The Sea Inside (Mar adentro)

Χαλάρωσε.

Νιώθεις όλο και πιο ήρεμος.

Μπροστά σου ανοίγεται μια οθόνη .

Φαντάσου το αγαπημένο σου μέρος.

Συγκεντρώσου στην αναπνοή σου . . .

το σώμα σου βρίσκεται σε απόλυτη ηρεμία .

Συνέχισε.

Εισπνοή, εκπνοή . . .

εισπνοή, εκπνοή . . .

Τώρα βρίσκεσαι εκεί.

Πρόσεξε τις λεπτομέρειες:

τα χρώματα . . .

την υφή . . .

το φως. . .

τη θερμοκρασία . Νιώσε τη θερμοκρασία .

Άσε το γαλήνιο τοπίο να απλωθεί εμπρός σου .

Μια απέραντη αίσθηση γαλήνης.

Τι καταιγίδα ! Σίγουρα είναι κλειστό ;

-Νιώθεις πιο χαλαρός; -Δύσκολο με τέτοια θέα !

-Ποια θέα ; -Μέσα απ'τη φούστα σου .

Ανώμαλε! Λοιπόν, η ανάγνωση τελείωσε.

-Είναι ώρα να την πάρω. -Θα σηκωθώ να φτιάξω καφέ.

-Να βάλω μουσική; -Ό,τι έχει επάνω.

Σ'αφήνω στον Βάγκνερ σου. Τα λέμε.

Χούλια, μπες στ'αυτοκίνητο. Θα παγώσεις!

Πείσμα που το'χει.

Είσαι η Ζενέ; Είμαι ο Μαρκ.

Η Ζούλια;

Καλωσόρισα στη Γαλικία.

Φεβρουάριος είναι.

-Πώς ήταν η πτήση σου; -Καλή. Επιτέλους βλεπόμαστε.

Σε πειράζει να'ρθεις μαζί μου;

Συμφωνήσαμε να έρθεις μόνη.

-Ο Μαρκ; Σημειώσεις κρατάει. -Είναι έμπιστος;

Δουλεύει στην εταιρεία.

Είναι τεράστιο άλμα για τον Ραμόν.

Σήμερα είστε εσείς, αύριο ο Τύπος, η τηλεόραση...

Ο Ραμόν φοβάται μήπως γίνει κακή αρχη.

Μπορώ μόνο να πω ότι θα κάνω το καλύτερο.

Το ελπίζω.

Δεν είναι μόνο μια δουλειά για μένα.

Πίστεψέ με. Καταλαβαίνω τον Ραμόν.

-Με λένε Χούλια. -Η δικηγόρος.

Η Μανουέλα, κουνιάδα του Ραμόν.

-Χρειάζεσαι βοήθεια; -Καθόλου.

Ήρθαν.

-Δεν μπορώ να σε χαιρετήσω. -Δεν μπορείς;

Είπαν ότι ήσουν αγχωμένος.

-Αρχίζω με πρωινό. -Τι ώρα;

Στις εννιάμιση . Δεν είμαι πρωινός τύπος.

-Μετά ακούω λίγο ραδιόφωνο. -Τι προτιμάς ν'ακούς;

Λίγ ο απ'όλα . Ειδικά διαξιφισμούς.

-Σ'αρέσουν οι διαξιφισμοί; -Μ'αρέσει ο σαματάς.

Ο προσωπικός υπολογιστής μου.

-Εσύ το σχεδίασες; -Μ'αρέσει να εφευρίσκω.

Τα κατασκευάζει ο πατέρας μου με τον ανιψιό μου.

Δείχνεις πολύ σοβαρή.

Γιατί διάλεξες το θάνατο;

Θέλω να πεθάνω επειδή πιστεύω ότι τέτοια ζωή...

δεν έχει αξιοπρέπεια.

Καταλαβαίνω ότι άλλοι τετραπληγικοί...

μπορεί να προσβληθούν με τα λόγια μου...

αλλά δεν επικρίνω κανέναν.

Ποιος είμαι που θα κρίνω αυτούς που επιλέγουν τη ζωή;

Μην κρίνεις εμένα ή όποιον με βοηθήσει να πεθάνω.

