最初の200行です。
แผ่นดิน
ในวิวัฒนาการของอารยธรรมมนุษย์...
แผ่นดินจะมีบทบาทสำคัญเสมอ
เมื่ออารยธรรมพัฒนาขึ้น ผู้คนอยากสร้างอาหารของตัวเอง
พวกเขาเปลี่ยนป่าไม้เป็นพื้นที่เกษตร
ทำให้มันเป็นส่วนสำคัญ ของการรับรู้ความมีตัวตนของมนุษย์
แผ่นดินที่พวกเขาทุ่มเทลงไป กลายเป็นพระเจ้าของพวกเขา
กลายเป็นพิธีกรรมทางศาสนา และกลายเป็นพิธีการทางวรรณะ
แผ่นดินกลายเป็นอำนาจ
จากตำนานและมหากาพย์สู่ปัจจุบัน...
เพื่อขยายอาณาเขต
เพื่อสั่งสมอำนาจ เกิดเป็นสงครามมากมาย
ฝ่ายที่พ่ายแพ้ก็จะตกเป็นทาส!
แม้แต่ในดินแดนเอกราชอินเดีย การ ถือสิทธิ์และการลิดรอนสิทธิ์ในที่ดิน
และสถานะทางสังคม ที่เกี่ยวข้องกับมัน
ต่างถูกบัญญัติไว้เป็นกฎหมาย
ถึงจะผ่านมาหลายศตวรรษ
เหตุการณ์เหล่านี้ยังไม่เปลี่ยนไปนัก ในหมู่บ้านและเมืองของเรา
ที่ดินจำนวนมากในเมืองต่างๆ
ถูกครอบครองโดยชาวสลัม ด้วยแรงงานและตัวเลขของพวกเขา
เราจึงเรียกพวกเขาว่า "คนจนเมือง"
พวกเขาต้องเผชิญ การถูกกดขี่ในประเทศนี้
บริษัทห้างร้านต่างๆ และเจ้าพ่อที่ดินรู้สึกว่า
ดินแดนเหล่านี้ตกอยู่ในกลุ่มคน ที่กำลังทำลายทัศนียภาพของเมือง
กลุ่มคนที่ไม่สะอาดสะอ้าน
และเป็นแหล่งซ่องสุมอาชญากร พวกเขาจึงรวมหัวกันขับไล่คนจน
ผู้คนถูกขับไล่ออกจากที่ดินของตัวเอง อย่างโหดร้าย
ไม่ถูกขับไล่ออกนอกเมือง
ก็ถูกผลักดันให้ไปอยู่ใน โครงการที่พักอาศัยกล่องไม้ขีด
พวกเขาต้องตายไปโดยไม่มีแม้แต่ที่ดิน ที่อ้างได้ว่าเป็นของตัวเอง
เหตุการณ์ลักษณะนี้เกิดขึ้นทุกเมือง โดยมีเราเป็นประจักษ์พยาน
เมืองหลวงทางเศรษฐกิจของอินเดีย...
มุมไบ ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
"พร้อม! ออกอากาศแล้วเหรอ"
ผมรายงานจากลานกลางแจ้ง บนถนนของสลัมดาราวี
การเลือกตั้งสมัชชาแห่งชาติ ใกล้เข้ามาแล้ว
หัวหน้าพรรครัฐบาลคนปัจจุบัน ฮารีเดฟ อับฮันการ์
ประกาศโครงการ "มุมไบสะอาด" ในโค้งสุดท้าย
แผนการทำลายที่อยู่อาศัย แล้วสร้างตึกแทนที่
ประเด็นสำคัญของการสร้างบ้านใหม่ คือการส่งมอบสถานที่หลายแห่ง
"ปูจา" คือตึกหลังแรกที่กำลัง ดำเนินการอยู่ขณะนี้ที่สลัมดาราวี
"ลุกขึ้นสู้" คือการเคลื่อนไหว ของประชาชนที่ต่อต้านโครงการนี้ครับ
ตามผมมาแล้วคุณจะเห็น...
"ภูมีปูจา" กำลังเกิดขึ้นอีกฝั่งหนึ่ง...
