John McCain: For Whom the Bell Tolls
Scarica il sottotitolo Thai
Informazioni sulla release
Tag
Anteprima dei sottotitoli in Thai
Le prime 200 righe.
"โลกใบนี้ก็ไม่เลวเลย
คู่ควรให้เราต่อสู้เพื่อมัน
และฉันรู้สึกแย่ที่ต้องจากมันไป"
"เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ จากนิยายฟอร์ฮูมเดอะเบลล์โทลส์"
"และฉันรู้สึกแย่ที่ต้องจากมันไป"
"ถนนฮิดเดนวัลลีย์"
ผมได้ใช้ชีวิตอย่างมีเกียรติ
และผมภูมิใจในชีวิตผม
ผมเชื่อว่าทุกคนคงคิดถึงความตาย
แต่ผมคิดถึงชีวิตมากกว่า
มีมากมายหลายวันในชีวิตผม
ที่เป็นมากกว่าความบังเอิญ
และทำให้ผมเชื่อ
ว่าผมได้มาอยู่ตรงนี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง
ผมผ่านการทดสอบ มาหลายต่อหลายครั้ง
ผมไม่ได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุด ไปเสียทุกครั้ง
และผมคิดว่าผมเข้าใจนะ
เมื่อคิดถึงสิ่งที่ผ่านในครอบครัวผม และจากประสบการณ์ของผมเอง
สิ่งสำคัญไม่ใช่การมองย้อนกลับไป
และหาคำตอบ ในทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมควรทำ
และมันก็มีหลายๆ อย่าง
แต่ควรมองย้อนไป ด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง
คุณจะไม่มีวันได้คุยกับใคร
ที่จะโชคดีเท่าจอห์น แมคเคน
"เซโดนา รัฐแอริโซนา 29 สิงหาคม ปี 2017"
แกพร้อมนะ หรือว่ายัง พร้อมนะ
ว่าไง หนึ่ง สอง
มันเก่งมากใช่ไหมล่ะ ฉันชอบมากเลย
- ใช่ ดูมันสิ - ค่ะ
มาเร็ว เจ้าหนู มาเร็ว
มาเร็ว ต้องแบบนั้น
มาเถอะ มาเร็ว
เอาลูกบอลมา
โอเค มาเร็ว เบอร์มา
- มาเถอะ เบอร์มา - มาเร็ว เจ้าหนู
ผมได้รับโทรศัพท์จากคุณแม่ ท่านพูดว่า
"แจ็ก เดี๋ยวลูกจะเห็นข่าวเรื่องนี้"
"จอห์น แมคเคน ที่ 4 บุตรชาย"
"คุณพ่อเป็นมะเร็งสมอง
ตอนนี้แม่อยู่กับพ่อ
พ่อรู้ผลการตรวจแล้ว
และพ่อก็เป็นอย่างที่ท่านเคยเป็น"
พ่อบอกว่า "โอเค เดินหน้าต่อไป"
พวกคุณหมอมักเล่าให้ผมฟังเรื่องผู้คน
ที่ถ้าเราบอกความจริงไป พวกเขาจะต้องหมดหวังตายไปเลย
และคุณจำเป็นต้อง... และผมก็บอกพวกเขาตลอด
"บอกผมมาเถอะน่า แค่บอกผมมา นี่แหละที่ผมอยากรู้"
คิดออกไหมครับ
บางคนบอกว่า "ก็ไม่ค่อยดีเท่าไร"
แล้วพวกเขาก็บอก "ยังไงล่ะ"
มันบ้าบอสุดๆ และทำให้ผมแทบบ้า
แต่ผมก็ได้คุยกับหมอที่เป็นเพื่อนผม พวกเขาบอกว่าคนส่วนใหญ่เนี่ย
นี่ไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาอยากได้ยิน
ทำไมพวกเขาถึงไม่อยากได้ยินเหรอ
ทำไมพวกเขาไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อ อีกสักหน่อย
ได้เลย เจ้าหนู อีกเดี๋ยวฉันจะปาบอลให้
ฉันคิดว่าพ่ออยู่แอริโซนาคงดีกว่า ในแง่สุขภาพนะคะ
แต่พวกเราตัดสินใจร่วมกันว่า
ถ้าพ่อไม่ทำงาน พ่อก็คง...
