Legend of Deification (姜子牙)

ในปีสุดท้ายของราชวงศ์ซาง

จักรพรรดิโจ้ว กลายเป็นทรราช

ปีศาจจิ้งจอก ได้เห็นโอกาสครั้งนี้

แปลงกายเป็น ต๋าจี่ พระมเหสีจักรพรรดิ

และเข้าควบคุมแผ่นดิน

เผ่าจิ้งจอกนำโลก เข้าสู่ความโกลาหล

สวรรค์สงสารเหล่ามนุษย์

สุดท้ายแล้ว พวกเค้าลุกขึ้นต่อต้าน

ปรมาจารย์แห่งสำนักเจียงซู ส่งกำลังเสริมลงมาจากสวรรค์

ดังนั้นแล้ว ทั้งสามภพ จึงตกอยู่ในสงคราม

ศิษย์ชั้นแนวหน้าของสำนักเจียงซู เจียง จื่อหยา

มุ่งมั่นที่จะปราบปีศาจทั้งหมด รวมทั้งนางจิ้งจอก

ที่รัก เจ้าทำอะไรไป?

เจ้าอยู่ไหน ที่รักของข้า?

พอแล้ว! หยุดการกระทำของเจ้าซะ!

เจียง จื่อหยา

ภาพลวงตาของเจ้า ทำให้ข้ากลัวไม่ได้

พวกเราเองก็มีเป้าหมายเหมือนกัน ใช่ใหมล่ะ?

ต้องมาทะเลาะกัน เพราะราชวงศ์ที่น่าเวทนานี้หรือ?

มันเป็นชะตากรรมของมนุษยชาติ ที่จะรับใช้เผ่าจิ้งจอก ตลอดไป!

ข้าขอเรียกหน้ากากผนึกมาร!

เจ้าปีศาจร้ายเอ๋ย

จงสิ้นฤทธิ์!

เมื่อสงครามสิ้นสุดลง

จักรพรรดิโจวพ่ายแพ้

สำนักเจียงซู ได้รับการยกย่อง

ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ ได้มอบหมาย ให้เหล่าทวยเทพ

ทำหน้าที่ปกป้อง ทุกสรรพสิ่งบนโลก

หลังจากก่อตั้งราชวงศ์ใหม่

ยังมีหลายอย่างที่ต้องทำ

ผู้ภักดีต่อราชวงศ์เก่า ถูกเนรเทศ

ดั่งซากอันเยือกเย็นของเป๋ยไห่ ไม่มีวันหวนคืน

สำหรับบทบาทของเขาในชัยชนะครั้งนี้

เจียง จื่อหยา ได้รับการสรรเสริญ

บางคนคิดว่า เขาสมควรได้เป็นผู้นำเทพเจ้าองค์ใหม่

แต่...

เห็นนั่นไหม?

ทำไมหินก้อนนั้น ถึงมีรูปร่างแปลกๆ?

เจ้าเห็นหินก้อนนั้น ครั้งสุดท้ายเมื่อใหร่กัน?

ข้าจะลองเข้าไปดูสักหน่อย

เดี๋ยวก่อน!

นั่นไม่ใช่.. โว่ว!

นั่นไม่ใช่ก้อนหิน แต่เป็นมนุษย์ต่างหากล่ะ

- มนุษย์เหรอ? - มนุษย์เหรอ?

ฟังนะ หลังจากมหาสงครามครั้งนั้น

สำนักเจียงซู ปล่อยบันไดสู่สวรรค์

และเชิญเหล่ามนุษยให้ขึ้นไป

คนแรกที่ขึ้นไปนั้นไม่ใช่ใครอื่น

นอกจาก เจียง จื่อหยา เอง

นั่นจะทำให้เขากลายเป็นเทพ

ข้าได้เสร็จสิ้นภารกิจ ตามที่ได้รับมอบหมายแล้ว

เจียง จื่อหยา

ปีศาจจิ้งจอกที่เจ้าปราบนั้น ไม่สมควรให้มีชีวิตอยู่

ทั้งสามภพได้ตัดสินแล้ว

ปีศาจจิ้งจอกต้องถูกประหาร ด้วยฝีมือเจ้า

ด้วยคำตัดสินนี้ โลกจะปลอดภัย

และเจ้าจะเป็นผู้นำเหล่าเทพ

เพราะเจ้า คอยช่วยเหลือผู้คน

ดังนั้นแล้ว เจ้าจะเป็นผู้สั่งการเหล่าสาวก

ให้คอยทำตาม เจตจำนงของสวรรค์

รับคำบัญชา

ฆ่านางซะ!

