I WeirDO (怪胎)

ใครๆ ก็ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

แต่ไม่ใช่ผม

ผมไปได้แค่วันที่ 15 ของทุกเดือน

แต่เพื่อคนคนหนึ่งแล้ว

ผมต้องพังระบบการทำงานของผม

แล้วอีกอย่าง

ผมไม่ใช่เจ้าหน้าที่ฆ่าเชื้อ

ผมเป็นแค่ผู้ป่วยโอซีดีคนหนึ่ง

โรคโอซีดี

หรือโรคย้ำคิดย้ำทำ

เป็นอาการป่วยทางจิตชนิดหนึ่ง

ดูรูปภาพต่อไปนี้

แล้วเลือกระดับความอึดอัด

ที่คุณรู้สึกลงบนกระดาษคำตอบ

จากหนึ่งถึงสิบ

หนึ่งคือรู้สึกน้อยที่สุด

และสิบคือรู้สึกรุนแรงที่สุด

กรุณาตอบตามความจริงให้มากที่สุด

เพื่อให้หมอวินิจฉัยได้อย่างเหมาะสม

ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร

แต่ผมอึดอัดมากที่เห็นรูปภาพพวกนั้น

ลืมไปแล้วว่าตอนไหนกัน

ที่คนรอบตัวเริ่มเรียกผมว่า...

ทุกเช้าเวลา 7.30 น.

คือเวลาตื่นนอนของผม

"ยกเลิก"

หมอฟันของผมบอกว่า

ฟันทุกซี่ต้องแปรงเจ็ดครั้ง เพื่อให้มันสะอาด

นั่นน่ะสิ

ทำไมต้องเจ็ดครั้งด้วย

เพราะเลขเจ็ดเป็นเลขนำโชคของหมอเอง

ผมไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวอะไรกับผม

แต่เมื่อหมอผู้เชี่ยวชาญ พูดออกมาแบบนั้น

ฟังแล้วมันเป็นสิ่งที่ต้องทำ

ทุกวันอาทิตย์

ผมจะเตรียมอาหาร สำหรับสัปดาห์หน้าให้เรียบร้อย

ถ้าไม่จำเป็น ผมจะไม่กินข้าวนอกบ้าน

แต่ถ้าจำเป็นจริงๆ ผมจะเลือกไปแค่ไม่กี่ร้าน

หลังมื้อเช้า

ผมจะเปลี่ยนชุด

เพื่อเริ่มทำงาน ที่สำคัญที่สุดในทุกวัน

การทำความสะอาด

ใช่แล้ว ผมเป็นโรคกลัวเชื้อโรค

แต่จริงๆ แล้วตอนแรก

ผมแค่ชอบล้างมือ

พอนานเข้า

เวลาไปในที่ที่ไม่คุ้นเคย ผมต้องล้างมือก่อนทุกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น

ผมจำเป็นต้องถูมือให้ได้ 15 ครั้ง

ถ้าถูมือเกินมาหนึ่งครั้ง

ผมต้องเริ่มนับใหม่ตั้งแต่ต้น

เพื่อเลี่ยงไม่ให้มือเปื้อนเชื้อโรค

ผมจึงเริ่มทำความสะอาดบ้าน

ให้แน่ใจว่าทุกอย่างสะอาดตลอดเวลา

แม้ว่าการทำความสะอาด ช่วยให้ผมไม่ต้องล้างมือบ่อยๆ

แต่กลับทำให้มาตรฐานความสะอาด ของผมสูงขึ้นไปอีก

คุณเฉิน

คุณมีแนวโน้มที่จะเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ

โรคย้ำคิดย้ำทำเหรอ

ชื่อย่อภาษาอังกฤษคือ "โอซีดี"