พ่อคงมีอาการทรุดลงเร็วขึ้น
เพราะพ่ออยู่ได้ด้วยงาน และมันเป็นตัวตนที่สำคัญของพ่อ
และฉันสนับสนุนพ่อมากๆ ให้อยู่ที่ดีซี
โอเค ทุกคน อรุณสวัสดิ์ๆ
อรุณสวัสดิ์ๆ
"26 ตุลาคม ปี 2017"
นี่ ถอยไปเลย ถอย
ไม่เอาน่าๆ
- อรุณสวัสดิ์ ท่านวุฒิสมาชิก - อรุณสวัสดิ์
คุณ...
- อรุณสวัสดิ์ ท่านวุฒิสมาชิก - อรุณสวัสดิ์
สบายดีนะ เพื่อนจากทีเอ็มซี
คุณดูอเมริกันฟุตบอลเมื่อคืนหรือยัง
ดูสิ เช้านี้ผมถึงอารมณ์เสียสุดๆ
- หวังว่าอะไรจะดีขึ้นนะครับ - ขอบใจ
แล้วจังหวะรับ ของแลร์รี ฟิตซ์เจอรัลด์ล่ะคะ
เขาเป็นคนจริงใจ เขาเปลี่ยนมันไม่ได้จริงๆ
และบางครั้งความจริงใจของเขา
ก็เป็นปัญหาทางการเมือง
และบางครั้ง ก็เป็นข้อได้เปรียบอย่างยิ่ง
พวกเราคงไม่มีใคร อยากอยู่ฝั่งตรงข้ามคนอื่นในที่ทำงาน
และผมเห็นแมคเคน
อยู่ฝั่งตรงข้ามผู้อื่นครั้งแล้วครั้งเล่า
"เดวิด บรูกส์ นักข่าว"
บางครั้งด้วยเหตุผลที่ยอดเยี่ยม
บางครั้งก็ไม่ได้ดีนัก
เราไม่ได้เห็นตรงกันทุกครั้ง
ผมมีหน้าที่ต้องทำ เขาก็ด้วย
แต่ผมไม่เคยคลางแคลง ถึงแรงบันดาลใจว่าเขาทำไปทำไม
ผมไม่แทงสวนสหรัฐอเมริกาแน่ เข้าใจนะ
เขาพยายามศึกษาปัญหา
เขาพยายามจะหาข้อสรุป
ที่เข้ากันได้กับค่านิยมของเขา
แต่ก็ยังมีรากฐานอยู่บนความจริง
ตอนนี้มีกำลังพล 3,500 คน อะไรทำนองนั้น
เขารู้ว่าชีวิตไม่ใช่เส้นตรง
จะต้องมีโค้งมีมุม
มันก็ต้องเป็นอย่างนั้น
ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ
คุณจะต้องมีข้อผิดพลาด
คำถามก็คือ
คุณจะรับมือข้อผิดพลาดยังไง
ที่ซีเรียตอนนี้เป็นยังไง
อรุณสวัสดิ์ครับ สบายดีนะครับ อรุณสวัสดิ์
ผมคงไม่แทงสวนเขา
เขากำลังเผชิญกับความตายของเขา
ได้อย่างไร้ความหวาดกลัว
ในแบบที่เป็นอัตลักษณ์ของชีวิตเขา
เราจะทำให้คนอื่นต้องรอ
ผมจะไปกดลิฟต์ไว้
ถ้าคุณอยากรู้จักเขาจริงๆ
หนังสือเล่มโปรดของเขา คือฟอร์ฮูมเดอะเบลล์โทลส์
และตัวเอกในเรื่อง
โรเบิร์ต จอร์แดน เขาไปสู้ในสงครามกลางเมืองสเปน
"ฟอร์ฮูมเดอะเบลล์โทลส์"
และเขารู้ว่างานนี้คงไม่มีหวัง
แต่เขาก็ทุ่มเทชีวิตตัวเองเพื่อมัน
