Reggie

- ฉันว่าเป็นเกริ่นนำนะ - โอเค

เรจจี้ เรจจี้

วันนี้เราจะมาคุยกันเรื่องอดีตของผม

เรจจี้

ช่างเป็นเวิลด์ซีรีส์ที่ยอดเยี่ยม ของเรจจี้ แจ็กสัน

เรจจี้ เรจจี้ เรจจี้

ผมว่ามันไม่ใช่อดีตที่เลวร้ายเลย

ตอนนี้เรจจี้ออกจากเกมแล้ว

ชาวอเมริกันมักถูกดึงดูดเข้าหาฮีโร่...

เรจจี้ แจ็กสัน ความสำเร็จอันหอมหวาน

ถ้าจะไปฝั่งตะวันตก ต้องบรรจุกระสุน ในจุด 44 ให้พร้อม สองกระบอกไปเลย

พวกที่เวลาอยู่ในที่ที่คนแน่นๆ จะดูมั่นอกมั่นใจ

มากกว่าพวกเราส่วนใหญ่ที่ได้แต่แอบฝัน

เรจจี้ แยงก์ชนะ

ผู้คนเรียกเขาว่ามิสเตอร์ออคโทเบอร์ เขาสร้างความตื่นเต้นทั้งในและนอกสนาม

เรจจี้

เขามอบความตื่นเต้น มอบความเป็นผู้นำ

และช่วยพาทีมแยงกีส์ กลับสู่จุดสูงสุดของโลกเบสบอล

ตอนนี้พวกเขาคิดอะไรกันอยู่

หลักๆ แล้วคุณคิดถึงเรื่องอะไรครับ

ความเก่งกาจของผมยังไงล่ะ

แจ็กสันกระชากอารมณ์

ผมรู้ว่าผู้คนกลัวผม ผู้คนไม่สบายใจตอนอยู่ใกล้ผม

ผมยังไม่แพ้นะ จะไม่แพ้ด้วย คุณต้องเอาชนะผมก่อน

แต่เหตุผลที่คุณรู้สึกไม่สบายใจ ก็เพราะผมคือความจริง

ดูเหมือนเวลามีปัญหาในสมาคม ผมดูจะไปอยู่ใจกลางปัญหา

ไม่ได้อวดดี ไม่ได้น่ารังเกียจ มันคือความจริง เป็นสิ่งที่มันเป็น

ผมจะพูดความจริง และความจริงมันก็เจ็บปวด

พอกันทีกับเรจจี้ แจ็กสัน ที่ใจดีและอ่อนหวาน

จบตอนนี้เลย พอที

REGGIE กว่าจะคว้าฝัน

บ้านของเรจจี้ แจ็กสัน มอนเทอเรย์ แคลิฟอร์เนีย

แยงกีส์ นิวยอร์ก

เรจจี้

ที่แน่ๆ ผมไม่ได้เตรียมต้อนรับพวกคุณ

ผมลังเลเรื่องสารคดีนี้นะ

เพราะผมควบคุมมันไม่ได้

- ผมจะเปลี่ยนให้ดูเหมือนคันนั้น - โอเค

- มันจะเป็นช็อตชวนตะลึง - ได้ค่ะ

คุณเชื่อใจคนที่ไม่รู้จักมากเกินไป

