The Madison

Μην με αγγίξεις ποτέ γαμώτο!

Ο Κέιντ λέει ότι έχουμε μια κόρη στην ίδια ηλικία με τη δική σου.

Μου αρέσει να τους φέρνω μαζί.

Αυτό θα ήταν υπέροχο.

Οι επιλογές σου είναι να μείνεις εδώ μαζί μου ή να το καταλάβεις εσύ

- τη ζωή σου μόνη σου. - Θέλω να φύγω από αυτό το γαμημένο αυτοκίνητο!

Αυτό σίγουρα είναι μια μόνιμη λύση

σε ένα προσωρινό πρόβλημα.

- Δεν είμαι... - Είσαι φίλος μου; - Φυσικά.

- Μπες σε ένα αεροπλάνο. Σε χρειάζομαι. - Θα είμαι εκεί.

πρώτο πράγμα το πρωί.

Πώς σε λένε;

Άμπι.

Είσαι καλά, Άμπι.

Θεέ μου.

Μπορεί να είναι η μεγαλύτερη, αλλά εξακολουθεί να είναι το μωρό μου

και η δουλειά μου είναι να την σηκώνω όταν πέφτει.

Τι;

- Τι; - Τα κουνούπια εκκολάπτονται.

- Τι, τώρα; - Τώρα.

Πάμε.

- Ναι, ναι. Εντάξει. - Η νυχτόβια κουκουβάγια πιάνει το σκουλήκι.

Χρειάζομαι καφέ.

Δεν περιμένουμε καφέ.

Φυσικά.

Ευχαριστώ.

Ναι!

Αυτό θα το κάνει.

- Θα σε συναντήσω έξω. - Εντάξει.

Ναι.

- Ωωω! - Ναι.

Πρέπει να πω,

Μου αρέσει που μου δείχνεις πάντα μια καλή τρύπα, Πολ.

Και με κάποιο τρόπο πάντα να βρίσκεις τον εαυτό σου σε κάτι καλύτερο.

Περίεργο πώς συμβαίνει αυτό, έτσι δεν είναι;

Ναι. Θα βρω τη δική μου τρύπα.

Εσύ το κάνεις αυτό, μεγάλε αδερφέ.

Ψαρέψτε στη μέση.

Είναι νύχτα.

Οι πέστροφες δεν φοβούνται πλέον τους αετούς.

Βρίσκονται στη μέση.

Ουάου!

Ορίστε.

Παύλος.

Γεια!

Βγες από την τρύπα μου.

Ξέρεις τι είναι σήμερα;

Ήξερα τι ήταν όταν με ξύπνησες, αλλά

δεν έχω ιδέα τώρα.

Είναι σήμερα;

Είναι αύριο;

Είναι τα γενέθλια της Μελίσα.

Ξέρεις, μερικές φορές... ανησυχώ.

Σχετικά με τι;

Σχετικά με την ημέρα που ξυπνάς

και αυτό φαίνεται φυσιολογικό, συνηθισμένο.

Θα βρεις τον εαυτό σου, δεν ξέρω, ίσως...

χωρίς σκοπό.

Είμαι εδώ 20 χρόνια και δεν μου έχει φανεί κάτι συνηθισμένο ακόμα.

Δεν μου φαίνεται συνηθισμένο σήμερα.

Δεν ξέρω γιατί αυτό θα σε ανησυχούσε.

Η ανησυχία είναι τι θα κάνεις στη συνέχεια.

Λοιπόν, νομίζεις ότι θα βρω κάποια γυναίκα να σκουπίσει τον κώλο μου

καθ' όλη τη διάρκεια των χρόνων του λυκόφωτος είναι κατά κάποιο τρόπο ένα...

Αποτρεπτικό παράγοντα για αυτοκτονία;

Όχι όταν το λες έτσι.

Είσαι ο μόνος που δεν με ρώτησε ποτέ.

Μην το αλλάξεις αυτό σήμερα.

Καλά.

Σας ευχαριστώ.

Μπορώ να σε ρωτήσω γιατί;

Γιατί όταν είπα "μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος..."