วุฒิสมาชิกแมคเคน
ตัวแทนกองทัพบก รัฐมนตรีกองทัพบก จะมีการไต่สวนเร็วๆ นี้ไหม
นี่คือการมองตัวเองในโลกนี้ แบบแมคเคนอย่างที่สุด
"ทางเข้าสำหรับวุฒิสมาชิกเท่านั้น"
เป้าหมายยิ่งยากแค่ไหน แม้ไม่มีหวัง
ก็ยิ่งเป็นเป้าหมายที่ดี
- ท่านวุฒิสมาชิก เรื่องสาธารณสุข - ผมต้องไปแล้ว
ตอนผมอายุ 12 ปี ผมเจอใบโคลเวอร์สี่แฉก
ผมไปที่ห้องสมุดของพ่อ เพื่อสอดใบโคลเวอร์สี่แฉกในหนังสือ
ผมเริ่มอ่านหนังสือเล่มนั้น และผมก็ต้องมนตร์
และผมอ่านจนจบเล่มไม่ยอมหยุด
มันยังคงเป็นแม่เหล็ก เป็นเครื่องนำทางของผม
และมันชื่อว่า "ฟอร์ฮูมเดอะเบลล์โทลส์"
โรเบิร์ต จอร์แดน เป็นฮีโร่ของผมในวัยนั้น
และโรเบิร์ต จอร์แดน เป็นฮีโร่ของผมในวันนี้
ไม่มีอะไรดีกว่าเรื่องของใครสักคน
ผู้เสียสละ เพื่อเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเอง
และโรเบิร์ต จอร์แดนคือใครคนนั้น
ผมเกิดวันที่ 29 สิงหาคม ปี 1936
ที่ฐานทัพเรือในละแวกคลองปานามา
ครอบครัวผมอยู่ในแวดวงทหาร
ย้อนไปได้ถึงสงครามปฏิวัติอเมริกา
และชีวิตผมเหมือนถูกขีดเส้นไว้แล้ว
ผมรู้สึกถึงความกดดันตั้งแต่เด็กๆ ให้ต้องทำทุกอย่างได้ดี
"โรงเรียนนายเรือสหรัฐฯ แอนนาโพลิส รัฐแมริแลนด์"
ในวัยหนุ่ม
และเข้าเรียนโรงเรียนนายเรือ
ผมเดินตามรอยเท้า
ของพ่อและปู่ของผม
ครับ ผมเคยอยู่ในจุดเดียวกับพวกคุณ เมื่อหกสิบปีก่อน ในยุคเรือใบ
ผมเป็นสมาชิกที่ไม่โดดเด่นนัก ของรุ่นปี 1958
ในยุคนั้น ผู้บังคับบัญชาไม่ได้มองผมอย่างชื่นชม
การที่พวกเขาไม่ยอมรับผมที่วัดได้ จากระยะทางหลายร้อยไมล์
ซึ่งผมต้องโดนซ่อมในยุคนั้นของผม
แต่ภายหลังในชีวิตผมก็เข้าใจ
ว่าผมยังไม่ซาบซึ้งเท่าที่ควร กับทุกอย่างที่โรงเรียนพยายามสอน
บทเรียนเรื่องการเสียสละ เพื่อสิ่งที่สำคัญกว่าตัวคุณเอง
บทเรียนเรื่องความกล้าหาญ และความอ่อนน้อม
มีแต่พระเจ้าที่รู้ ว่าผมจบโรงเรียนนายเรือมาได้ไง
ผมไม่มีความสุขกับการเรียน
ผมแค่รู้ว่าต้องทำยังไง เพื่อเอาตัวรอด
ไม่ต้องสงสัยเลย ผมเป็นพวกหัวขบถ และแหกกฎต่างๆ อยู่เสมอ
ทุกคนรู้ว่าพ่อผมเป็นใคร