ผู้ป่วยจะชอบทำพฤติกรรมบางอย่างซ้ำๆ

ถ้าทำไม่ได้อย่างที่ตั้งเป้าไว้

เขาหรือเธอจะรู้สึกเสียใจและอึดอัด

อย่างผู้ป่วยหลายคน จะชอบล้างมือซ้ำๆ

เป็นโรคกลัวเชื้อโรครุนแรง เหมือนกับคุณ

แล้วผมต้องทำยังไงครับ

หมอจะสั่งยาให้นะ

ถ้ามันส่งผลร้ายแรง ต่อชีวิตประจำวันของคุณ

หมอขอแนะนำให้คุณ เข้ารับคำปรึกษาเพื่อบำบัด

เพราะจากประสบการณ์ของหมอ

คนไข้บางคนสามารถหายจากโอซีดีได้

หลังจากผ่านเหตุการณ์บางอย่าง

พูดง่ายๆ คือ

มีปุ่มเปิดปิดโรคโอซีดีอยู่ในตัวคุณ

ในเมื่อคุณเปิดมันแล้ว ตอนนี้คุณต้องปิดมัน

เห็นได้ชัดว่าผมยังหาปุ่มนั้นไม่เจอ

เวลา 23.29 น.

นับไปอีกแปดชั่วโมงก็จะเป็นวันใหม่

หรือไม่ก็เป็นอีกวันที่ซ้ำๆ เดิมๆ

นี่คือชีวิตของผม

วันแล้ววันเล่า ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ผมจะกลายเป็นคนปกติได้

มีชีวิตที่ไม่มีเชื้อโรค

ถ้าเกิดวันนั้นมาถึงจริงๆ ล่ะก็...

ผมอยากรู้จังว่าจะเป็นชีวิตแบบไหน

ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่แล้ว ผมจะใช้ชีวิตอยู่อย่างสันโดษ

แต่ทุกวันที่ 15 ของทุกเดือน

คือวันที่ผมต้องออกไปข้างนอก

ไม่ว่าจะลมแรง ฝนตก มีไต้ฝุ่น

หรือพายุทราย ทุกวันที่ 15 ผมต้องออกไปข้างนอก

นับ 31 32 33 34 35 36

ต้องเดินทั้งหมด 1,532 ก้าว เพื่อไปถึงร้านสะดวกซื้อ

ปกติผมมักจะตั้งใจนับจำนวนก้าว

เพื่อทำให้ตัวเองเบี่ยงเบนความสนใจ จากเชื้อโรคในอากาศ

ผมแวะจ่ายค่าเช่าห้อง ค่าน้ำ

ค่าไฟ

ค่าแก๊ส และค่าอินเทอร์เน็ต

ลงทะเบียนที่โรงพยาบาล

รับบัตรคิวแล้วก็ไปพบหมอ

หมายเลข 37 คุณเฉินป๋อชิง

เป็นยังไงบ้าง

เหมือนเดิมเลยครับ

ใช้ยาตัวเดิมต่อไปอีกสามเดือนดีกว่า

ขอบคุณครับ คุณหมอ

นับ 71 72 73 74 75 76

นับ 77 78 79 80 82 83 84

นับ 531 532 533 534 535

นับ 536 537 538 539 540

ถ้าเกิดมีสถานการณ์ไม่เป็นไปตามแผน

ระบบการทำงานของผมจะรวนทันที

แล้วผมก็จะเริ่มเกิดความกังวล

พอเริ่มกังวล ผมก็อยากจะ...

"เวลล์คัม มาร์เก็ต"

อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ

ผมไม่ได้เดินตามเธอ

เธอแค่บังเอิญ เดินบนเส้นทางเดียวกับผม

ผมแค่กำลังสงสัยว่า...

เธอคงไม่ได้กำลังจะไปที่เดียวกันหรอก

"เวลล์คัม ซูเปอร์สโตร์"

ให้ตายสิ มาที่เดียวกันจริงๆ

"เวลล์คัม ซูเปอร์สโตร์"

"อัลมอนด์"

ตามฉันมาทำไม

ผมเปล่านะ

แล้วนายจะทำอะไร

คือผม...