Εννοούσα τον θάνατό μου.

Εσύ από όλους τους ανθρώπους θα έπρεπε να το καταλάβεις αυτό.

Ναι αδερφέ, το καταλαβαίνω.

Κατάλαβα ακριβώς.

Επειδή νιώθω το ίδιο.

Αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο.

Είναι εντάξει να πίνουμε νερό από το ποτάμι;

Ναι, το βράζουμε, οπότε...

Δεν νομίζω ότι μπορείς να βγάλεις άκρη με το κακό από τον Χάντσον.

Κοίτα αυτό.

Απλώς βγάζει φουσκάλες εκεί πάνω.

Πώς ξέρεις πότε έχει τελειώσει;

Πηγαίνω με βάση το χρώμα.

Όταν μοιάζει με εσπρέσο, το τραβάω.

Και νόμιζα ότι ήξερα τα πάντα

σχετικά με την παρασκευή καφέ.

Προφανώς οι μέθοδοι είναι ατελείωτες.

"Εάν δεν βρεθεί διηθητήρας ή φίλτρο,

Βράστε νερό σε μια κατσαρόλα και μετά σπάστε ένα αυγό...

κοχύλι και όλα τα άλλα... μέσα στο νερό.

Προσθέστε δύο κουταλάκια του γλυκού καφέ ανά φλιτζάνι.

Αφήστε να σταθεί για περίπου δύο λεπτά και ανακατέψτε.

Το αυγό θα κολλήσει στο κατακάθι.

Το βγάζεις με μάζες.

"Πιες λίγο."

Τι είναι αυτό;

Το ημερολόγιο του Πρέστον.

Το ξεκίνησε όταν αγόρασαν το μέρος.

Πριν από είκοσι χρόνια;

Μακρύτερα.

«Για πρώτη φορά στη ζωή μου...»

Έχω γη.

Δεν είναι κτίριο ή διαμέρισμα. Οικόπεδο.

Σε αντίθεση με τα άλλα δύο,

που μοιάζουν περισσότερο με γοφάρι που καταλαμβάνει μια διαφορετική τρύπα,

Είμαι πλέον επιστάτης,

αποκλειστικά υπεύθυνος για το πόσο αλλάζει αυτή η γη

ή πόσο παραμένει το ίδιο.

Το καλύτερο που μπορώ να ελπίζω είναι να αποτελέσω μια καλοήθη ενόχληση σε αυτό το μέρος.

Ο στόχος του ανθρώπου στην κοινωνία είναι να τον θυμούνται.

Στη φύση, πρόκειται να ξεχαστεί, να περάσει απαρατήρητο.

Άφησε όσο το δυνατόν λιγότερες αποδείξεις ότι ήμουν εδώ.

«Αυτό θα είναι το δώρο μου σε αυτό το μέρος.»

Ποιος το έγραψε αυτό;

Πρέστον.

Υπάρχει ένας άντρας εδώ μέσα που μόλις που γνώριζα, Λίλι.

Και με παρακάλεσε...

να τον γνωρίσω.

Θυμάμαι μια Ημέρα των Ευχαριστιών.

Είχα γυρίσει από το κολέγιο.

Ήμουν ξαπλωμένος στον καναπέ με hangover.

Και ο πατέρας μου μπήκε μέσα και με ρώτησε

αν ήθελα να πάω μια βόλτα.

Είπα όχι.

Και δεν το ξανασκέφτηκα ποτέ μέχρι 30 χρόνια...

αργότερα, και όλα τα παιδιά του τρέχουν στη Βοστώνη,

προσπαθώντας να νικήσει τον θάνατο στο κρεβάτι του και να τον αποχαιρετήσει.

Και τον ρώτησα αν θυμόταν να με έχει προσκαλέσει σε εκείνη τη βόλτα.

Και έγνεψε καταφατικά και χαμογέλασε.

Και τον ρώτησα: «Θυμάσαι;»

για τι ήθελες να μιλήσουμε;»

Και κούνησε το κεφάλι του και είπε:

«Δεν ήθελα να μιλήσω.»

