Invasion

Mitsuki.

Ik weet dat je moe bent.

Raak je de tijd kwijt?

En je herinneringen?

Nee. Je bent er niet. Ik moet werken.

Mitsuki, zeg het me als je symptomen opmerkt.

Je bent er niet.

Pak m'n hand.

Je bent er niet.

Ik moet het patroon ontdekken...

Stop.

Je moet uitrusten. Laat je hoofd herstellen.

Ik ben bij je, Mitsuki.

Je bent bij me. - Ik ben bij je.

Aanraking. Dat is de oplossing.

Dat omzeilt het signaal naar je brein.

Ik ben bij je.

Je raakt de tijd kwijt.

Hoor je geluiden?

Dat gaat wel over.

Ik blijf bij je terwijl je de taal van de alien leert.

De rest... De andere wetenschappers.

Zover ben je nog niet. Geloof me.

Ik moet... De frequenties... Ik mis iets.

Oké. Vertel het me maar. - Ik heb meer data nodig.

Er zijn zoveel frequenties.

Ik ben er bijna. Ik zie het patroon alleen niet.

Als ik 't kan ontcijferen, kunnen we ze begrijpen.

Je wou me waarschuwen. - Ik laat het jou niet overkomen.

Dat beloof ik.

We laten je hoofd tot rust komen en testen je dan nog eens.

Ik weet hoe belangrijk het is om hun taal te leren. Maar je moet echt uitrusten.

Ik mis iets.

Mitsuki?

Ik mis iets.

Ik weet dat het er is. Ik kan het alleen niet horen.

Luister. Eerst raak je de tijd kwijt. Dan isoleer je je van de buitenwereld.

En dan communiceer je niet meer. Zo ging dat bij de anderen.

De anderen?

Je moet stoppen en uitrusten.

De anderen. - Zover ben je nog niet.

Ik zei al... - Dat is het.

Dat is het. - Wat?

Mitsuki? Wat doe je? - Stil.

Ik heb even stilte nodig. - Stil.

Zet uit.

Wat gebeurt er?

Ik weet 't niet.

Je had het mis.

Waarover?

Ze communiceren wel nog steeds. Alleen niet in onze taal.

Ze communiceren zoals zij.

De aliens.

Wat is dat?

Code rood. Een indringer.

Iedereen naar het noordelijke kwadrant.

Handen omhoog, verdomme. Weg bij dat luik.

Liggen. Nu. Liggen, zei ik.

Of we schieten.

Laatste waarschuwing. - Nee.

Wat verbergen jullie? - Kop dicht.

Wat is het? - Vergrendel 't luik.

Kom. - Kijk op de vloer.

Bewaak de omheining. - Snel.

Zien jullie iets?

Trev.

Dat lijkt wel een vesting. Zijn ze daar echt?

Ik hoor ze.

We zoeken een ingang. Jij en ik, Alf.

Als ze ons zien, zijn we verdwaalde kinderen.

Dat kan ik ook doen.

Ik ben kleiner. - En ook schattiger.

Dat maakt het wel echter.

Oké, prima.

Maar Penny? Hé, Penny, wel naar Jamila luisteren, oké?

Ik zorg voor Caspar. - Dank je.

Alf.

Jezus. Wat?

Je vertrouwt me niet. - Ja? Heb je dat nu al door?

Geeft niet.

Ik weet niet of ik mezelf vertrouw.

Ik hoor en zie van alles dat ik niet begrijp.

Nou, geen zorgen. Ik hou je in de gaten.

Mooi.

Hé, luister. Je bent lang weggeweest.

Er zijn wel meer mensen lang weg. Soms komen ze veranderd terug.

Dan hebben ze een heel nieuw gezin of zo. Of stemmen in hun hoofd.

Denk jij dat je veranderd bent?

Dat je jezelf niet bent?

Wie zou ik dan anders zijn?

Hen.

Ik zou Jamila nooit kwaad doen.

O, dat weet ik wel. Want daar zorg ik wel voor.

We lijken meer op elkaar dan je dacht.

Het is overduidelijk.

Dat ziet iedereen, behalve zij. - Wat dan?

Niks. Helemaal niks.

Goed, hou 't dan maar geheim.

Terwijl jullie babbelden, heb ik een ingang gevonden.

Wat doet ze hier?

We nemen geklak op. Het internet bestaat ook uit nullen en enen.

Als ze beter is, moet ze naar binnen. - Dat mag ze nog niet.

Het gaat beter, maar haar metingen blijven onvoorspelbaar.

Kan me niet schelen.

Stuur deze naar m'n lab.

Ik voeg ze daar samen.

Wat moet ze nou van die lui leren?

Om bang te zijn dat ze faalt?

Ik wil dat ze teruggaat. Mijn geduld raakt op.

Het geduld van de WDC, bedoel je. - Nee, dat van de wereld.

