What Happened to Dorothy Bell?

(เสียงซ่าแทรก)

(เสียงซ่าหายไป)

- ยินดีต้อนรับเพื่อนๆ ทุกคน (เสียงซ่าแทรก)

หยิบผ้าห่มผืนโปรดมาห่มให้สบาย

เพราะฉันมีนิทานแสนสนุกจะมาเล่าให้ฟัง

เป็นเรื่องของคุณยายตัวเล็กที่มีปากกว้างใหญ่

มาอ่านไปพร้อมกับฉันนะ

เรื่องมันเป็นแบบนี้

(เสียงเคี้ยวตุ้ยๆ)

- ออซซี่ ทำไมไปนั่งใกล้ทีวีขนาดนั้นล่ะ?

พ่อว่าหน้ากากหนูเป็นไงบ้าง?

หนูถือกล้องได้ไหม?

- ไม่ได้ ทุกครั้งที่พ่อให้หนูถือกล้อง

หนูทำมันหล่นตลอดเลย

ของพวกนี้มันแพงมากนะ

ครั้งนี้หนูจะไม่ทำหล่นค่ะ

นะพ่อ นะ - ไม่ได้ พ่อเสียใจด้วย

ได้เวลานอนแล้ว (เสียงเครื่องเล่นเพลงคลิก)

ไปแปรงฟันซะ

เฮ้อ น่าเบื่อจัง

แม่ไปไหนคะ?

เดี๋ยวแม่ก็กลับมา

แม่มีธุระต้องจัดการน่ะ

หนูอยากเจอคุณยาย

- คุณยายก็ไม่อยู่ที่นี่เหมือนกันลูก

แต่พ่ออยู่กับหนูตรงนี้ไง โอเคไหม?

สายเรียกเข้า (ฟังไม่ได้ยิน)

ฮัลโหล? - ว่าไง

- อยู่ไหนน่ะ? - ยังอยู่ที่สถานีตำรวจอยู่เลย

น่าจะอีกสักพักใหญ่ๆ เลยล่ะ

พวกเขาเจอแม่คุณหรือยัง? - ยังเลย

พวกเขายังหาอยู่

โอเค

ฉันเกลียดเรื่องนี้จัง

ใช่ ฉันก็เหมือนกัน

เดี๋ยวฉันจะคอยอัปเดตนะ

บอกออซซี่ด้วยว่าราตรีสวัสดิ์และแม่รักลูกนะ

เดี๋ยวบอกให้ รักคุณนะวิค

รักคุณเหมือนกัน ดาร์เรน

(เสียงฝีเท้าลาก)

10, 9, 8,

7, 6, 5, 4,

3, 2, 1

จะพร้อมหรือไม่พร้อม หนูไปแล้วนะ!

เร็วเข้า ช่วยถอยหลังหน่อย

โธ่ เอ๊ย

- ในทุกๆ วัน มีผู้คนนับพันโทรมา เขียนจดหมาย

หรือมาเยี่ยมห้องสมุด

จริงครับ

นิสัยแย่ๆ ของ (ฟังไม่ได้ยิน)

(เสียงฝีเท้าเดิน)

(เสียงฝีเท้ากระแทกจากที่ไกลๆ)

หนูได้ยินเสียงคุณยายนะ

หนูรู้ว่าคุณยายอยู่ในนั้น

ออกมาได้ไหมคะ?

เจอตัวแล้ว คุณยาย

เฮ้ นั่นหน้ากากของหนูนะ เอาคืนมาเลย

ถอดหน้ากากออกหน่อยได้ไหมคะคุณยาย?

หนูไม่ชอบเวลาคุณยายใส่มันเลย

(เสียงแมลงวันบิน)

เอาล่ะ คราวนี้ตาคุณยายหาหนูบ้างแล้วนะ

เต็มไปด้วยหนอน

(เสียงฝีเท้าวิ่งตึงตัง)

(เสียงคำรามลึกลับ)

(เสียงแมลงวันบิน)

เราเริ่มชินกับความมืดมิด

ยามเมื่อแสงสว่างถูกดับลง

ดั่งเช่นเพื่อนบ้านถือตะเกียงมา

เพื่อเห็นการกล่าวลาของเธอ

เพียงชั่วครู่

เราก้าวเดินอย่างไม่มั่นคง เพราะความใหม่ของราตรี

จากนั้น ปรับสายตาให้เข้ากับความมืด

แล้วพบกับเส้นทาง ยืนหยัดขึ้น

และก้าวผ่านความมืดมิดที่กว้างใหญ่กว่าเดิม

ค่ำคืนเหล่านั้นในห้วงความคิด

ยามที่ไร้แสงจันทร์เผยสัญญาณ

หรือดวงดาวที่ปรากฏขึ้น ภายในใจ

ผู้กล้าหาญที่สุดย่อมควานหาไปบ้าง

และบางครั้งก็เดินชนต้นไม้เข้าเต็มหน้าผาก

แต่เมื่อพวกเขาเรียนรู้ที่จะมอง ไม่ว่าจะเพราะความมืดเปลี่ยนแปลงไป

หรือมีบางสิ่งในการมองเห็นที่ปรับตัวเข้าหาเที่ยงคืน

และชีวิตก็ก้าวเดินต่อไปได้เกือบจะตรงทาง

- ความกล้าหาญที่จะฝ่าฟันความยากลำบาก ฉันชอบนะ

ใช่ค่ะ รู้สึกเหมือนเอมิลี ดิกคินสัน

สื่อถึงฉันในระดับที่ลึกซึ้งมาก

พลังที่งานศิลปะสามารถมอบให้ได้

ใช่ ขอบคุณที่มาแชร์กันนะออซซี่

ค่ะ แน่นอนอยู่แล้ว

แล้วเรื่องการจดบันทึกล่ะ ลองทำดูหรือยัง?

