A Shop for Killers (킬러들의 쇼핑몰)

ไม่พบสัญญาณชีวภาพครับ

ถ้าจองจินมันอยู่ที่นี่ละก็…

ผมจะยอมควักตาขวาด้วยเลย

ไม่ว่าจองจินมันจะอยู่หรือไม่ มันก็เป็นขั้นตอนที่ต้องทำ

ก็มัวแต่ทำตามขั้นตอน ถึงจับมันไม่ได้สักที

เสวยสุขอยู่ที่นี่เองสินะ

ไอ้เวรจอมเจ้าเล่ห์นั่น

ถ้าผมเป็นจองจินมันละก็

ตอนนี้ผมคงจับตาดูเราอยู่จากที่ไหนสักที่

พบทางลับในห้องน้ำครับ พบทางลับ

ถอยออกมาเร็ว!

มันกันกระสุน ยิงนัดเดียวจากตรงนี้คงทำอะไรไม่ได้

ถอยก่อนเถอะ

"ร้านลับนักฆ่า 2"

"ตอน 2 รหัสแดง"

เธอจะโทษฉันก็ได้นะ

แต่ฉันเสียเธอไปอีกคนไม่ได้

ฉันถึงได้สร้างห้างนี้ขึ้นมา ก็เพื่อปกป้องเธอ

หนูคิดว่าเรื่องของอาคงไม่ธรรมดาอยู่แล้ว

แต่นี่มันเกินที่คิดไว้ไปไกลเลย

เพื่อปกป้องหนู

อากำลังบอกว่าได้รับเงิน จากการค้าอาวุธให้พวกนักฆ่ารับจ้าง

งั้นคนพวกนั้น

ก็ต้องฆ่าใครต่อใครด้วยอาวุธที่ซื้อจากอาสินะ

อือ

นี่คือโลกของฉัน จองจีอัน

ในโลกที่เราต้องฆ่าคน ถ้าเราไม่อยากถูกฆ่า

ฉันพยายามทำดีที่สุดแล้ว

แต่เป็นความผิดฉันเองที่ทำให้เธอมีอันตราย

มาขอโทษเอาป่านนี้จะได้อะไรล่ะ

หนูจะไปจากที่นี่ จองจินมัน

ฟังให้ดี จองจีอัน

ไม่ว่ายังไง อยู่กับฉันเธอจะปลอดภัยที่สุด

หนูไม่อยากก้าวเข้าไปในโลกของอา

เธออาจไม่อยากยอมรับนะ

- แต่เธอก้าวเข้ามาแล้ว - ไม่

หนูนึกว่าอาตายไปแล้ว แต่อาก็รอดชีวิตกลับมา

หนูไม่เกี่ยวอะไรกับห้างนั้น หรือเมอร์เธอเฮลป์เลย

อาพูดเองนี่

ว่าหนูมีทางเลือกเสมอ

รับไปสิ

จองจีอัน จากนี้ไป เธอต้องเอาชีวิตรอดด้วยตัวเอง

(บัตรประชาชน อีอาริน)

อนาคตข้างหน้า

สักวันหนึ่ง เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย

และหนูกลับไปใช้ชีวิตปกติได้อีกครั้ง…

หนูจะกลับมา

จองจีอัน

อะ เผื่อไว้นะ รับนี่ไปสิ

ถ้ามีเรื่องอะไร ใช้มันติดต่อหาฉันนะ

ส่วนนี่จะช่วยเรื่องความปลอดภัยได้

แล้วก็เป้ใบนี้… ไว้ไปถึงที่ปลอดภัยค่อยเปิดนะ

ตอนเธออยู่คนเดียว

- นาย - หือ

ถ้าไปร่วมมือกับจองจินมัน มาติดตั้งกล้องรอบตัวฉันอีก

ฉันฆ่านายแน่

ก็ได้ ไม่ทำแล้ว

สัญญา

โชคดีนะ

จีอันด้วยนะ

ไปออกกำลังกายอะไรทุกคืนแบบนี้

หือ

ดูสิว่าจีอันของเราเมินฉันอีกแล้ว ทำเป็นหูทวนลมซะได้

โธ่เว้ย เพราะใครไม่รู้ ฉันรู้สึกคันคอยิบๆ อีกแล้วเนี่ย

เนอะ

เต้าหู้จ้า พริกจ้า

กระเทียมจ้า

มะเขือเทศราชินีจ้า

มะเขือเทศราชินี ต้นหอม ผักโขม…

นี่ จะเปิดดูข้างในทำไมเล่า

แค่นี้ก็แทบไม่ได้กำไรแล้วเนี่ย

ก็ดูสิ คุณยายพิลซุนสั่งเห็ดหอมหนึ่งกิโล

แล้วนี่เอาเห็ดนางรมมาได้ยังไง

โธ่เอ๊ย เห็ดมันก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ

เห็ดนางรมอร่อยกว่าอีก

แถมช่วงนี้เห็ดหอมแพงด้วย

จะแพงหรือไม่ก็ช่าง คิดว่าชาวบ้านไม่มีเงินจ่ายหรือไง

คราวก่อนที่ใช้ไม้นี้ก็โดนพวกแกอัดน่วมเลยนี่

ยังจะกล้าทำอีกเหรอ

ถ้ายังทำแบบนี้อีก พวกเราชาวฮานัมจะหาร้านอื่นมาแทนแน่

โธ่ อูจิน

ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ เรารู้จักกันมาตั้งนานแล้วนะ

ช่วงนี้เหงาเหรอ ฉันแนะนำสาวให้ไหมล่ะ

เลิกพูดบ้าๆ สักที

- ผัวฉันยังหลับไม่ตื่นเลย - โอ๊ย ตลกจัง

ไอ้กาฝากนั่นจะทำอะไรได้อีกล่ะ

ทำได้แค่นอนไปวันๆ

จริงด้วยๆ

จะรีบไปที่ไหนหรือไง อาริน

ทำไมต้องตั้งใจทำขนาดนั้นด้วย

นี่ ยัยอาริน!