และผมก็เยาะเย้ยพวกเขากลับไป
แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่อยากให้ครอบครัวต้องอับอาย
พ่อของจอห์น มีรัศมีของอำนาจและพลัง
วันหนึ่งพ่อของเขาก็มาในวันเสาร์ เพื่อรับเราไปกินข้าวเที่ยง
แล้วเพราะอะไรก็ไม่รู้ ทั้งคู่ทะเลาะกัน
จอห์นก็เดินไปแบบเร็วๆ แล้วก็เหวี่ยงแขนซ้าย
แล้วผมจำได้ ว่าพ่อเขาก็เดินแบบเดียวกัน
เหวี่ยงแขนซ้ายครับ
ผมพูดออกมา "สองคนนี้เหมือนกันจริงๆ"
ทั้งคู่เป็นนักสู้ มีแนวโน้มที่จะเป็นผู้นำอยู่แล้ว
เป็นความสามารถโดยธรรมชาติ
คุณสอนความเป็นผู้นำแบบนั้นไม่ได้
คุณต้องได้มาตั้งแต่เกิด
"พลเรือเอกแมคเคน"
"คุณคิดยังไงบ้างเรื่องความสำคัญ ของภาวะผู้นำในกองทัพเรือ"
"ภาวะผู้นำเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดจริงๆ"
"เมื่อพูดถึงการบรรลุเป้าหมาย"
"ความสำเร็จ และการทำงานต่างๆ ให้ลุล่วง"
"และนอกจากนี้ยังต้องมีความอดทน"
"ต่อความล้มเหลวในระดับบุคคล"
"เพราะเราทุกคนก็เรื่องแบบนี้ และผม..."
พ่อผมเป็นผู้บังคับบัญชาเรือดำน้ำ ในแปซิฟิก สงครามโลกครั้งที่สอง
ปู่ของผม
เป็นผู้บังคับบัญชา เรือบรรทุกเครื่องบินสมรภูมิแปซิฟิก
แต่ผมรู้มาตลอดว่าตัวเอง จะเป็นนักบินนาวี
ผมจะพาเครื่องบินลอยลำออกไป เพื่อยิงเครื่องมิกให้ตก
"ที่ผ่านมาปี 1967 กำลังพลสหรัฐฯ ตายในเวียดนามเพิ่มเกือบสองเท่า"
กำลังรบทางอากาศนั้นชัดเจนจริงๆ ว่าเป็นสิ่งที่พวกเรามี
แต่ฝั่งศัตรูไม่มี
ในช่วงเวลานั้น
พวกเขาตัดสินใจยกระดับ การรบทางอากาศเหนือเวียดนาม
เราเริ่มโจมตีเป้าหมายที่ฮานอย
ซึ่งเราไม่เคยทำมาก่อน
ผมบินไปถึงเป้าหมาย กำลังบิน
และจังหวะที่จะทิ้งระเบิด
ขีปนาวุธก็ยิงปีกเครื่องบินผมพัง
ผมจึงดีดตัวออกจากเครื่อง
แล้วพอร่างกระทบกับกระแสลม
แขนผมก็หัก รวมไปถึงขาของผมด้วย
แปลกแต่จริง ร่มผมมาตกในบึง ที่กลางเมืองฮานอยเลย
มีคนถ่ายรูปชาวเวียดนาม นำตัวผมขึ้นจากน้ำ
John McCain: For Whom the Bell Tolls subtitles in other languages
Commenti
No comments yet. Be the first to leave one.