- ค่ะ จริงๆ หนูเริ่มทำวิดีโอไดอารี่แนวนี้ขึ้นมา

หนูรู้สึกว่าการได้เห็น

และได้ยินตัวเองพูดความคิดของตัวเองออกมา มันช่วยได้มากเลยค่ะ

แล้วหนูก็คิดว่าการเก็บเรื่องราวของตัวเองไว้ที่ไหนสักแห่งนั้นสำคัญ

หนูจะได้มีบันทึกความจริงที่ว่าหนูเป็นใคร

ถูกต้องเลย

ฉันดีใจมากที่หนูเริ่มก้าวเดินไปในทางนี้

ฉันชื่นชมความกล้าหาญของหนูนะ

หนทางยังอีกยาวไกล แต่หนูมาถูกทางแล้ว

- ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้เกี่ยวกับตัวเอง

และประวัติของหนูเอง

หนูจำเป็นต้องเติมเต็มช่องว่างเหล่านั้นให้เต็มค่ะ

หนังสือสื่อสารกับเราได้

พวกมันมีพลัง

ที่จะพาเราออกไปผจญภัยนอกเหนือจากชีวิตของเราเอง

พวกมันสอนให้เรารู้จักการใช้ชีวิต รู้จักดูแลตัวเอง

และดูแลโลกใบนี้รอบตัวเรา

ในหนังสือทุกเล่มมีจิตวิญญาณ

มีเสียงที่อยากจะถูกรับฟัง

คุณยายของหนู ท่านบอกว่าเคยได้ยินเสียงพวกมัน

ดังฟังชัดเลยล่ะ

ท่านหมายความตามนั้นจริงๆ

ท่านอ้างว่าหนังสือพวกนั้นบอกให้ท่านทำเรื่องต่างๆ เรื่องแย่ๆ

แล้วท่านก็ทำตามนั้นจริงๆ

- เรามาคุยเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้กันหน่อยได้ไหม?

ได้ค่ะ?

บาทหลวงคนที่เราได้คุยด้วย

เขาบอกเราว่าเขาเห็นคุณป้วนเปี้ยน

อยู่หลังโบสถ์ก่อนที่จะเกิดไฟไหม้

คุณพอจะเห็นไหมว่าอะไรหรือใครเป็นคนเริ่มมัน?

ไม่ค่ะ

มันไม่ใช่การค่อยๆ ดำเนินไป

ของอาการป่วยทางจิต

มันเกิดขึ้นข้ามคืนเลย

และฉันก็ไม่รู้ว่าอะไรที่เปลี่ยนไป

แต่นั่นไม่ใช่คุณยายที่ฉันจำได้เลย

โดโรธี เบลล์ เป็นคนจิตใจอ่อนโยน

เป็นหัวใจของครอบครัวเรา เป็นบรรณารักษ์คนโปรดของเมือง

เธอคือคนที่ทำให้ฉันรักการอ่าน

และความทรงจำส่วนใหญ่ที่ฉันมีเกี่ยวกับเธอก็เลือนลางมาก

ฉันไม่รู้ว่าอันไหนเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องที่ฉันฝันไปเอง

จิตใจคนเรามีกลไกป้องกันตัวแบบนี้

มันสามารถกดทับความทรงจำที่บอบช้ำเอาไว้

พวกมันไม่ได้หายไปไหน

แค่ถูกล็อกไว้ในช่องเก็บของ

และโยนกุญแจทิ้งออกไปสู่โลกกว้าง

เพื่อรอวันที่จะถูกค้นพบอีกครั้ง

ตอนโตมา ฉันเคยเชื่อมาตลอด

ว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์นั่นแหละที่ทิ้งรอยแผลไว้ให้ฉัน

นั่นคือสิ่งที่พ่อแม่เคยบอกฉันไว้

ฉันพบเรื่องนี้ครั้งแรกในบล็อกเรื่องลี้ลับที่ชื่อว่า

"ตำนานเมืองสเปลล์บาวด์" เมืองบ้านเกิดของฉัน

ที่ที่ทุกอย่างเกิดขึ้น

โดโรธี เบลล์ บรรณารักษ์แม่มดแห่งห้องสมุดเอ็ดเวิร์ด

ว่ากันว่ายังคงวนเวียนอยู่ในโถงทางเดิน

พวกเขาบอกว่าถ้าคุณตะโกนเรียกชื่อเธอ

แล้วตั้งใจฟังดีๆ บางทีคุณอาจจะได้ยินเสียงกระซิบตอบกลับมา

มีภาพถ่ายนี้ที่กำลังแชร์กันในเน็ต

พวกเขาอ้างว่ามันจับภาพผีของเธอได้

มันเบลอมากเลยนะ แต่ฉันก็ไม่แน่ใจ

ฉันดูแล้วก็เหมือนจะเห็นอยู่บ้างนะ