«Ήθελα απλώς να ακούσω.»

Αυτό δεν με φτιάχνει τη διάθεση.

Το θέμα μου είναι,

σου είπε όλα όσα ήθελε να ξέρεις

όσο ήταν εδώ.

Αν ήθελε να ξέρεις

τι υπήρχε σε εκείνο το βιβλίο όσο ήταν ζωντανός...

θα σου το έλεγε.

Σου λέει τώρα

γιατί τώρα είναι που θέλει να το μάθεις.

Πώς λειτουργεί αυτό το πράγμα;

Είναι παραπλανητικά απλό.

Απλώς ρίχνεις.

Τολμώ να ζητήσω κρέμα γάλακτος;

Όχι, μπορείτε να ρωτήσετε.

Σας ευχαριστώ.

Εντάξει, είμαι εδώ για να δουλέψω.

Μου δόθηκε μια λίστα με εκκρεμότητες

από τους δικηγόρους του Πρέστον.

Θα στο ρωτήσω μόνο μία φορά,

και μετά δεν θα χρειάζεται να το ξανασυζητήσουμε.

Το πιστοποιητικό θανάτου είναι στην τσάντα μου.

Έτσι, το διαμέρισμα και το σπίτι

στα Χάμπτονς βρίσκονται σε καταπίστευμα.

Μαζί με όλες τις επενδύσεις του, οι τραπεζικοί του λογαριασμοί...

πάντα.

Είστε εκτελεστής και δικαιούχος μέχρι τον θάνατό σας,

οπότε η δικηγορική εταιρεία θα αναλάβει τον ρόλο του εκτελεστή

και το καταπίστευμα μοιράζεται εξίσου μεταξύ της Άμπιγκεϊλ,

Μπρίτζετ, Μέισι και Πέιτζ.

Καλά.

Η διαθήκη αναφέρει οδηγίες για την ταφή.

Ήθελε να ταφεί εδώ.

Υπάρχει ένα σημείο σημειωμένο στον χάρτη.

Ξέρω το μέρος.

Αν το πουλήσω...

οι νέοι ιδιοκτήτες μπορούν να εκταφούν τα πτώματα,

μετακινήστε τους, αποτεφρώστε τους... ό,τι επιλέξουν.

Λοιπόν, τι γίνεται αν εσύ...

Εξαιρείτε αυτό το εξάρτημα από την πώληση;

Και μετά τι... πετάω πίσω εδώ μία φορά το χρόνο;

Να κάτσεις εδώ για μια ώρα;

Σε πόσες κηδείες έχουμε πάει;

Γονείς, παππούδες, φίλοι.

Έχετε ξαναπάει να μας επισκεφτείτε, έστω και μία φορά;

Εντάξει, λοιπόν, κράτα το.

Αλλά για να το διατηρήσετε δεν απαιτείται να ζήσετε εδώ.

Εγώ... ο Πρέστον δεν έμενα εδώ.

Λοιπόν, ο Πρέστον δεν έμενε εδώ

επειδή αρνήθηκα να δεχτώ την ιδέα.

Επειδή η ιδέα δεν είναι λογική.

Νομίζεις ότι χρησιμοποιώ τη λογική μου για να πάρω αυτή την απόφαση;

Το μόνο που έχω στο μυαλό μου...

είναι «πώς θα περάσω τη μέρα χωρίς αυτόν;»

Ήμουν μόνο τρία χρόνια μεγαλύτερος από την Μπρίτζετ

όταν τον γνώρισα.

Δεν μπορώ...

Εξήγησέ μου τον πόνο, Λίλι.

Είναι τόσο...

γαμημένο τρύπημα που...

Δεν μπορώ να θυμηθώ να αναπνεύσω. Αυτό...

Είναι καλό που η αναπνοή είναι...

μια αυτόματη απάντηση,

γιατί αν μπορούσα να επιλέξω να μην θυμάμαι...

Ίσως σε έξι εβδομάδες να νιώθω ανόητος