Get a Clue

- ไง ที่รัก - อรุณสวัสดิ์ เจ็น

- ตื่นหรือยัง - ตอนนี้ตื่นแล้วล่ะ

- ไง - สวัสดี

วันนี้เธอจะใส่ชุดไหน

ฉันตัดจนเหลือสองชุดน่ะ พร้อมไหม

ชุดนั้นฉันเฉยๆ นะ

โอเค นี่เป็นการรวมกันแบบคลาสสิก

ชุดนี้ฉันอยากยืมเลย น่ารักมาก

- คิดงั้นเหรอ - แน่นอนเลย โอเค ตาฉันนะ

ให้สามคำ เลิศ สุด ติ่ง

- ขอบคุณนะเจ็น - ไว้เจอกัน รู้นะว่าที่ไหน

รู้เสมอจ้ะ

หนูไม่เข้าใจนะพ่อ ถ้าพ่อไม่ชอบหนังสือพิมพ์นั่น

ทำไมถึงอ่านมันทุกวันล่ะ

เพราะพ่อเป็นนักข่าว เทย์เลอร์ พ่อสงสัยน่ะ

แถมการคอยจับตาดู คู่แข่งเอาไว้ก็สำคัญนะ

เดอะเดลี่เอกซ์แซมมิเนอร์ เป็นคู่แข่ง ของ เดอะนิวยอร์กไทมส์ เหรอคะ

- พ่อรู้ว่ามันเชื่อยาก แต่เรื่องจริงนะ - ฉันติดสุดๆ เลยล่ะค่ะ

มันกรอบหรือเปล่าคะกิลด้า แบบที่หนูชอบน่ะ

- เหมือนถ่านอัดแท่งเลยค่ะ - เยี่ยม ขอบคุณค่ะ

ส่งเบคอนให้หน่อยได้ไหม

ปิดไฟสูงของเธอซะ ก่อนที่ฉันจะไปปิดให้เธอเอง

ลูกสองคนช่วยพยายามดีกัน ตอนแม่ไปนอกเมืองได้ไหมจ๊ะ

หนูลองได้นะคะ แต่จากประสบการณ์แล้ว พี่ทำไม่ได้

ฉันรับรองเลยว่าทำไม่ได้ กับไม่ทำ มันแตกต่างกันมากๆ

- เล็กซ์ บทความลูกได้ลงหนังสือพิมพ์ - อะไรนะคะ

ให้ตาย รูปรักน้ำเน่า

"คุณครูพบรัก" ครูดอว์สันกับครูวอล์กเกอร์

ไม่อยากจะเชื่อ

หนูส่งไปที่คอลัมน์ นักข่าวรุ่นเยาว์เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน

- แล้วพวกเขาก็ตีพิมพ์มันจริงๆ - ลูกถูกเลือก นี่มันเยี่ยมเลยนะ

ใช่เลย ลูกรัก พวกเขาตีพิมพ์รูปของลูก

หนูใช้กล้องดิจิตอลสอดแนมของเทย์เลอร์ มันถ่ายรูปจากทั่วทุกมุมเลย

- บทความเรื่องอะไรเหรอ เล็กซ์ - พี่ใช้กล้องฉันเหรอ

ก็แค่เรื่องมิตรภาพของ ครูดอว์สันกับครูวอล์กเกอร์ค่ะ

ทั้งคู่เป็นครูที่มิลลิงตัน

ฟังดูเหมือนเป็นข่าวความสนใจของมนุษย์

ใช่ค่ะ มันเป็นความสนใจของมนุษย์

เรื่องซุบซิบน่ะสิ

สวัสดีครับ ครับ เดี๋ยวเธอลงไป

- เราจะฉลองกันตอนแม่กลับมานะ - โอเคค่ะ

เราจะไปช็อปปิ้งที่เมดิสันอเวนิว แค่หนูกับแม่

ฟังดูน่าสนุกนะ แม่ต้องไปแล้ว

แม่ ทำไมแม่ไม่เอาเล็กซี่ไปด้วยล่ะ

แม่ก็อยากพาทุกคนไปด้วยนะ

ถึงเวลาต้องไปแล้ว

ฉันเชื่อว่าทุกอย่าง จะไปได้สวยตอนฉันไม่อยู่นะคะ

ก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

ขอให้ทริปไปได้สวยนะ

- ลาก่อนจ้ะสาวๆ - ลาก่อนค่ะแม่ รักแม่นะ

เป็นเด็กดีที่โรงเรียนล่ะ

แจ๋ว

ใช่

ไม่จริงน่า

- ไง เล็กซี่ - ไง เล็กซี่

- ไง เล็กซี่ - ไง

สวัสดี

ยินดีด้วยนะเล็กซี่ มันน่าตื่นเต้นมากเลย เดอะเดลี่เอกซ์แซมมิเนอร์

ครูวอล์กเกอร์กับครูดอว์สันเนี่ยนะ ไม่จริงน่า

- ใครจะไปรู้ - อื้อฉาวสุดๆ

- เธอยอดมาก เล็กซี่ - ขอบคุณนะทุกคน

- ไง - สวัสดี

- ไง เล็กซ์ - ไง

ให้ตาย นั่นครูวอล์กเกอร์

ไม่รู้ว่าครูดอว์สันเห็นอะไรในตัวเขา

เสื้อโค้ทเขียวน่าเกลียดนั่นด้วย

สวัสดีค่ะครูวอล์กเกอร์

เล็กซี่

สวัสดี ครูจะส่งให้เธอทันทีเลยนะ แจ็ค

ขอบคุณครับ

ครูวอล์กเกอร์

นั่นคุณสเติร์น เจ้าหน้าที่ธุรการจอมบงการ

ฉันขอคุยกับคุณสักเดี๋ยวได้ไหม

ได้เลยครับ คุณสเติร์น

ไว้เจอพวกเธอสองคนในคาบนะ

บทความนั่นใช้ได้เลย

นายเห็นด้วยเหรอ

ใช่ เฮ็ดด้า ฮอปเปอร์สู้ไม่ได้เลย

เฮ็ดด้าคือใคร

แล้วเรียกตัวเองว่านักเขียนเนี่ยนะ เธอควรจะรู้สิ

เธอเป็นนักเขียน คอลัมน์ซุบซิบที่โด่งดังที่สุด

ฉันไม่ใช่นักเขียนคอลัมน์ซุบซิบนะ

ฉันให้คำแนะนำในหนังสือพิมพ์โรงเรียน

บทความใน เดอะเดลี่เอกซ์แซมมิเนอร์ เป็นเรื่องความสนใจของมนุษย์

ใช่ แน่นอนอยู่แล้ว

เอาล่ะ ความลับของเธอคืออะไร

ถ้าฉันบอกนาย มันก็ไม่เป็นความลับแล้วสิ เกบ

เธอถ่ายรูปนั้นของครูวอล์กเกอร์ได้ยังไง เขาไม่ยอมให้เอารูปลงหนังสือรุ่นด้วยซ้ำ

ก็อย่างที่เขาพูดกัน "นักข่าวที่ดีทำงานอยู่เสมอ"