ผมมาซื้อของ

ฉันขอเตือนนะ

เลิกตามฉันได้แล้ว

ทั้งหมด 4,817 ดอลลาร์

เงินสดหรือบัตรเครดิต

เครดิต

คือว่า...

ยังมีน้ำยาฟอกขาวอีกไหมครับ

ของหมด

ถ้าบนชั้นไม่มี ก็คือของหมด

โอเค ขอบคุณครับ

นี่นาย

คุณพูดกับผมเหรอ

แล้วจะมีใครอีก นอกจากนาย

มีอะไร

สิ่งที่นายเห็นเมื่อกี้ ห้ามบอกใครเด็ดขาด

แล้วถ้าผมทำล่ะ

คุณอย่าเข้าใจผิดนะ

ผมมาที่นี่เพื่อซื้อน้ำยาฟอกขาว

แต่คุณซื้อสามขวดสุดท้ายไปแล้ว

งั้นฉันให้นายขวดหนึ่ง เป็นค่าปิดปาก

ค่าปิดปากเหรอ

ถือว่าเราหายกัน

คืนนั้นผมนอนไม่หลับทั้งคืน

เพราะผมเอาแต่นึกถึง

ผู้หญิงที่ขโมยของคนนั้น

วันรุ่งขึ้น ผมต้องพังระบบการทำงาน ของตัวเองอีกครั้ง

ถูกต้องแล้ว

นี่คือฉากเริ่มของหนังเรื่องนี้

ผมเคยบอกไปแล้ว ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่ผมควรมาที่นี่

แต่เพื่อเจอสาวโรคจิตคนนั้น

ผมยอมพังระบบการทำงานของผม

แล้วก็เป็นไปตามคาดจริงๆ

นี่นาย

มาที่นี่อีกทำไม

หรือว่านายมาฟ้องเรื่องเมื่อวาน

เปล่าสักหน่อย

ผมแค่มาซื้อของ

แล้วไหนล่ะของที่ซื้อ

นั่นไม่ใช่ประเด็น

แล้วคุณมาที่นี่อีกทำไม

ตอนนี้นายว่างใช่ไหม

ว่าไงนะ

ตามมา

นี่ เรามาทำอะไรกันตรงนี้เนี่ย

ตรงนี้คือจุดบอดของกล้องวงจรปิด

มองจากตรงนี้ จะไม่เห็นแคชเชียร์เลย

แล้วเธอจะมองเห็นเราไหม

เรามองไม่เห็นเธอ เธอจะเห็นเราได้ไง

โอเค เธอมองไม่เห็นเรา

แล้วคุณจะให้ผมทำอะไร

นี่ คุณทำอะไรน่ะ

เบาๆ

เงียบน่า เดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก

ขโมยก็ทำเองสิ ทำไมต้องลากผมมาด้วย

แบบนี้นายจะได้ไม่มายุ่งกับฉันอีกไง

นี่คุณ

ไปได้

นี่พวกเธอ

ถ้าไม่ได้ซื้ออะไรให้เดินออกทางนี้

ไม่เป็นไรใช่ไหม

ใช่ แต่เมื่อกี้

เกือบโดนจับได้แล้ว

ตื่นเต้นดีใช่ไหมล่ะ

ตื่นเต้นสุดๆ เลย

แต่ทำไมต้องขโมยช็อกโกแลตนั้นล่ะ

แค่แท่งละ 30 ดอลลาร์เอง

จริงๆ ฉันไม่ได้อยากทำหรอกนะ

แต่เหมือนมันเป็นคำสาป ที่พระเจ้ามอบให้ฉัน

ถ้าฉันไม่ขโมยของ...

จะรู้สึกว่าวันทั้งวัน ยังไม่ทำบางสิ่ง

ใช่เลย

นายเข้าใจฉันด้วยเหรอ

เพราะผมก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน