Southern Rites
Scarica il sottotitolo Thai
Anteprima dei sottotitoli in Thai
Le prime 200 righe.
วันที่คุณพบฉัน ตอนคุณถามฉันว่า
ฉันได้ไปโรงเรียนไหม ฉันเรียนมัธยมรึเปล่า
ไปงานพรอมด้วยกัน ฉันรู้ว่ามันคืออะไร
และใช่ ฉันตื่นเต้นเพราะในที่สุด
คนจะรู้เรื่องนี้สักที และหวังว่าจะมีการเปลี่ยนแปลง
ฉันและพ่อตื่นเต้นกันมาก
เราทุกคนตื่นเต้น เราแค่อยาก...
เราอยากให้คุณเห็นด้านของเรา
"ปี 2009 ฉันไปที่จอร์เจีย เพื่อถ่ายภาพ
งานพรอมที่จัดแยกของ โรงเรียนมัธยมมอนท์โกเมอรี"
"งานพรอมของคนขาวจัดขึ้น ต้นเดือนพฤษภาคม
ที่ศูนย์ชุมชนท้องถิ่น"
"งานพรอมคนดำจัดคืนต่อมา ที่สถานที่เดียวกัน"
ฉันมีเรื่องกับพวกนักเรียนหลายครั้ง
เพราะพยายามจะรวมเข้าไป พวกนั้นบอกฉันว่า
"เธอจะทำอะไร" มันไม่ใช่เรื่องพ่อแม่
มันคือพวกเรา พวกเราไม่อยากรวมกัน
เธอต้องเลิกทำแบบนี้"
ฉันถูกตะโกนใส่
ฉันคุยกับแฟนว่า "เราไปทั้ง 2 งานดีกว่า"
แต่พอฉันไปซื้อบัตรงานพรอม ของคนขาว พวกเขาก็ไม่อนุญาต
พวกนั้นบอกว่าถ้า คู่เดตของฉันเป็นคนดำ
เขาก็เข้าไม่ได้
เราเลยไปที่งานพรอมคนดำ
และฉันรู้สึกเหมือนทั้งโลกมองมันว่า
"นี่มันเรื่องบ้าอะไร คนอื่นไปโรงเรียนด้วยกัน
เล่นบาสเกตบอลด้วยกัน เป็นเชียร์ลีดเดอร์ด้วยกัน
เป็นเพื่อนรักกัน มันมีอยู่ทุกที่
แต่ทำไมจะมีแบบนี้ ในเมืองเล็กๆ ไม่ได้"
ระบบชุมชนและโรงเรียน เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว
เราไม่อยากเปลี่ยนมัน
เราอยากใช้ชีวิตแบบที่คุณปู่คุณย่า
และที่คุณทวดเราใช้
ทำไมต้องเปลี่ยนอะไร ที่มันดีอยู่แล้วล่ะ
ปล่อยมันไว้
และแม้แต่กับเด็กๆ ชั้นประถม
พวกเขาเลือกเด็กผู้หญิงผิวดำ และเด็กผู้หญิงผิวขาว
แม้แต่กับเด็กๆ พวกเขายังแบ่งแยก
มันน่าเศร้ามาก ฉันไม่เคยคิดเลย
พวกเด็กๆ ก็ไม่รู้ แต่พวกนั้นทำให้พวกเขาเป็น
ให้รู้ว่าคุณเป็นคนดำ ให้รู้ว่าคุณเป็นคนขาว
มันน่าเศร้า ฉันไม่ทันได้สังเกต
- จนกระทั่งตอนนี้เหรอ - ค่ะ
ฉันว่าฉันไม่ได้นึกถึงมัน จนกระทั่งตอนนี้
ว่าพวกเขาสอนให้เด็ก
แบ่งแยกกัน ให้เป็นดำ เป็นขาว
ไม่สิ เป็นสีแทนที่จะเป็นคน
เป็นสีผิวของคุณ ทำตามสีผิวของคุณ รู้ที่ของคุณ
ยายฉันบอกว่านกสีแดงกับสีฟ้า ไม่ทำรังด้วยกัน
พวกมันฟักออกมาพร้อมกับ หัวสีแดง ก้นสีฟ้า
ฉันรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง
นั่นคือที่ยายบอกฉัน และฉันก็เชื่อว่าท่านพูดถูก
"แยกงานพรอม"
"เรื่องราวของฉันถูกตีพิมพ์ลง เดอะนิวยอร์คไทม์ส
ในเดือนเดียวกัน"
"ราชินีงานพรอม"
"ปีถัดมา โรงเรียนถูกกดดัน และตัดสินใจเปลี่ยนแปลง"
"ฉันกลับมาที่จอร์เจียเพื่อทำสารคดี งานพรอมที่จัดรวมกัน"
"แต่ทางโรงเรียนไม่อนุญาตให้ฉัน ถ่ายภาพในงาน"
อย่าเอามาถ่ายหน้าฉันนะ
เรื่องก็คือคุณไม่ควรจะมาอยู่ที่
พื้นที่ของโรงเรียน นอกจากคุณจะลงชื่อเข้ามา
- โอเคค่ะ - คุณมาจากหนังสือพิมพ์อะไร
อะไรนะ
คุณมาจากหนังสือพิมพ์อะไร
ไม่
นี่พื้นที่ของเรา
คุณมีปัญหา
"จากนั้นฉันก็พบกับ เรื่องที่ซับซ้อนยิ่งกว่า"
"150 ไมล์ทางใต้ของแอตแลนตา"
"เมืองเมานต์เวอร์นอน"
นี่คือเซาต์จอร์เจีย ยิ่งคุณขึ้นเหนือเท่าไหร่
แอตแลนตา ทุกอย่างค่อนข้างปกติ
ยิ่งคุณลงใต้เท่าไหร่ ไมอามี่ ทุกอย่างก็ปกติดี
ที่จอร์เจียกลาง เมานต์เวอร์นอน
จอร์เจีย ทุกอย่างเป็นเหมือนที่มันเป็น
มันเป็นประเพณีของเรา ไม่ใช่การเหยียดสีผิว
มันเป็นประเพณีของทางใต้
เราเริ่มพาเด็กๆ ออกไปล่าสัตว์ ใส่ชุดลายพราง
คนพวกนี้ที่วิ่งตะโกน
ธงสัมพันธมิตรเป็นการเหยียดสีผิว ในความคิดของฉัน
พวกเขาไม่ได้โง่ พวกเขาแค่ไม่รู้
เพราะความไม่รู้คือการไม่รู้ว่า อะไรเกิดขึ้นจริงๆ
ฉันจะไม่ซ่อนมันเพื่อใคร
ถ้าฉันอยากโชว์ธงกบฎ ฉันก็จะโชว์
เพราะมันคือสิ่งที่สืบทอดมาของฉัน
ผู้คนที่มิชิแกน นิวยอร์ก
เวอร์จีเนีย ไม่รู้ว่า เรากำลังพูดถึงอะไร
คุณต้องมาอยู่ที่นี่ถึงจะเข้าใจ
"พระเยซูรักคุณ"
"คุณอาจรู้จักพระเยซู แล้วพระองค์รู้จักคุณไหม"
"การชุมนุมครั้งแรกของพระเจ้า"
"พระเยซูตายเพื่อคุณ"
สังคมกำลังแย่ลง และจะไม่มีวันดีขึ้น
ปัญหามันไปไกลเกินแล้ว
ต้นไม้ตรงนั้นน่ะ
ถ้าคุณไม่ชอบต้นไม้นั่น
คุณก็เดินไปเอากิ่งมันออกได้
ตัดกิ่งมัน มันไม่ตายหรอก
เดี๋ยวมันก็งอกใหม่
แต่ถ้าคุณไปถึงรากมัน
ถอนรากมันออก มันก็จะตาย
และนั่นคือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น คนไม่จัดการ
ที่ต้นตอปัญหา พวกเขาแค่ไปยุ่งกับกิ่งเล็กๆ
ไปที่รากของมันแล้วคุณจะแก้ปัญหาได้
ผมอยากให้เจ้าหน้าที่มาที่บ้านหน่อย
เกิดอะไรขึ้นคะ
เมื่อสักครู่มีปัญหานิดหน่อย
กับใครคะ นี่ใช่คุณนีสมิทรึเปล่า
ครับ
คุณกับลูกสาวเหรอ
เปล่า...
ไม่ใช่เหรอคะ
เพื่อนลูกสาวผมน่ะ
โอเค
แดเนียลไม่เป็นไร
งั้นก็ดีแล้วค่ะ
ใช่ แต่ผมขอเจ้าหน้าที่มาที่นี่หน่อย
เพราะผมคิดว่าผมทำใครสักคนเจ็บ
คุณทำอะไร คุณนอร์แมน
ไม่อยากพูดเลย แต่ผมยิงเขา
คุณคิดว่าคุณยิงเขาเหรอ
ใช่
คุณไม่รู้ว่าใครใช่ไหมคะ คุณนอร์แมน
เป็นเด็กผิวดำ
เด็กผิวดำเหรอคะ
ใช่
- เขายังอยู่ตรงนั้นไหม - ไม่ เขาเข้าป่าไปแล้ว
เขาเข้าป่าไปแล้วเหรอ
ใช่
"นอร์แมน นีสมิท"
คุยกับฉันนะคะ คุณนอร์แมน
ตกลง
คุณยิงเขาในบ้านหรือนอกบ้านคะ
ในบ้าน
ในบ้านเหรอ
ต้องการรถพยาบาลไหมคะ คุณนอร์แมน
ไม่เป็นอะไรมาก ผมเจ็บนิดหน่อย
โอเคค่ะ คุณใช้ปืนอะไรยิงเขา
.22
.22 เหรอคะ
ใช่
- ปืนพก.22 ใช่ไหมคะ - ใช่
คุณใช้ปืนพก .22 ยิงเขาเหรอ
ใช่
เดี๋ยวฉันบอกนะ ชายผิวดำ
คุณรู้ไหมเขาแต่งกายอย่างไร คุณนอร์แมน
ผมคิดว่าน่าจะแจ็คเก็ตสีเข้ม
ที่เขาใส่ ผมมีหมวกของเขา
เขาทิ้งหมวกไว้ที่สนาม
ตอนเขาออกไป
แจ็คเก็ตสีเข้มเหรอคะ
แล้วก็กางเกงหลวมๆ
กางเกงหลวมๆ นะคะ
เดินแบบนั้น ไปแบบนั้น
โอเคค่ะ คุณนอร์แมน ฟังฉันนะ
ฉันอยากให้คุณอยู่ห่างจากปืน
เพราะเจ้าหน้าที่ไปถึงแล้ว ฉันอยากให้คุณเดินไปหาเขาที่ประตู
ได้ครับ
รักแรกของฉันคือ จัสติน แพทเทอร์สัน
ฉันอายุ 14
เขาเป็นคู่เดท คืนสู่เหย้าของฉัน ตอนเกรดเก้า
ปีแรกที่เราไปด้วยกัน
เราไม่คุยกันเลย
เขาและฉันขี้อายมาก
เราไม่เคยคุยกัน
ใช้เวลา 1 ปี กว่าเราจะทำอะไรด้วยกัน
จูบ กอด บอกรัก ทุกอย่าง
เราออกเดตกันประมาณ 2 ปี
จากนั้นก็คบๆ เลิกๆ จนถึงเกรด 12
จัสติน แพทเทอร์สันเป็น ครั้งแรกของฉันทุกอย่าง
ค่ะ
เพื่อนสนิทผมชื่อจัสติน แพทเทอร์สัน
เราเรียกเขาว่าแพท
นั่นจัสติน
"มอนโกเมอรี เคาน์ตี"
เราเรียนอนุบาลด้วยกัน
เราโตขึ้นมา ทำหลายๆ อย่างด้วยกัน
เจอผู้คนมากมาย เล่นบาสเก็ตบอล
พอเขาตาย
ทุกอย่างก็เปลี่ยน
ด้านบนเขียนว่า "ไปสู่สุขคติ แพท" มีชื่อเขา
จัสติน แพทเทอร์สัน วันเกิดเขา
23 มกราคม 1989
วันที่เขาตาย 29 มกราคม 2011
แล้วด้านล่าง
สเตตัสเฟสบุ๊คสุดท้ายของเขา "ทำไมต้องฉัน"
ทำไมต้องฉัน
เกิดอะไรขึ้นวันที่คุณรู้ว่าเขาตาย
แม่ปลุกฉันตอนประมาณ
6 โมงเช้าบอกว่า "จัสตินถูกยิง"
ฉันตอบว่า "ค่ะ แล้วเขาโอเคไหม" แม่ก็ตอบว่า "ไม่"
ฉันเลยบอก "หมายความว่าไง ไม่"
แม่บอก "เขาตายอยู่ข้างนอกเช้าวันนั้น"
ฉันช็อคมาก
ฉันลุกไม่ขึ้น นอนอยู่บนเตียงเป็นชั่วโมง
"ผมมีความผิดฐานเมาแล้วขับ ในวิดาเลีย จอร์เจีย"
"ผมมีความผิดฐานประพฤติ ไม่เรียบร้อยในวิดาเลีย จอร์เจีย"
"ผมมีความผิดฐานเมาแล้วขับ ในวิดาเลีย จอร์เจีย"
ผมไม่เคยกลัว
Southern Rites subtitles in other languages
Commenti
No comments yet. Be the first to leave one.