- ไง เกบ - ไง เจนนิเปอร์

บาย เกบ

เธอตื่นเต้นแค่ไหนที่บทความ ได้ลง เดอะเดลี่เอกซ์แซมมิเนอร์

- ใครๆ ก็พูดถึงเรื่องนั้น - แจ็ค ดาวนีย์เพิ่งว่าฉันไป

แน่อยู่แล้ว เขาน่ะขี้อิจฉาจะตาย

- เธอคิดงั้นเหรอ - ให้ตาย

เธอถ่ายรูปครูออกมาเลิศสุดๆ

แถมเธอก็เขียนบทความสุดเลิศ เรื่องความรักลับๆ ของพวกเขา

และมันก็ได้ตีพิมพ์ ในหนังสือพิมพ์เจ้าใหญ่ที่นิวยอร์ก

คิดดูสิ บรรณาธิการหนังสือพิมพ์โรงเรียน

ถูกสมาชิกข้ามหน้าข้ามตาน่ะ

- เขาเจ็บสุดๆ เลยล่ะ - เธอพูดถูก เจ็น ขอบใจนะ

- มันหน้าที่เพื่อนนี่ - ใช่เลย

เธอคิดว่าครูดอว์สันเห็นรูปหรือยัง

ฉันไม่รู้สิ ดูยากนะ

ทุกคน ฟังทางนี้หน่อย

สวัสดี

อย่างที่พวกเธอรู้กัน นี่คือสัปดาห์อาชีพ และเราได้รับเกียรติอย่างสูง

จากพ่อแม่มากความสามารถ หลายท่านที่เข้าร่วม

ฉันอยากให้พวกเธอ ตั้งใจเต็มที่ตอนพวกเขามานะ

เอาล่ะ ผู้บรรยายคนแรกของเรา

อดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเอ ที่ทำงานมา 12 ปี

และเป็นเจ้าหน้าที่แฝงตัวอยู่สิบปี

ทุกคน ปรบมือให้กับ

คุณนายซอมเมอร์วิลล์

ขอบคุณค่ะครูดอว์สัน

ชีวิตของเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการซีไอเอ

มันก็ตื่นเต้นมากๆ เลย

เธอจะได้เดินทางทั่วโลก สัมผัสวัฒนธรรมที่ต่างออกไป

พบกับคนที่น่าสนใจมากมาย

แต่... มันก็เป็นชีวิตที่โดดเดี่ยว เต็มไปด้วยห้องโรงแรมว่างเปล่า

และอาหารมื้อดึกในร้านเล็กๆ ถูกๆ

แล้วเธอก็จะเริ่มคิดถึงแมวของเธอ

สำนักงานหนังสือพิมพ์มิลลิงตัน บิวเกิล

ฉันก็เขียนได้เหมือนกัน

แจ็ค นายช่วยดูแบบร่างพวกนี้หน่อย

ฉันคิดว่าสมองฉันไม่ทำงานแล้ว เรากลับบ้านได้หรือยัง

ถ้าไม่มีฉัน โรงเรียนนี้ จะเป็นยังไงเนี่ย ฟังนี่สิ

"ถึงเล็กซี่ ฉันกับเพื่อนทะเลาะกัน

"เราดีกันแล้ว แต่ฉันยังเจ็บปวด กับสิ่งเลวร้ายที่เธอพูดถึงฉันอยู่

"ฉันควรจะทำยังไงดี ลงชื่อ เศร้าสุดๆ"

นี่มันแย่เลยนะ คุณจะแนะนำยังไงคะ ดร. โกลด์

ฉันคิดว่าเธอต้องซื่อสัตย์ และบอกไปว่ารู้สึกยังไง

- นั่นคือสิ่งที่ฉันจะทำกับเธอ - ฉันก็จะทำกับเธอ

จากนั้น เธอก็ควร ให้รางวัลตัวเองที่พูดออกไป

ด้วยการซื้อกระเป๋าเจลลี่โรลใบเล็กน่ารัก

แนะนำดีมาก

ไม่นานเธอก็จะรู้สึกดีขึ้น

แน่นอนเลยล่ะ

โอเค ทุกคน ถึงเวลาประชุมประจำสัปดาห์

เรื่องแรกของเรา

อย่างที่พวกเธอส่วนใหญ่รู้แล้ว...