แต่ผมคิดว่ามันสมควรแก่เวลาแล้ว

ถ้าผมคิดจะเล่า ผมคิดว่าถึงเวลาที่จะเล่าเรื่องราวแล้ว

และแน่นอนว่าบางสิ่งที่ผมจะพูดออกไป

มันจะมีอีกด้านหนึ่งของเรื่องราวอยู่

แต่เรื่องราวด้านนี้คือเรื่องราวของผม เป็นมุมมองของผม

พีต ทำไมฉันได้ยินเสียงนายไม่ชัดเลย

เสียงของพีต โรส เรดส์แอนด์ฟิลลีส์

ได้ยินฉันหรือยัง

ได้ยินแล้ว

เรากำลังถ่ายสารคดีอยู่ ฉันเลยกำลังอวดเจ้าพวกนี้

รถพวกนี้อย่างเจ๋งเลย นี่แหละสิ่งที่ฉันเก็บไว้ที่บ้าน

พอนายไม่ไปที่คูเปอร์สทาวน์ มันก็คงไม่เหมือนเดิม

เกิดอะไรขึ้นล่ะ

ไม่รู้สิ เรื่องการเดินทางน่ะ พีต ฉันเบื่อที่ต้องเดินทางจะแย่

นายเดินทางมาจากไหนนะ

แคลิฟอร์เนีย

คือ... ฉันกำลังเดินทางมาจากลาสเวกัส

ฉันกำลังคิดว่าจะไปละ

มีทั้งเอ็ดดี้ เมอร์เรย์ กับเบนช์ กับชมิตตี้ แล้วก็เบร็ตต์

พวกเขาโทรมาถามว่าฉันจะไปไหม

นายเป็นคนสำคัญนะ เพื่อน

ขอบใจมาก พวก

ฉันจะ...

ใช่ ฉันว่านายคงตัวเล็กลงด้วย

ตอนนี้ฉันสูงแค่ 177 ซม.

ตอนแรกนายสูง 188 ซม.เลยนะ

ฉันจะรอให้นายตัวหดจนเป็นจ็อกกี้ แข่งม้าที่ซานตาแอนิตานะ

โอเค เพื่อน เดี๋ยวตัดสินใจได้แล้ว จะโทรไปบอก

- ได้เลย บาย - ได้ ไว้เจอกันนะ

ผมเป็นแฟนเบสบอล ที่เป็นนักเบสบอลที่เก่งด้วย

ตอนยังเด็ก ผมไปนั่งอยู่บนอัฒจันทร์

ที่นั่งละ 50 เซนต์ ที่นั่งด้านหลังตรงส่วนของคนดำ

วันที่ 22 มิถุนายน ปี 1967 ผมเพิ่งถูกเรียกตัวให้ขึ้นไปเล่นในลีกใหญ่

เราแข่งกับทีมแยงกีส์ ผมกำลังเดินออกจากสนาม

เข้าไปตรงม้านั่งผู้เล่น มิกกี้ แมนเทิลกำลังเดินมาเบสแรก

ผมก็หยุด เพราะผมขวางทางเขา

เขาพูดว่า "ไม่ต้อง เรจจี้ เดินต่อไปเลย"

ผมนี่แบบ "เขารู้ชื่อฉันด้วย

"มิกกี้ แมนเทิล รู้ชื่อฉันด้วย นี่ ทุกคน"