คะ

รายชั่วโมงน่ะ รายชั่วโมง

เราได้ค่าจ้างเป็นรายชั่วโมงนะ

ต้องค่อยๆ ทำไป ถึงจะได้เงินเยอะขึ้น

เธอจะเหมาทำคนเดียวแบบนั้นไม่ได้นะ

ค่ะ

ยัยเด็กนี่ ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง

หรือตั้งใจไม่ฟังกันแน่

พอแล้วน่า

ค่อยๆ ทำกันไปนะคะ ฉันขอตัวก่อนค่ะ

ตายแล้วๆ

นางเล่นหนีไปแบบนั้น ฉันไม่กลายเป็นนางมารร้ายพอดีเหรอ

นางมาที่นี่ได้ปีนึงหรือยังนะ

ยังไม่ครบปีเลย

แต่ฉันไม่ถูกชะตานางเลยจริงๆ

เวลาถามอะไรไป นางไม่ตอบด้วยซ้ำ

ฉันไม่ถูกจริตนางเลยสักอย่าง

ดึกๆ ดื่นๆ นางยังวิ่งไปทั่วอยู่อีกไหม

เห็นว่ายังวิ่งอยู่นะ

เอาอีกแล้วนะ แม่ๆ

ลูกชายฉันมาแล้ว

- ไงจ๊ะ - ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งกัน

ตายจริง

แม่ๆ ถ้ารวมคุณอารินด้วย พวกเราก็มีกัน 30 คนเป๊ะๆ

เราได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐ

ถ้าไม่มีคุณอารินสักคน เราได้ถูกตัดเงินสนับสนุนพอดี

สมัยนี้จะเที่ยวไปว่าคนหนุ่มสาวส่งเดชไม่ได้นะ

เราน่ะพยายามเป็นมิตรกับนางนะ

แล้วแกมาว่าเราทำไมเนี่ย

ยัยเด็กนั่นต่างหากที่ไร้มารยาท

ไอ้หยา ฉันละอึ้งจนพูดไม่ออกเลย

คิดว่าทำไมมันเป็นแบบนั้นล่ะ

อูจินเองก็เป็นผู้ชายนะ

มันก็ต้องแต่งงานใช่ไหมล่ะ

- ว้าย จริงด้วย - เลิกจับคู่เราเถอะน่า

ผมยุ่งพออยู่แล้ว ที่ต้องตามเช็ดตามล้างให้พวกแม่ๆ

จะไปแต่งงานได้ยังไงล่ะ

- คุณยายพิลซุน - ว่าไง

ที่ร้านเห็ดหอมหมด เลยได้เห็ดนางรมมาแทน

ว่าไงนะ เห็ดสองอย่างนั้น มันต่างกันคนละเรื่องเลยเหอะ

แน่ใจนะว่าไอ้พ่อค้าร้านชำนั่น ไม่ได้ซื้อของถูกๆ มา

แล้วมาฟันกำไรเราน่ะ

ไม่ต้องห่วงครับ ผมจัดการแล้ว

แม่ๆ ผมเอาไปไว้ที่หน้าบ้านนะ

ตอนกลับก็อย่าลืมหยิบไปด้วยล่ะ

- ได้สิ - รู้แล้ว

เพรียงหัวหอมหมักเหรอ

ของคราวก่อนยังไม่หมดเลย ไม่เป็นไรหรอก

ไม่ได้ให้แก เอาไปให้ยัยหนูอาริน

ฉันพกมาเพื่อให้นางนี่แหละ

แต่นางสะบัดตูดกลับไปโดยไม่ฟังฉันเลย

ตอนแกแวะเอาของไปส่งร้านชำ ก็เอาไปให้นางและลองชวนว่า

"ไว้มากินข้าวกับเพรียงหัวหอมหมักกันนะ" ดูสิ

ไม่เอาหรอก

โอ๊ย อยู่ไม่ไหวแล้ว พวกแม่ๆ คอยจู้จี้ไม่หยุดแบบนี้

- ถ้าอยากแต่งงานก็ฟังไว้เถอะ - ไปออกเดตด้วยนะ

- ผมไปละ - จะอยู่กับพวกเรายันแก่หรือไง

คุณอาริน

อยากลองชิมนี่ไหมครับ

ไม่ใช่สิ

อาริน… คุณอาริน…

คุณอาริน กินอะไรหรือยังครับ

คุณอาริน กิน…

คุณอาริน

มีใครอยู่ไหมครับ

อยู่บ้านไหมครับ

คุณอาริน

อะไรน่ะ

เกิดอะไรขึ้นกัน

(ฮันนิบาลผู้พิชิตโรมัน ประวัติศาสตร์สงครามพิวนิก)

คุณอาริน

อยู่บ้านไหมครับ

คุณอาริน อยู่ในบ้านไหมครับ

อะไร คุณมาที่นี่ทำไม

คือว่า…

เรื่องของเรื่องก็คือ…

คุณยายชอมรเยฝากนี่มาให้ ผมก็เลยมาน่ะครับ

ขอโทษด้วยครับ

ผมไม่น่าถือวิสาสะเข้ามาเลย

แต่…

บ้านของคุณ…

ไม่มีอะไรครับ

อูย ก้นฉัน

ทนายจางอินซอบใช่ไหมคะ

- รู้จักผมเหรอครับ - ผมรับเองครับ

ไม่ๆ เขาถามหาฉัน ฉันควรรับสายเอง

ครับ

ว่ามาได้ครับ ผมจางอินซอบ

จองจินมันพูดครับ

ครับ

ได้ยินว่าคุณเป็นคนรักษาสัญญา

แต่เราควรจะเจอกันตอนบ่ายสามไม่ใช่เหรอครับ

พวกคุณต่างหากที่ผิดสัญญาก่อน

พวกเราเหรอครับ

ผมไม่เข้าใจที่คุณพูดเลย

ผมนั่งตรงนี้มาตั้งแต่บ่ายสองโมงครึ่งแล้ว

ลองดูสิ

(คิมชานอู บาบิลอน ทหารรับจ้างทีม 1)

(พัคชอลมิน บาบิลอน ทหารรับจ้างทีม 1)

(จองฮยอนซู บาบิลอน ทหารรับจ้างทีม 1)

ครับ

ผมเข้าใจที่คุณพูดนะ

แต่ข้อมูลส่วนตัวของพนักงานเราเป็นความลับ

นี่คุณแอบเจาะเข้าเซิร์ฟเวอร์เราเหรอ

ถ้าจริง เรื่องที่เราจะคุยกัน คงต้องเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ

(ปฏิบัติการลอบสังหารผู้ที่ได้เป็น นายกรัฐมนตรีกัมพูชา )

ครับ

ตอนนี้ผมเข้าใจชัดเจน ถึงเจตนาของคู่เจรจาแล้วครับ

เมื่อผมเชื่อว่า บาบิลอนเต็มใจจะเจรจากับผมจริงๆ