วันนี้เล็กซี่ โกลด์ได้รับเกียรติ จาก เดอะเดลี่เอกซ์แซมมิเนอร์

ซึ่งตีพิมพ์บทความและรูปถ่าย

ที่เธอส่งไปในส่วนนักข่าวรุ่นเยาว์

มาปรบมือให้เธอกัน

- เยี่ยมเลย - ใช่

ทีนี้ แจ็ค ดาวนีย์ บรรณาธิการของเธอ อยากจะพูดอะไรซักหน่อย

ผมอยากพูดเหรอ

ครับ ผมจะพูด

ขอบคุณครับ ครูโกลด์บลัม

ฉันคิดว่าฉันแค่อยากบอกว่า เราทุกคนภูมิใจ

ที่หนึ่งในพวกเราสามารถ หาทางไปในแพลตฟอร์มที่กว้างขวางได้

โดยเฉพาะเพื่อนร่วมงาน จากหนึ่งในหัวข่าวที่ไม่ค่อยมีสาระ

ยินดีด้วยนะเล็กซี่

วันนี้ เดอะเดลี่เอกซ์แซมมิเนอร์ พรุ่งนี้ก็ลง เดอะโพสต์

- ใช่ ยินดีด้วย - ใช่เลย

- เทพธิดาบนเขาสูง - ขอบใจนะเจ็น

ฟังนะ ฉันต้องการบทความเธอ ถ้าเธออยากจะลงในฉบับหน้า

- เรื่องนี้มันเก่าไปแล้ว - รู้อะไรไหม แจ็ค

ที่จริงฉันต้องขอบคุณนายนะ

เพราะนายไม่ยอมลง บทความฉันในหนังสือพิมพ์โรงเรียน

ฉันก็เลยตัดสินใจ ส่งไปที่ เดอะเดลี่เอกซ์แซมมิเนอร์

เกอร์ทรูด คุณทำผมตกใจนะ

ฉันต้องคุยกับคุณ

มีอะไรให้คุยอีกล่ะ

ฉันแค่ไม่เข้าใจ

อย่าพูดเสียงดังได้ไหม

ผม... ผมไม่...

ผมไม่เคยอยากทำร้ายคุณ

จริงเหรอ แล้วคุณตั้งใจจะทำอะไรล่ะ

อะไรมันเปลี่ยนไป เราวางแผนกันไว้หมดแล้ว

ออร์แลนโด ฉันรักคุณนะ

โอเค ผมไม่ได้รักคุณ

นั่นคือสิ่งที่เปลี่ยนไป คุณช่วยเข้าใจได้ไหม

ฉันว่าฉันคงต้องพยายามทำนะ

ฉันเสียใจที่ฉันได้เจอคุณ

ถ้าคุณคิดว่าฉันจะ เดินผ่านคุณในห้องโถงนี่ต่อไป

คุณก็คิดผิดอย่างน่าสังเวช

หนึ่งในพวกเราต้องไปจากมิลลิงตัน

และฉันขอรับรองเลยว่ามันจะไม่ใช่ฉัน

- สวัสดีค่ะครูดอว์สัน - สวัสดีจ้ะ เล็กซี่

ไง ลูก พร้อมนอนหรือยัง

ค่ะ หนูเพิ่งตอบคำถาม ในเมลสำหรับคอลัมน์หนูเสร็จ

วันหนึ่งมันมีเวลาไม่พอเลย

ขอโทษที่มาไม่ทันมื้อเย็นนะ

งานแถลงข่าวที่พ่อดูแลมันยาวนานมาก

นายกขอให้สภานิติบัญญัติ เพิ่มความช่วยเหลือ

ให้โรงเรียนในเมือง และเอาเป็นว่ามันไปได้ไม่สวยเลย

ไม่เป็นไรค่ะพ่อ นั่นมันฟังดูสำคัญมากเลย

ไม่สำคัญเท่าลูกหรอก ถึงเวลานอนแล้ว

- วันนี้เป็นยังไงบ้าง - ก็โอเคค่ะ

พ่อ...

อ่านบทความของลูก

เก่งมาก เขียนได้ดีเลย

ลูกเลือกธีมได้ดี

พ่อว่ามันเป็นบทความข่าว ที่อบอุ่นหัวใจเลยล่ะ

- จริงเหรอคะ - แน่นอนเลย

พ่อคะ พ่อเคยเขียนอะไรที่...

ไม่รู้สิ ทำให้เกิดเรื่องอื่นขึ้นไหมคะ

แน่นอนสิ สื่อสารมวลชน มันก็เป็นแบบนั้น แล้วลูกก็จะไปถึงจุดนั้น