คุณมองหามรดกตกทอด ของคุณหรือเปล่าคะ

ขอเสียงต้อนรับมิสเตอร์ออคโทเบอร์

หมายเลข 44 เรจินัลด์ มาร์ติเนซ แจ็กสัน

แยงกี้สเตเดียม

เมื่อคุณอายุเท่าผม มันก็เจ็บปวดพอแล้ว

และรู้ว่า

มันไม่ได้เปลี่ยนไปนักเลย

มิสเตอร์ออคโทเบอร์

ผมไม่ใช่นักประวัติศาสตร์หรอกนะ แต่ผมก็มีประวัติบางอย่าง

และประวัติศาสตร์ของผม 74 ปีที่ผ่านมาก็มีเรื่องราวอยู่เยอะเลย

สิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่เรื่องโกหก

พอมองย้อนกลับไป เรื่องราวของผมคือความเชื่อมโยง

ของแซตเชล เพจ และเรื่องราวบางส่วนของแจ็กกี้ โรบินสัน

เมย์ส บ๊อบ กิ๊บสัน แฟรงก์ โรบินสัน และเคิร์ต ฟลัด

แฮงค์ แอรอน และผู้คนเหล่านั้น ที่ทำเพื่อผมมามากมาย

นักกีฬาผิวขาวกับผิวดำก็เหมือนกัน

เราทุกคนเหงื่อออก เราวิ่งสองขา

สังคมสิที่ปฏิบัติกับพวกเราแตกต่างกัน

นั่นคือชีวิต

โลกเต็มไปด้วยการเหยียดสีผิว

คุณเป็นคนดำ คุณเป็นคนผิวสี คุณแตกต่าง คุณด้อยกว่า

คุณควรดีใจแล้วที่ได้มาอยู่ตรงนี้

และเราอยู่กันมาถึงวันนี้ แต่มันกลับไม่แตกต่างจากเดิมเลย

การประท้วงโดยนักกีฬา

แบล็กไลฟส์แมตเทอร์

วงการกีฬาหยุดชะงักชั่วคราว คืนนี้ผู้เล่นในเอ็นบีเอไม่ยอมแข่งขัน

กีฬาอื่นๆ ก็เอาอย่างด้วย รวมทั้งเมเจอร์ลีกเบสบอล

เมื่อไหร่ผู้คนจะเข้าใจซะทีว่า

นี่ไม่ใช่เวลาหุบปากเงียบและเหวี่ยงไม้ หรือหุบปากเงียบและเลี้ยงลูกบอล

นี่ไม่ใช่เวลาทำแบบนั้น

นี่คือเวลายอมรับความเป็นจริง และช่วยกันสร้างความเปลี่ยนแปลง

ผมจะพูดด้วยความสัตย์จริงว่า มันทำให้ผมคิดว่า "ฉันทำมากพอหรือยัง"

"ฉันสร้างผลกระทบมากพอหรือยัง"

มีหลายครั้งที่คุณต้องพูดถึง ความเจ็บปวดในชีวิตของคุณ

หาโอกาสบอกเล่ามันออกไป

เพราะเรามีเรื่องราวเกี่ยวกับเบสบอล ที่ต้องเล่าออกไป

เป็นเบสบอลแบบที่เราอยากลืม

แอตแลนตา จอร์เจีย

ฮีโร่เจ้าถิ่น เฮนรี่ แอรอน เล็งเป้าไว้แล้วครับ

ลูกพุ่งตระหง่านไปในอากาศเลยครับ มันไปแล้วครับ โฮมรัน

ลูกที่ 700 ของเฮนรี่ แอรอนครับ

ผมเริ่มด้วยการเล่น ให้ทีมอินเดียนาโพลิสคลาวส์

ได้เงินวันละ 1.50 ดอลลาร์ มาซื้ออาหารกิน

แฮงค์ แอรอน ผู้เล่นทรงเกียรติเอ็มแอลบี

ผมมีรองเท้าแค่คู่เดียว

มีเสื้อเชิ้ตตัวนึงที่พี่สาวยกให้

อาชีพของคุณส่งผลกระทบกับผมจนถึงจุดที่

ผมไม่อาจเป็นผู้เล่นอย่างที่คุณเคยเป็นได้

แต่ที่แน่ๆ คือผมเรียนรู้ ที่จะจัดการกับตัวเอง

ในแบบที่คุณเคยทำ

เพราะคุณมุ่งมั่นมาก ที่จะตีโฮมรันให้ได้ 715 ลูก

อีกนานแค่ไหนก่อนที่แฮงค์ แอรอน จะทำโฮมรันลูกที่ 714 ได้จากเบ๊บ รูธ

ความยากลำบากของภูเขาที่คุณปีนป่าย

บางครั้งก็เห็นจากสีหน้าของคุณได้เลย

จดหมายเกลียดชัง

ถึงไอ้นิโกร นายไม่ได้ทำลายสถิติเบ๊บ รูธ

แกมันนิโกรตัวเหม็น

คุณต้องรับมือ กับพวกเรื่องกฎหมายจิม โครว์

เรจจี้ ไอ้การไล่ตามสถิติของเบ๊บ รูธน่ะ

บางคนบอกว่า "นายก็อยากทำแค่นั้นแหละ

"นายอยากทำลายสถิติเบ๊บ รูธ"

พูดบ้าอะไรกัน

ชั่วชีวิตผมเนี่ย ไม่เคยคิดเรื่องเบ๊บ รูธเลย

พีต โรสพยายามทำลายสถิติของไท โคบบ์ ผมว่าเขาทำแบบนั้นนะ

ใช่

แต่ตอนนั้นไม่เห็นมีใครพูดอะไรเลย

- เขาได้มีช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต - ครับ

แต่กับผม ผมนั่งกับเพื่อนร่วมทีมยังไม่ได้เลย

ผมกินกับเพื่อนร่วมทีมไม่ได้

ผมต้องแอบออกจากสนามเบสบอล ทางประตูหลัง

และทุกครั้งมันก็ทำให้ ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนโง่

ผมอยากขอบคุณมาก

ผมแค่ดีใจที่มันใกล้จบแล้ว

ความทรงจำส่วนนั้นของเกม ยังติดค้างในหัวผมอยู่เลย

ไอ้เรื่องที่ว่า "นายทำแบบที่เบ๊บ รูธทำไม่ได้หรอก"

ผมทำแบบที่เบ๊บ รูธทำไม่ได้

ใช่เลย "ทำไมถึงพูดว่า ฉันพยายามแซงหน้าเบ๊บ รูธล่ะ

"ฉันเปล่า ฉันแค่พยายามทำให้เห็นว่า แฮงค์ แอรอนเป็นใครต่างหาก"

ใช่เลย

เบสบอลเป็นกีฬาที่พัฒนาช้ามาก

เบอร์มิงแฮม ปี 1967

แฮงค์ ตอนผมพูดถึงแอละบามา มันคือบ้านเกิดของคุณ

ครับ

ห้องนั่งรอสำหรับคนผิวสี

ผมเคยไปเล่นที่เบอร์มิงแฮม

ตอนนั้นบูล คอนเนอร์เป็นนายอำเภอ

คิดว่าจะทำให้เบอร์มิงแฮม แบ่งแยกเชื้อชาติต่อไปได้ไหม

ผมอาจจะทำไม่ได้ แต่ก็พยายามจนตัวตายเลยละ

แล้วเขาก็พูดว่า "ไม่มีคนดำคนไหน จะได้ดูการแข่งที่เมืองนี้แน่"

พวกเขายกเลิกการจัดการแข่งขัน ไมเนอร์ลีกในเบอร์มิงแฮม

เพราะมีเด็กสาวสี่คนถูกฆ่าในโบสถ์

เด็กตัวเล็กๆ เลย

ผมไม่อยากไปที่นั่นเลย ผมกลัวมาก

กลุ่มแรกที่ได้สวมชุดนักกีฬาเบอร์มิงแฮม

เบอร์มิงแฮม แอละแบมา

ตอนผมถูกคัดเข้าทีมแคนซัส ซิตีเอส์ และต้องไปเล่นในไมเนอร์ลีก

ตอนนั้นเบอร์มิงแฮมเป็นเมืองที่อยู่ยากมาก

ไม่มีใครในหมู่พวกเราเคยลงใต้มาก่อน

วิธีที่ทุกอย่างถูกกำหนดขึ้น

โจ รูดี้ เพื่อนร่วมทีมเอส์

มันเป็นอะไรที่น่าตกใจมาก

ดีใจที่คุณมาเยือนเบอร์มิงแฮม

สองสามสัปดาห์แรก ผมหาที่พักไม่ได้เลย

เฉพาะคนขาวที่เข้าได้

ผมเลยพักอยู่กับโจ รูดี้ โรลลี่ ฟิงเกอร์ส และเดฟ ดันแคน

เราอายุแค่ 19 กับ 20 ผมนอนบนโซฟาบ้านพวกเขาทุกคืน

ฉันก็พยายามให้นายอยู่ต่อนะ แต่ผู้หญิงที่ดูแลตึก

ไม่อยากให้นายอยู่ที่นั่น

ไม่นานพวกเขาก็ขู่จะเผาตึก เว้นแต่ผมจะไปอยู่ที่อื่น

ผมเลยเข้าเมืองแล้วย้ายไปอยู่ในโรงแรม

นักท่องเที่ยวผิวสี ให้แวะที่โรงแรมแม็กไกวร์

มีผู้หญิงคนนึงที่โรงแรม พ่อของเธอเป็นเจ้าของ เธอทำงานที่นั่น

บางครั้งผมก็จะไปเจอเธอเพื่อกินมื้อเช้า ถ้าผมออกไปข้างนอกไม่ได้

ผมกลัวเสมอที่ต้องใช้เวลากับเธอ ตอนอยู่ทางใต้นี่

มีข่าวว่าหนุ่มนิโกรจากชิคาโก เอ็มเม็ตต์ ทิลล์

คนทั้งชาติสาบานว่า จะลงโทษหนุ่มชิคาโก

ถูกกล่าวหาว่าเล่นหูเล่นตาให้ภรรยา ของรอย ไบรอันต์ทั้งที่เธอไม่ต้องการ

ใช่ สมัยนั้นประเทศนี้แย่มาก เรื่องนั้นแน่นอนเลย

เราจะหยุดแวะ ที่ร้านอาหารเล็กๆ ข้างทาง

รอย ไบรอันท์ พิทเชอร์ ผู้เล่นทรงเกียรติ

เราต้องไปซื้ออาหารมาให้นาย เพราะพวกนั้นไม่ยอมให้คนผิวดำเข้า