- ฆ่านาง! - ฆ่านาง!

- ฆ่านางเลย! - ฆ่านาง!

ฆ่า!

เก้าหาง ภาพลวงตาเหล่านี้มันไร้ผล

ชะตากรรมของเจ้าถูกผนึกไว้ จุดจบของเจ้ามาถึงแล้ว

เจียง จื่อหยา

อาจารย์ของเจ้ามีสิทธิ์อะไร ที่จะเข้าใจเจตจำนงของสวรรค์

ท่านอาจารย์ได้ช่วยมนุษยชาติ ให้รอดพ้นจากการทำชั่วของเจ้า

ช่วยมนุษยชาติงั้นเหรอ?

แล้ว...

ทำไมเขาไม่คิด จะช่วยนาง?

นางเป็นใคร?

เจ้าไม่รู้ความจริงอะไรเลย

นางคือ...

เจียง จื่อหยา

อย่าปล่อยให้นางหว่านเมล็ด แห่งความสงสัยในใจเจ้า!

ฆ่านาง!

เตรียมตัวตายซะ

ฆ่า!

ฆ่า!

ระวัง!

เวทมนตร์ของนาง!

ทำจิตใจให้บริสุทธิ์! ต่อต้านภาพลวงตา!

เจียง จื่อหยา! เอาหน้ากากออกให้ข้า!

หือ?

เจ้าทำลายกฎสวรรค์ สมควรถูกประหาร

ถ้าข้าตาย

นางก็ตายด้วย

ช่วยด้วย

ท่านอาจารย์ ยังมีผู้บริสุทธิ์ อยู่ในร่างของนาง

เจียง จื่อหยา!

ปล่อยนางซะ!

อืม...

เจียง จื่อหยา! มาด้วยกันเร็ว

มันนานมาพอแล้ว!

เมื่อไหร่เราจะได้กลับสำนัก!

เจ้าได้ปลดผนึก เจ้าต้องโดนลงโทษ

แต่ข้าเห็นวิญญานผู้บริสุทธิ์

ในตัวของนางจิ้งจอก

หุบปาก!

สิ่งที่เจ้าเห็น มันเป็นภาพลวงตาของนาง

ภาพลวงตา?

หากนางปีศาจจิ้งจอก หนีกลับไปโลกมนุษย์ได้ละก็

สงครามครั้งยิ่งใหญ่ ที่ผ่านมา

ก็คงจะเปล่าประโยชน์

โชคดีที่ นางปีศาจจิ้งจอกถูกประหารแล้ว

แต่เจ้าจะต้องถูกขับไล่ ออกไปจากสำนักนี้ซะ!

แต่ข้าเห็น..

เจียง จื่อหยา

ท่านอาจารย์!

ข้าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องผนึกพลังของเจ้าไว้

และเนรเทศเจ้าไปยังเป๋ยไห่

เมื่อถึงเวลา ที่เจ้าเลิกหมกมุ่น

กับภาพลวงตาของปีศาจจิ้งจอกแล้ว

เจ้าถึงจะกลับมาได้

น่าเบื่อชะมัด

จักรพรรดิโจวยังได้เป็น เทพเจ้าแห่งการแต่งงาน แล้วข้าล่ะ?

ข้าต้องมาติดอยู่ที่นี่

คอยเป็นพี่เลี้ยง!

ฟูจู?

อย่า! นั่นเอาไว้แบ่ง ให้เราทั้งสามกินนะ

โอ้ย ข้ารู้แล้ว! เจ้าอยากจะกัดข้าใช่ไหม! ได้!

หือ!

แค่ตะขอเบ็ตแท้ๆ

ปลาตัวนั้นยังโง่พอๆ กับเจ้าเลย

เดี๋ยว...โอ้ว!

