Blue Cave (Mavi Mağara)

Het waait te hard. We kunnen niet dichterbij komen.

Het is te riskant. Ik herhaal: het is te riskant.

Kom terug. Ik herhaal: kom terug.

Het is te gevaarlijk, Cem.

Het is te gevaarlijk.

BLUE CAVE

Hallo.

Zoeken jullie een tafel. Ik haal de biertjes.

Malt, graag. - Oké.

Hallo, Serhat. Drie biertjes, alsjeblieft.

Bedankt, man. - Heb je dezelfde tafel gereserveerd?

Die. - O, mooi. Dat is fijn.

Kom op. We moeten jou altijd meeslepen.

Kijk eens aan.

Kom, proost.

Rustig aan, man.

Laten we bestellen.

Wat vind je van de nieuwkomers?

Uitstekend.

Pardon.

Ik ben benieuwd wie het volhoudt.

Wat sta jij te staren? - Niks…

Niet kijken. Dat valt op. Kom, waar hadden jullie het over?

Gast, ze zal geen interesse hebben in een militair.

Ze zijn met drie. Ik ga erheen.

Nee, wacht. Breng ons niet in de problemen.

O, welkom. Waar was je?

Hoe gaat het? - Kom hier.

Vertel eens…

Maat…

Helaas, de realiteit is hard.

Kom zitten. - Hoe is het?

Oké, vergeet het. Je kunt stoppen met staren.

Er zijn genoeg anderen.

Serhat. Hier, mijn vriend.

Waar hadden we het over?

Daar komt de rekening.

Het is jouw beurt.

Laten we gaan. - Vraag de rekening.

Ik betaal wel.

Natuurlijk, piloot.

Kom, je hebt weer te veel gedronken. - Helemaal niet.

Ga niet weg.

Ga niet weg.

Ik kom zo. - Dames eerst.

Alsjeblieft.

Dag.

Kom, we gaan.

Ga maar vast.

Wacht, ik heb mijn drankje nog niet op.

Hallo.

Hallo. - Goeienavond.

Goeienavond.

Je bent gebleven.

Omdat je al de hele avond naar me staart.

En naar mijn eten.

En nu mijn vrienden allemaal weggaan, zeg je dat ik moet blijven.

Grappig, hè? Ik vind van wel. Maar ook een beetje triest.

Nog een fijne avond.

Ga je weg? - Ja, ik ga.

Ze gaat. - Ze gaat.

Wacht even. - Waar ga je heen?

Wacht even. Na zo'n opmerking kun je niet zomaar vertrekken.

Welke opmerking?

Ik nam afscheid.

Afscheid?

Ondervraag je mensen altijd als ze op het punt staan te vertrekken?

Ik weet het niet. Misschien heb je een vriend.

Vriend? Die aan tafel?

Een man en vrouw zitten naast elkaar, dus dan hebben ze iets.

Dat is wel ouderwets. Misschien zijn het collega's.

Ik bedoelde het niet oneerbiedig.

Niet? - Nee.

Staren is niet oneerbiedig, maar gedag zeggen wel?

Je snapt wat ik bedoel.

Ik begrijp het niet.

Stel dat wij geliefden zijn.

We komen hier een hapje eten en dan spreekt een vrouw me aan.

Hoe zou je dat vinden?

Hangt van je antwoord af.

Is dat zo?

Oké, hoe heet je?

Alara.

Kom.

Ga maar.

Het universum is je goedgezind vanavond.

Alara. Mooie naam.

En jij? - Cem.

Cem.

Oké, Cem.

Wat wilde je bereiken met gedag zeggen?

Geen idee, maar het kan tot veel dingen leiden.

Ik ben hier al twee uur.

Je hebt twee uur staan staren en nu ik ga, spreek je me aan. Dit wordt nooit wat.

Ik denk van wel.

Wacht. Wat vind je hiervan?

Ik stel jou een vraag en andersom.

Als mijn antwoord je bevalt, geef je me je nummer.

En zo niet? - Dan geef ik jou mijn nummer.

Jij bent erg. - Niet.

Echt wel, je bent hier slecht in. - Toe.

Kom op.

Vraag maar.