ส่วนการประท้วงโดย "ลุกขึ้นสู้" ก็เคลื่อนไว้อยู่ด้านหลังนี้เลย
การคัดค้านครั้งแรกต่อแผนการนี้ สร้างความโกลาหลในหมู่ผู้พักอาศัย
เฮ้ย ทำอะไรน่ะ
หลีกไป ปิดเลยนะ!
หยุดถ่าย!
ท่านครับ กล้อง!
เราซักผ้าอยู่ทุกวัน
เราซักผ้าอยู่ทุกวัน!
เราซักผ้าอยู่ทุกวัน
เราซักผ้าอยู่ทุกวัน!
บ้านเรา เราต้องปกป้อง
บ้านเรา เราต้องปกป้อง!
บ้านเรา เราต้องปกป้อง!
- พูดดังๆ! - เริ่มได้!
บ้านเรา เราต้องปกป้อง!
สิทธิ์เรา เราต้องรักษา
เวรเอ๊ย! หลีกไปนะ!
- สิทธิ์เรา เราต้องรักษา! - หยุดไปเลยนะ
- เราไม่มีวันยอมยกให้ใคร - เงียบปากไปเลย!
เราเป็นเจ้าของยังไม่มีปัญหาเลย
พวกมีปัญหาอะไร
ก็คุณเป็นเลขาธิการ
คุณคงกะฟันค่านายหน้ายับเลยสิ จะปล่อยให้คนรอการตัดสินใจของคุณเหรอ
ที่นี่นายมีอำนาจเหรอ
ดาราวีจะเต็มไปด้วยตึก จะรักษา "โดบิกาต" ไว้เหรอ
นี่!
พี่สาวคนนี้อยู่ที่นี่มา 20 ปีแล้ว
ถ้าไม่มีที่ทำกินแล้วเธอจะทำยังไง
สิทธิ์เรา เราต้องรักษา!
- เขามาแล้ว ไปเร็ว - ไปกันเถอะ
เราไม่มีวันยอมยกให้!
- เราซักผ้าอยู่ทุกวัน - พี่ครับ
ผมนึกว่าจะไม่มีปัญหาอะไร
- ดี - ดูสิครับว่าเกิดอะไรขึ้น
-ไม่ต้องห่วงครับ - หาทางจัดการหน่อยสิ
เขาต้องมาตรงนี้แน่
อย่าหาเรื่องเขาล่ะ ฉันเตือนแล้วนะ
ทำไมทุกคนถึงกลัว
ทำไมทุกคนถึงขวัญเสีย
เราแค่ประท้วง จริงไหม
มาเริ่มกันเลย
เราซักผ้าอยู่ทุกวัน
งานเรา เราต้องปกป้อง!
- ไล่พวกเขาไป - ครับ ท่าน
ถอยไปเลย!
เราไม่มีวันยอมยกให้ใคร
เราไม่มีวันยอมยกให้ใคร!
เราซักผ้าอยู่ทุกวัน
เราซักผ้าอยู่ทุกวัน!
สิทธิ์เรา เราต้องรักษา
- เราไม่มีวันยอมยกให้ใคร - หุบปาก!
ของฟรี ยังมีหน้ามาเรียกร้องอะไรอีกหรือไง
อะไรบ้างที่แกให้มาฟรี
ดาราวีเป็นสมบัติพ่อแกเหรอ
พ่อแกเป็นเจ้าของหรือไง บอกมาซิ!
- หา - ท่านครับ ฟังก่อนนะ
มันไม่ยุติธรรมเลยที่จะมอบบ้าน ให้บางคนแต่คนอื่นๆ กลับไม่ได้
"มุมไบสะอาด" แต่จะย้ายเฉพาะชาวสลัม นั่นพอเหรอที่จะทำความสะอาดอินเดีย
ถามความยินยอมของทุกคนก่อน แล้วค่อยตัดสินใจสิ
นี่!
นายไม่ใช่ลูกชายของญาติฉันเหรอ
นายทำงานอะไรที่ถนน 90 ฟุต
นี่เป็นโครงการของพรรคฉัน
ฟังนะ
อย่าสร้างปัญหาแล้วพาคนของนายออกไปซะ
เข้าใจไหม
ถึงเป็นญาติฉันก็ไม่ยอมให้หรอกนะ
กลับไปทำงานได้
- กลับไปทำงานได้ - นี่!
- จัดการให้เสร็จก่อนมืดแล้ว… - เงียบ!