Θα σε βοηθήσει κανείς;

Εξαρτάται από τη δύναμη που κρύβουν.

Πρέπει να ξεπεράσουν το φόβο τους. Δεν είναι τίποτα.

Ο θάνατος ήταν και θα είναι πάντα ανάμεσά μας.

Μας προ λαβαίνει όλους. Μα όλους.

Είναι μέρος μας. Γιατί να σοκάρονται...

που επιλέγω να πεθάνω, λες κι είναι μεταδοτικό;

Αν πάει σε δίκη...

θα ρωτήσουν γιατί δεν εξάντλησες όλες τις λύσεις.

Δε δέχεσαι την αναπηρική.

Θα'ταν σαν να δεχόμουν την ελευθερία που έχασα .

Σκέψου αυτό: Κάθεσαι εκεί...

ένα μέτρο μακριά. Τι είναι ένα μέτρο;

Μια ασήμαντη απόσταση για κάθε άνθρωπο.

Για μένα, ένα μέτρο μ'εμποδίζει να σ'αγγίξω...

είναι ένα αδύνατο ταξίδι.

Μια ψευδαίσθηση.

Μια φαντασίωση.

Γι'αυτό θέλω να πεθάνω.

Πέρασαν τρεις ώρες, Ραμόν.

Ώρα να με γυρίσει. Θα περιμένεις κάτω;

Μας τηλεφώνησε πριν ένα χρόνο.

Πίστευε ότι θα τον βοηθούσαμε να πεθάνει.

Μπορούσαμε να προσφέρουμε ψυχολογική στήριξη...

νομική συμβουλή, αλλά όχι υδροκυάνιο.

Έγινε έξαλλος. Του έκλεισα το τηλέφωνο.

Ξανατηλέφωνησε πιο ήρεμος.

-Είχε μια φοβερή διαύγεια. -Δεν αμφιταλαντεύτηκε ποτέ;

-Ποτέ. -Είναι σημαντικό.

-Πόσο καιρό είναι έτσι; -Είκοσι έξι χρόνια.

Όταν πέθανε η μητέρα του τον ανέλαβε η κουνιάδα του.

-Πώς είναι; -Σήκωσέ μου λίγο το χέρι.

-Θα σου αλλάξω το σακουλάκι. -Όχι τώρα.

Μια στιγμή. Ας περιμένουν.

Έχει παντρευτεί τον Χοσέ τον αδελφό του Ραμόν.

Ζουν όλοι μαζί στη φάρμα, από ένα μικρό λαχανόκηπο.

Τι λένε για όλα αυτά;

Οι άνθρωποι μπορούν να σκέφτονται ό,τι θέλουν.

Αλλά δε συμφωνώ με αυτό που ζητάει.

Γιατί όχι;

Θέλω το καλύτερο γι'αυτόν. Όλοι μας.

Γιατί θέλει να πεθάνει; Δεν είναι λογικό.

Δε θα τον βοηθήσω.

Δε θα δώσω σε κανέναν την άδεια να το κάνει.

Σε κανέναν.

Μην την αφήσεις εδώ. Στο δωμάτιό σου.

Ο θείος σου είπε να δεις τη συσκευή.

Την τσάντα!

Τι έπαθε;

Το καρούλι είναι σφιχτό.

Πώς πήγαν οι εξετάσεις;

-Ο δικηγόρος; -Γυναίκα είναι.

Πήγαν στην παραλία με τη Ζενέ και τον παππού.

Δε θα τη βρουν. Ειδικά αν οδηγεί ο παππούς.

-Δεν είναι σωστό. -Έχει ξεμωραθεί.

Γέρος είναι.

Ανακατεύεται, κάθεται όλη μέρα σπίτι.

Άχρηστος είναι.

Μια μέρα, ίσως χρόνια από τώρα...

κάποτε όμως, θα λυπάσαι τόσο γι'αυτό που είπες...

που θα μισείς τον εαυτό σου.

-Γιατί; -Κάποτε. Θα δεις.

Η θάλασσα είναι ύπουλ .