Hoeveel mensen moeten er nog doodgaan terwijl jij een stel halvegaren verzorgt...

die geen nut meer hebben? - Geen nut voor jou, bedoel je.

Ik bedoel geen nut voor de wereld, verdomme.

Je zegt dat ik me dit persoonlijk aantrek, alsof dat erg is.

Oordeel maar raak, mevrouw de moraalridder.

Dat ben ik intussen wel gewend. - Als dat zo is...

waarom vertel je me dat dan allemaal?

Omdat ik niet veranderd ben. Dat ben jij.

Je geeft wel heel veel om die meid, hè?

Zal ik jou eens in die kamer van je zetten?

Dan kan ik jou vragen stellen en rondneuzen in jouw hoofd, dokter.

Of we kunnen allebei ons doel dienen.

En dan bedoel ik: voor de hele godvergeten mensheid.

Ik bespreek 't niet met haar voor ze klaar is.

Prima.

Ik wel.

Ze was bang voor je.

Die alien. Daarom werd ze zo agressief.

Je kwam te dichtbij. Te dicht bij wat ze wilde verbergen.

We... Jij bent nu in het voordeel.

Ik begin de structuur van haar taal te leren.

Misschien had ik 't mis, en ben jij degene die bang is.

Is dat hoe het zit?

Die alien zat niet in je hoofd, maar Maya.

Je bent bang dat je eindigt als de rest.

Dus je doet precies wat dat ding wil.

Je verstopt je.

Als ik haar taal kan leren, kan ik haar interne communicatie hacken. En...

En dan? Wat kun je dan?

Wat als ze geen zin heeft om te praten?

Wat als ze je voorliegt? Je manipuleert? Hoe weet je dat?

We willen geen vrienden worden met dat ding.

We willen ze allemaal vernietigen.

Moet ik uitgerekend jou daaraan herinneren?

Ze hebben je geliefde vermoord. En je familie.

Ze zijn bezig om iedereen die je kent te vermoorden.

Toen je hier kwam, zei Maya dat je handelde uit schuldgevoel en woede.

Dat vond ze geen goede motivatie.

Maar weet je wat?

Dat is juist de beste motivatie om een gevecht te winnen. Of een oorlog.

Dus ofwel je blijft hier, en laat je tegenhouden door je angst...

of je trekt je pak aan en vecht terug.

Ze houdt iets geheim. Ga naar binnen en zoek uit wat het is.

VERMIST

Wat doen jullie met die mensen?

Nou?

Wat houden jullie hier verborgen?

Wat doe je in Idabel? - Wat doet u in Idabel?

Hoe wist je dat je in de put moest kijken? - Echt?

We moeten echt op hoger niveau praten. Een enorm gat dat zwaar bewaakt wordt.

Waar zou ik anders gaan kijken?

We weten alles over je.

Ja, hoor. Daarom zit ik nu hier.

Je bent al een tijd weg. Je bent opgestapt toen we je nodig hadden.

Tijdens de grootste aanval in de geschiedenis. 'Familiezaken.'

We hebben dezelfde training, hè?

Volgens je vrouw ben je manisch-depressief.

Hou m'n vrouw erbuiten. - Waanideeën dat je de wereld gaat redden.

Dat moet rot zijn.

Braaf je werk doen volgens het boekje. Hopen dat 't iets uithaalt.

Maar kijk eens naar buiten. De regels zijn veranderd.

Maar doe je best maar, hoor. Hou je maar braaf aan de regeltjes.

Papa roept.

Commandant Cole. Ik ben generaal Mitchell.

Generaal.

Sorry voor 't ongemak.

Wat we hier doen is strikt geheim, en inderdaad niet bepaald standaard.

Hier is geen protocol voor.

Dus ik moet je een paar dingen vragen.

Voor jouw veiligheid, de onze, die van iedereen.

Misschien kunnen we samen vooruitgang boeken. Hoe ben je hier beland?

Door een kindertekening. Dat staat in dat dossier. Zoek maar op.

Ik ben al gedebrieft. Ik zeg wat u wilt weten...

maar dan wil ik ook wat weten. Goed?

Wat verbergt u in die put, en wat doet u die mensen aan?

We doen ze niks aan. We onderzoeken ze.

Ze zijn ontvoerd door de aliens.

Hoe heeft u ze dan teruggekregen?

Dat is geheim.

'Geheim.' -Wie weet dat je er bent?

Niemand. - Niemand?

Niemand wacht op je?

Ik zorg dat hen niets overkomt als je meewerkt.

Ik ben alleen. Deze stad is even aardig als u. Hoe heeft u ze teruggekregen?

Juist.

Goed, we moeten je hier houden.

Uit voorzorg. Was nou maar niet gekomen. In deze tijd wil je bij je dierbaren zijn.

Benut me liever, in plaats van me op te sluiten.

Ik heb meer ervaring met die dingen dan wie dan ook hier.

Betrek me erbij. - Aangenaam, commandant.