ฉันไม่กลัวคำขู่ของแกหรอกนะ
ฉันเป็นผู้หญิงมราฐี ฉันอยู่ที่นี่
หุบปากไปเลย!
รู้ไหมว่ากำลังพูดกับใครอยู่
- รู้สิ ฉันก็มีตานะ! - กล้าดียังไง
ลงไป ลงไปเลย!
อย่าบังอาจมาขึ้นเสียงนะ!
หุบปาก หยุดนะ!
- หยุดเลย! - จับพวกมัน!
จับพวกมัน!
ฉันจะให้เวลาห้านาที
ออกไปจากที่นี่ซะ เข้าใจไหม
แกเป็นใครถึงมาบงการเรา
กระดิกหางไปรอรับเงิน ที่เขาโยนให้ใช่ไหม
ปากดีนักนะ
พี่เทวี!
เฮ้ย!
ฟาดแล้วโยนพวกมันออกไป!
ปล่อยนะ ปล่อย!
คล้องแขนกันไว้ คล้องแขน!
จับมือกันไว้!
จับพวกมัน! จับพวกมัน!
จับพวกมัน! จับพวกมัน!
จับพวกมัน! จับพวกมัน!
ไล่พวกมันไป!
จับพวกมัน! จับพวกมัน!
พาทิล จัดการให้ไวเลย
วิษณุไบ กล้าดียังไงถึงมารื้อโดบิกาต
มาดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น กับความโอหังของแก
รออยู่นี่นะ ฉันจะไปตามเขา!
บีมจี!
- ฟังฉันนะ อย่าไป! - จะไปไหนน่ะ
อย่าไป!
เฮ้ย!
เฮ้ย!
ฟังฉันก่อน...!
บีมจี!
ฟังนะ กาลา ลูกสุดท้ายสองรันนะ
ตีช้าๆ เดี๋ยวฉันมาต่อเอง
เอาเลย ลูกพี่!
ตามนั้นเลย!
เขาจัดการได้แน่
- มารอดูกัน - เขาทำได้แน่!
แค่สองรัน จูจูบี
พี่ครับ ตีให้สุดไปเลย!
ดูเกมของฉันนะ
เฮ้ บาวล์ บาวล์
เล็งที่ไม้วิคเก็ตนะ นี่เกมของเรา ใจเย็นๆ
- เตรียมตัวนะ! - ไฟซัลหวดเข้าไปเลย
เดี๋ยวก่อน
- บ้าเอ๊ย! - อะไรอีกล่ะ!
พร้อมหรือยัง
- โยนเลย - เอาเลย กาลา!
- เฮ้! - โธ่...!
เฮ้ มันไม่ออกนะ!
ไม่ มันไม่ออก!
วาลียัปปา นี่มัน "โนบอล" นะ
- อะไรนะ - โนบอลไง ดูสิ
พ่อ ออกไปเลย
โนบอล!
ไวด์ ไวด์บอล!
เอาไม้มาเลย
พูดว่าไงนะ
- มันไม่ใช่ไวด์บอลนะ - ช่างหัวมัน ไม่เล่นแล้ว!
ลูกนี้ใช้ได้!
กาลา! พวกเขากำลังรื้อ "โดบิกาต"
พวกมันตีแม่ผม
เลนินกับ "เจ้าพายุ" ประท้วงกันอยู่!
วิษณุไบมันทำแบบนี้ ท่านกาลา
ไอ้วิษณุไบ
เซลวาม
ฟังนะพี่เซลวาม
เราเป็นคนปลุกการประท้วงครั้งนี้
อย่ามาทำให้เสียเรื่องน่า
พาพวกเขากลับไปให้หมด
ความยุติธรรม! ความยุติธรรม!
เราต้องการความยุติธรรม!
ความยุติธรรม! ความยุติธรรม!
เราต้องการความยุติธรรม!
ความยุติธรรม! ความยุติธรรม!
เราต้องการความยุติธรรม!
ไม่ๆ ๆ พี่เซลวาม!
เซลวาม อย่า!
เซลวาม นี่มันอะไรกัน
นี่คือปัญหาของกฎหมาย และความสงบเรียบร้อย
ฉันต้องใช้กระบองจัดการนายนะ
No comments yet. Be the first to leave one.