Όσοι τολμούν να κολυμπήσουν πρέπει να προσέχουν πολύ.

Ο γιος μου πήδηξε από εδώ.

Δεν ξέρω τι σκεφτόταν. Δεν ξέρω.

Έτυχε να πηδήξει τη στιγμή που τραβιόταν το ρεύμα.

Έσπασε το σβέρκο του στον πυθμένα.

Είναι κρίμα .

Είναι κάτι που μόνο όποιος το περνάει...

Όσο είναι θέλημα Θεού πρέπει να ζει.

Δεν το επιθυμεί όμως.

Δεν το είπε ποτέ αυτό. Δε μου το είπε ποτέ.

Ποτέ δεν είπε τίποτα.

Χάνουμε μόνο τα δάκρυα χαράς.

Αν κερδίσουμε το στοίχημα με το θάνατο...

αν η λησμονημένη μοίρα μας μας έριχνε ένα βλέμμα...

θα αγγίζαμε τον Παράδεισο.

Μολονότι ζήσαμε μια ζωή στην Κόλαση.

Αν βλέπεις αυτό...

σημαίνει ότι ίσως...

κάποιος νομικός...

ή πολιτικός ή οποιοσδήποτε με εξουσία...

...έχει κατανοήσει.

Αν και δε συμμερίζονται τον ψυχολογικό πόνο μου...

ίσως καταλάβουν ότι δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης.

Γιατί χαμογελάτε, Ραμόν;

Όταν δεν υπάρχει διαφυγή κι εξαρτάσαι απ'τους άλλους...

μαθαίνεις...

να κλαις με χαμόγελο.

Καλημέρα. Εδώ μένει ο Ραμόν Σαμπέδρο;

Ναι, τι θα θέλατε;

Ήμουν κοντά κι είπα να τον επισκεφθώ.

Άκουσα ότι τον επισκέπτονται.

Σύντομα.

-Με λένε Ρόσα. -Πλησίασε.

-Από πού είσαι; -Από το Βόιρο.

Έκανα βόλτα με το ποδήλατο.

Νιώθω γελοία!

Γιατί;

Τι να πω ; Δε σας ξέρω καν.

Δεν έχω να πάω πουθενά. Κάθισε.

Γιατί ήρθες;

Με δυσκο λεύεις. Πού δου λεύεις;

Σε εργοστάσιο. Και βάζω μουσική στο Ράδιο Βόιρο.

Ίσως σε έχω ακούσει.

Είμαι ερασιτέχνιδα.

-Καλά τα πας. -"Καλά" ναι.

Όταν αρχίσω δε σταματάω. Έχω δυο παιδιά.

-Σύζυγο; -Όχι .

Χωρίσαμε.

-Είσαι μόνη; -Είχα ένα φίλο.

Τον πατέρα του δεύτερου παιδιού μου. Αλλά χωρίσαμε.

Τώρα είμαι μόνη . Αλλά δε με πειράζει.

Ρώτησα μήπως έχω μια ευκαιρία.

Γιατί γελάς;

Συγγνώμη!

Αστειεύομαι.

Τι θα'κανα με δυο παιδιά; Μου αρκεί ο ανιψιός μου.

Σας είδα στην τηλεόραση.

Όλο και πλησιάζουμε.

Στο λόγο που σ'έφερε εδώ.

Άκουσα τα λόγια σας...

είδα στα μάτια σας... τόσο όμορφα μάτια.

Και σκέφτηκα, "Είναι τόσο γεμάτα ζωή.

Γιατί κάποιος με τέτοια μάτια θέλει να πεθάνει;"

Όλοι έχουμε προβλήματα. Δεν μπορείς να τ'αποφύγεις.

Δεν αποφεύγω το πρόβλημα. Το αντίθετο.

-Γι'αυτό ήρθα. -Γιατί;

Για να θελήσετε να ζήσετε.

Να σας πω ότι η ζωή...

Η ζωή τι;

Δεν αξίζει;

Ήρθες να με δεις ή να με πείσεις;

-Θέλω να γίνω φίλη σας. -Σεβάσου την επιθυμία μου.