Man, je begaat een grote fout.

Geef hier.

Blijf hier. Ik ben over tien minuten terug.

Ja, en daarna ben ik weg.

Oké. - Ik heb dingen te doen.

Zet hem op.

Ik zal het laten zien. - Bedankt.

Vijf en zes zijn gedaan, vier ontbreekt nog, maar misschien…

Misschien hoeft daar niks aan te gebeuren. - Precies, dit is voldoende.

Oké, prima. - Bedankt.

Hou je goed. - Bedankt.

Wat doe je hier?

Je antwoordt niet als ik je bel.

Klopt. - Waarom niet?

Hoe bedoel je?

Wat je doet, is verkeerd.

Wat heb ik gedaan?

Ik werk hier.

Mag ik niet gewoon het museum bezoeken?

Ik heb ook nog een waardevol artefact bij me.

Ik kom het afleveren. Hier. - Ho.

Zeg, dit is een museum. Nergens tegenaan leunen.

Wanneer ga je stoppen met deze spelletjes?

Als jij me serieus gaat nemen.

Pardon, is hier een medewerker?

Kom, kun je alsjeblieft weggaan? Je maakt me van streek.

Waarom neem je niet op als ik bel? - Gewoon.

Waarom? - Gewoon. Je hebt één keer gebeld.

Je belde me na twee weken op een goddeloos tijdstip.

Wie belt er om twee uur 's nachts zonder eerst te sms'en?

Ik snap het, vergis je niet. Maar ik kan je niet geven wat je wil.

Is dat duidelijk? Er valt niks te halen.

Zo zit het niet, Alara. - Daar geloof ik niks van.

Kun je even stoppen?

Wacht eens. Hoe wist je dat ik hier was? - Ik zei dat ik je zou vinden.

In Istanbul zou ik onder de indruk zijn, maar niet in dit stadje.

Doe je altijd zo? - Hoe?

Defensief.

Als ik me daarmee kan verzetten tegen het patriarchaat, dan ja.

Daarom pas ik niet bij jou.

Daarom zei ik dat het niks zou worden. Weet je nog? Ik moet weer aan het werk.

Het kan wel iets worden.

Weet je het zeker? - Ik ben nog nooit zo zeker geweest.

Herinner je je mijn vraag nog?

En mijn antwoord?

Cem, ik heb je gebeld.

Wat?

Hoe bedoel je?

Je hebt me wel gehoord.

Je telefoon stond uit.

Ik had geen bereik…

Ik wist het echt niet.

Jij belde me twee weken later.

Dan begrijp je het toch wel, of niet?

Laat me het goedmaken.

Kom op.

Meltem. - Ja?

Mag ik je voorstellen aan Cem? - Hallo.

Hij heeft een belangrijk artefact meegebracht voor het museum.

Kun jij hem helpen? Breng het naar achteren.

Natuurlijk, graag.

Ik ga. - Nee, Alara.

Ik ben nog niet klaar met Alara, dus ik geef dit aan jou.

Oké. - Breng het naar achteren.

Als ik klaar ben… - Ik wacht in de achterkamer.

Fijn. Bedankt.

Je bent niet te geloven. - Nee, jij.

Waarom doe je zo? We gaan gewoon wat eten.

Is dit een date?

Ik heb weinig tijd, want Meltem wacht.

Dus toe nou. - Wat?

Geef me pen en papier.

Die heb je vast in je tas zitten.

Ik heb alleen dit, dat kan dienstdoen als papier.

Oké. Pen?

Pen…

Even zoeken. Momentje.

Pen.

We zien elkaar hier om acht uur vanavond. Oké?

Je hebt het gescheurd. - Alleen het hoekje. Hier.

Acht uur vanavond.

Het prijskaartje zit er nog op.

Net echt.

Vind je?

Ik wilde je zien.

Waarom?

Is dat niet duidelijk?

Ze komt niet.

Ik had je bijna niet herkend.

Je bent er.

Jij hebt gewacht.

Ja.

Waarom? - Waarom liet je me wachten?

Om zeker te zijn.

Om zeker te zijn…

Oké. - Waarom heb je gewacht?

Om zeker te zijn.