ไม่อยากเชื่อเลย

บอกข้าที

เจ้าทำใจปล่อยปลาได้ แต่ทำไมเจ้าปล่อยวางเรื่องนี้ไม่ได้?

เจียง จื่อหยา!

ข้า...

เจ้าอยากให้ข้าหัก ไม้เท้านี่ใช่ไหม!

ข้าพูดจริงนะ! ฮึบ!

หยุดเลย!

เจ้าอยากจะกลับไป ที่สำนักเจียงซูหรือเปล่าล่ะ?

เจียง จื่อหยา! นั่นมันก็แค่ภาพลวงตา!

ก็แค่เจ้าปีศาจจิ้งจอก มันหลอกเจ้า

อย่างที่ว่า

"แมลงวันจะไปหา ใข่ที่แตกแล้วเท่านั้น"

ไม่ใช่ว่าข้า จะเปรียบเจ้าเป็นใข่ หรืออะไร...

- กลับไปเถอะ - หา?

เจ้าทำงานดีมาก

สิบปีมันนานมาพอแล้ว

ข้าคนเดียวที่ควรถูกลงโทษ

ฮึ่ม...

เจ้ามันโคตรโง่

ถ้าไม่ใช่เพราะ คำสั่งอาจารย์ละก็

ข้าไปนานแล้ว

ฟูจู

หา?

ข้ามีหนึ่งตา

ข้ามีสองปาก

ข้ามีสามแขน

ส่วนข้ามีสี่ขา

ฮ่า เจ้าแพ้แล้ว!

ดูขาพวกนี้ของข้าสิ!

- อะไรกัน? - ดื่มซะ!

ดูเจ้าพวกโง่นั่นสิ

อะไรเนี้ย? ไอ้เด็ก...!

แม่ค้าบ! มีลุงมาแกล้งผมค้าบ!

ไอ้สารเลวคนไหน กล้ามาทำร้ายลูกข้า?

ข้าจะฉีกเจ้าออกเป็นชิ้นๆ เลย!

ใครคิดจะฉีกข้า?

โอ้

ร้อน! ร้อน! ร้อน! ร้อน! ร้อน!

มันไหม้หมดแล้ว!

ปีศาจสวะพวกนี้ อยากจะมีเรื่องใช่มะ

ส่งอาวุธของพวกเจ้ามา!

ไอ้ขี้ขลาด! นางจิ้งจอกฆ่าเจ้าแน่ ถ้ารู้ว่าเจ้าหนีไป

แต่นางจะได้ตัวเจ้าก่อนเว้ย!

เพราะนางได้กลิ่นความกลัวจากตัวเจ้าไง!

หา ลองพูดอีกทิซิ!

เจียง จื่อหยา?

เค้ามาทำไมที่นี่?

ให้ตายสิ

โอ้โฮ!

ชายผู้ยิ่งใหญ่

คนที่ทำให้พวกเรา มาติดอยู่ที่นี่! นี่นา

ขอตัวก่อน

ฮึ...

สุดท้ายแล้ว เราทั้งหมดก็มาติดอยู่ด้วยกัน

คงจะแย่มากสำหรับเจ้าเลยละสิ!

พวกสวะจากทั้งสามภพ เป็นที่ไม่ชอบของสำนักเจียงซู!

ช่าย! ถูกใจเลย!

พวกสวะจากทั้งสามภพ!

- พวกสวะ! - แกได้ยินมะ?

แล้วถ้าเจ้าชนะสงครามแล้ว?

ทำไมยังมาติดอยู่ที่นี่กับพวกข้า! ฮ่าๆๆ

เจ้าของร้าน ข้ามาขอซื้อข้าว?

แหม่ ๆ ๆ เจียง จื่อหยา

ช่างเป็นแขกที่หายาก อะไรอย่างนี้

ตามกฎของทะเลเหนือแล้ว สินค้าจะต้องมีการแลกเปลี่ยน

ไม้เท้าแห่งทวยเทพ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว!

- แล้วชิ้นนี้ละ? - ฮึ่ม...

ผ้าคุนหลุน

คงไม่ใช่ของ เซินกงเปา

เพื่อนของเจ้า ที่ข้าเคยเห็นก่อนหน้านี้

คนน่าเวทนาอย่างเค้า ยังต้องเอาต่างหูมาแลก