται με τη βοήθεια τόνων που προστίθενται ελεύθερα.

Η πολυφωνία σε τρία μέρη του θέματος κυριαρχεί στην πρώτη παραλλαγή...

και καθώς τα δύο πίσω φωνητικά γεμίζουν μόνο τις παύσεις της μελωδίας,

η ταυτότητα των τριών φωνών μετατρέπεται σε διαδοχή.

Η τάση της μελωδίας είναι να εξαλείψει τα διακοσμητικά...

και να πλησιάσει την ουσία της ή τη μονοφωνία.

Αυτή η τεχνική, στην οποία οι φωνές συμπληρώνονται ρυθμικά,

ονομάζεται συμπληρωματικός ρυθμός.

Ήμουν σαφής, δις Λίζα;

Άσε με.

- Είναι αδύνατο. - Ποιο είναι αδύνατο;

Δε μ' αρέσουν τα μυστικά.

Η μητέρα μου θα επιστρέψει αύριο. Όλα πρέπει να τελειώσουν ως τότε.

Δεν το συνηθίζω να λέω ψέματα. Θα πρέπει να το κάνω τώρα.

Ας αποχαιρετιστούμε λοιπόν.

- Σοβαρά. Είναι καλύτερα έτσι. - Λίζα!

- Και δεν πρέπει να ιδωθούμε ξανά. - Δε γίνεται να το λες σοβαρά!

Το λέω! Και να μου το υποσχεθείς, μη με ξανασκεφτείς ποτέ ξανά!

Κόρη μου; Πες μου τι έκανες αυτές τις τελευταίες δύο μέρες.

Μπα, τίποτα.

Πήγες πουθενά έξω;

Ναι, προχτές, με την Χίλντε.

Πήγαμε... σινεμά.

Ήταν καλά;

Σας παρακαλώ κυρία, μπορείτε να έρθετε για λίγο;

- Είναι μια γυναίκα. - Ναι, έρχομαι.

Μαμά!

- Τι είναι, κόρη μου; - Το καινούργιο σου φόρεμα ήρθε.

Έλα, δοκίμασέ το. Τι ωραία φαίνεται πάνω σου!

Έχω την πιο όμορφη μητέρα στον κόσμο!

- Χαίρομαι τόσο πολύ που γύρισες! - Γλυκιά μου, δεν έχω χρόνο τώρα.

Είναι μια κυρία έξω, τι θέλεις να μου πεις;

Συγνώμη, δεν το ήξερα.

- Ναι; - Πόσο υπέροχο που σ' ακούω!

- Δε μπορείς να με παίρνεις εδώ! - Πρέπει να σου μιλήσω σήμερα.

- Αδύνατο. - Μα ναι, πρέπει να μιλήσουμε.

- Δε γίνεται! - Λίζα, φεύγω αύριο.

- Όλα καλά; - Ναι. Πρέπει να σε δω ξανά.

- Ακόμα κι αν είναι μόνο για 5 λεπτά. - Πρέπει να κλείσω τώρα.

Τότε θα παίρνω ξανά και ξανά, μέχρι να πεις ναι.

Θα σε περιμένω στο δρόμο πίσω από τη γωνία μέχρι να έρθεις.

- Ναι. - Λίζα, με άκουσες;

Ναι.

- Εδώ; - Μην ανησυχείς.

Φαίνεται περίεργο, αλλά θα είμαστε μόνοι εδώ.

Κανείς δε δίνει σημασία, κανείς δε μας ξέρει, θα μιλήσουμε ιδιαιτέρως.

Δεν ξέρω...

Αλλά μόνο μισή ώρα!

Κρατάς ακόμα μούτρα... που σου τηλεφώνησα;

Παρακαλούσα να μην το κάνεις.

Όταν η μαμά πήγε για ύπνο, έπρεπε να...

- βγω έξω σαν κλέφτης. - Δε γινόταν αλλιώς.

Δε θ' άντεχα στην ιδέα να φύγω χωρίς να σε δω ξανά.

Γιατί είσαι λυπημένη;

Δε χαίρεσαι που είσαι μαζί μου ξανά;

- Πού πας; - Στο Παρίσι.

Αύριο το πρωί.

Και... θα μείνεις πολύ;

Δεν ξέρω. Μπορεί.

Αυτή τη στιγμή, δε μπορώ να φανταστώ ότι θα είμαι μακριά...

μακριά απ' αυτήν την πόλη.

Από σένα.

# Για αγάπη τι ξέρεις; Όλους γύρω θες να φέρεις,

# τα πάντα υπάρχουν μπροστά.

# Τι ξέρεις για το πάθος, φωτιές ανάβει κατά λάθος,

# τόσο φοβερά, τόσο ζωντανά;

# Κι έτσι ξεχνάς και συγχωρείς, βλακείες κι ανοησίες της στιγμής,

# το στόμα γεμίζει με φιλιά!

# Δε με καταλαβαίνεις πια, όλο μου φεύγεις μακριά,

# φτάνει πια, ως εδώ, φτάνει πια!

# Μόνο για μία ώρα,

# μπορώ να σ' ευγνωμονώ,

# γιατί αυτή την ώρα,

# ανήκω στα χείλη σου θαρρώ!

# Γι' αγάπη μου λες,

# σε κοιτάζω πολύ,

# για πάντα μου λες,