처음 200줄입니다.
(โรแมนซ์ฉบับเร่งรัด)
ครู อีกเรื่องค่ะ
ครูคะ
งั้นวันนี้ล่ะคะ
คุณมาเพราะแฮอีจริงๆ เหรอคะ
ฉันถามว่าคุณมาเพราะแฮอี ไม่มีเหตุผลอื่นจริงๆ เหรอ
ไม่งั้น…
หรือเป็นเพราะว่า…
สวัสดีค่ะ คุณครูชเวชียอล
ฉันเป็นแม่ของบังซูอา นักเรียนห้องติวเข้ม
และในสกายมัมดอตเน็ต…
ตายแล้ว
อะไรเนี่ย
- เดี๋ยวครับ - แม่ๆ พวกนั้นมาได้ยังไง
มากันถึงที่นี่เลย แปลว่ารู้หมดแล้วเหรอ
รู้ได้ยังไงนะ
ฉันรูดซิปปากสนิทเลยนะ นอกจากยองจูก็ไม่ได้บอกใครเลย
ผมเจ็บมากนะ
ขอโทษค่ะ ฉันคุมน้ำหนักมือไม่อยู่
ทำยังไงดีคะ ครู
คุณนัมแฮงซอนอยู่นี่นะครับ
ผมจะไปจัดการเอง
เดี๋ยวค่ะ ครูจะจัดการยังไง ครูคะ
ครู
- แม่ ทำไมเหรอ - ตาเถร
มีเรื่องอะไรเหรอ
คือว่า…
เปล่าๆ เข้าไปเถอะ แฮอี
เข้าบ้านเถอะ ไม่เป็นไร
ออกมาได้สักทีนะคะ
พวกเรากำลังคิดอยู่เลย ว่าจะต้องรอตรงนี้ทั้งคืนหรือเปล่า
โธ่ ผ่านไปไม่ถึงนาทีเลยนะครับ
คุณขาดความอดทนเกินไปหรือเปล่าครับ คุณแม่ซูอา
ก็มันมีเหตุผลให้ฉันเป็นแบบนั้นไงคะ
นี่คุณเพิ่งออกมาหลังติวส่วนตัวให้แฮอีใช่ไหมคะ
พวกเรารู้หมดแล้ว อย่าแก้ตัวเลยค่ะ
ครับ ถูกแล้วครับ
- แม่เจ้า - มันเป็นปัญหาเหรอครับ
เดี๋ยวนะ
ก็เป็นน่ะสิคะ
ปัญหาใหญ่สุดๆ เลยนะ นี่เรื่องใหญ่เลยค่ะ
ไม่ได้เป็นปัญหาแค่อย่างสองอย่างด้วย
โอเค งั้นไปคุยกันเถอะครับ
เดี๋ยวค่ะ จะไปไหนคะ
ไปคุยกันที่ออฟฟิศผมไงครับ
ดูเหมือนพวกคุณ จะมีหลายเรื่องที่อยากพูด
อากาศก็เย็นอยู่ จะให้เป็นหวัดไม่ได้นี่ครับ
- ไม่ค่ะ เราไม่เป็นไร - แต่ผมเป็นครับ
ถ้าผมเป็นหวัดลงคอละก็ งานงอกแน่ครับ
ใช่ว่าคุณจะรับผิดชอบนี่ครับ
ไปกันเถอะครับ
ให้ตายเถอะ
เป็นห่วงสุขภาพตัวเองเหลือเกิน
- ไปกัน ตามเขาไป - จริงๆ เลย
เดี๋ยวนะ
ทุกคนไปไหนกัน
ทำไมไม่รับสายเนี่ย
เดี๋ยวสิ…
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ครับ ถูกต้องแล้วครับ
ผมติวส่วนตัวให้แกอยู่ครับ
นัมแฮอีน่ะ
คุณพูดได้หน้าตาเฉยแบบนี้เลยเหรอคะ
ครูเซ็นสัญญาผูกขาดกับสถาบันเดอะไพรด์นี่คะ
แล้วอีกอย่าง แบบนี้มันผิดกฎหมายหรือเปล่า
- ได้แจ้งสำนักงานศึกษาธิการไหมคะ - ไม่ครับ ไม่มีเหตุผลให้ต้องแจ้งนะครับ
เพราะผมสอนโดยไม่ได้รับค่าตอบแทน
ทำไมถึงไม่รับค่าตอบแทนล่ะ
แม่ๆ ครับ
ผมคิดว่าพวกคุณกำลังล้ำเส้นผมอยู่นิดหน่อยนะ
จะแจ้งจับผมเหรอครับ
ผมรู้สึกสงสารที่เด็กที่มีคุณสมบัติ ถูกไล่ออกอย่างไม่ยุติธรรม
เลยเป็นคนเสนอว่าจะสอนแกครับ
พวกคุณก็ทราบนี่ครับ ว่าผมจัดทอล์กโชว์เตรียมสอบเข้า
และสนใจกิจกรรมเพื่อสาธารณะ
อีกอย่าง ผมติวให้แก ในเวลาส่วนตัวของผมหลังสอนเสร็จด้วย
แล้วมีเหตุผลอะไร ที่ผมจะพูดหน้าตาเฉยไม่ได้เหรอครับ
งั้นชีตเรียนล่ะคะ
พวกเราต้องจ่ายค่าเรียนแพงขนาดไหน เพื่อเข้าห้องติวเข้ม
มันไม่ใช่ชีตของห้องติวเข้ม แต่เป็นชีตของผมครับ
กรรมสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของผมครับ
เรื่องชีตจะว่าแบบนั้นก็ได้
งั้นถ้ามีนักเรียนที่น่าสงสาร คุณก็จะติวส่วนตัวให้ทุกคนเหรอคะ
คุณบอกว่าคุณอาสาติวให้แกไงคะ
อ้อ เรื่องนั้น…
เดี๋ยวค่ะ
ฉันเป็นคนขอร้องเขาก่อนค่ะ
ฉันอ้อนวอนเขาเองค่ะ ให้ติวส่วนตัวให้แฮอี
ฉันตื๊อครูเขาใหญ่เลยค่ะ
- ขอโทษนะครับ - คุณพี่ทั้งหลายคะ
ฉันเข้าใจที่พวกคุณโกรธนะคะ แต่มาลงที่ฉันเถอะค่ะ
ครูแค่บริจาคความสามารถให้ เพราะปฏิเสธฉันไม่ได้
พอลูกถูกไล่ออกจากห้องติวเข้ม
- ฉันก็เสียสติ… - โอเค เดี๋ยวครับ
- มาคุยกับผมหน่อย - ฉัน…
- เธอพูดอะไรน่ะ - คุณพระ
- เธอว่ายังไงนะ - เดี๋ยวนะ
- อะไรกันเนี่ย - ให้ตาย
- ครูคะ เดี๋ยว… - มาก็ดี
บอกให้พวกนั้นกลับไปซะ ฉันพูดจบแล้ว
เดี๋ยวค่ะ แต่ฉันยังพูดไม่จบนะ
ฉันยัง…
ครูทำอะไรคะเนี่ย
- แล้วนี่มันห้องน้ำชาย - อ้อ จริงด้วย
เดี๋ยวค่ะครู
เดี๋ยวนะ คุณตามมาตอนไหนครับ
ผมบอกให้อยู่เฉยๆ ไง เดี๋ยวผมจัดการเอง
ฉันจะอยู่เฉยได้ไงคะ ดูก็รู้ว่าครูจะถูกพวกเธอเล่นงาน
คุณก็เลยจะมาช่วยผมเหรอครับ
คิดว่าผมจะอยู่เฉยๆ ให้โดนเล่นงานอย่างเดียวเหรอ
แล้วทำไมต้องเสียสละตัวเอง พูดสิ่งที่ไม่เป็นความจริงด้วย
ผมบอกว่าจะจัดการเองไง
แต่ถึงงั้นก็เถอะ…
คุณรู้ตัวไหมครับ ว่าตัวเองเป็นโรคชอบแก้ปัญหาแบบแปลกๆ
รีบแก้นิสัยนั้นเถอะ
มันทำให้คุณอยู่ลำบาก คนอื่นก็ลำบากขึ้นด้วย รู้ไหมครับ
เดี๋ยวนะ ทำไมถึงพูดแบบนั้น
ก็ฉันเห็นว่าครูตกที่นั่งลำบากเพราะพวกเรา…
ตอนนี้ผมตกที่นั่งลำบากกว่าเดิมอีก
เนี่ยๆ นี่มันอะไรกันครับเนี่ย
ใครมาเห็นก็ว่ามันแปลกนะครับ
เดี๋ยวนะ
คนที่ทำให้มันแปลกคือใครกันแน่
เข้ากันไม่ได้เลย
เอาเป็นว่ารีบหนีไปกันเถอะครับ ก่อนที่พวกแม่ๆ จะมาเห็นเรา
ได้ยังไงคะ พวกเธอไม่ใช่คนที่จะปล่อยผ่านไปง่ายๆ นะ
- ไม่รู้ครับ จากนี้ผมก็ต้องลองคิดดู - ทำไมต้องหงุดหงิดด้วย
ฉันเป็นนักกีฬากองหน้ามาก่อนนะคะ เก่งรุกมากกว่ารับ
การเล่นกันเป็นทีม
คุณไม่รู้จักเหรอครับ
ตอนเป็นนักกีฬาคงถูกไล่ออกจากสนามบ่อยๆ แหง
ไม่ต้องบอกก็รู้
- รีบไปกันเถอะครับ - เดี๋ยวนะ อะไรกัน
เขารู้ได้ยังไงเนี่ย
น่าหงุดหงิดชะมัด
(ตอน 9 ทฤษฎีผีเสื้อขยับปีกของการที่เราพบกัน)
(ตอน 9)
ทำไมชเวชียอลถึงมั่นหน้าได้ขนาดนั้นนะ
เขาเบ่งใส่เราเลยนี่นา ว่าเป็นปัญหาตรงไหน
นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เราคิดไว้นี่คะ
พี่คะ พี่
อยู่นี่เอง พี่
เดี๋ยวนะ
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย
ชเวชียอลติวส่วนตัวให้แฮอีเหรอ
เธอไปฟังจากใครมา
คือฉันแชตหาแม่ฮาจองเพราะมีเรื่องจะถาม…
นั่นมันไม่สำคัญนะ แล้วเป็นยังไง
ได้คุยกับชเวชียอลไหม
เขาว่าไง
จะเลิกสอนไหม
ไม่เลย
แต่ว่านะ
ชเวชียอลพูดมาแบบนั้น
หรือว่ามันไม่เป็นปัญหาจริงๆ คะ
มันไม่เป็นปัญหากับชเวชียอล แต่ไม่ใช่กับพวกเรานี่คะ
มันเป็นปัญหากับพวกเรานะ
- ไม่ได้การแล้ว - โอ๊ะ
ฉันต้องคุยกับผอ.หน่อยแล้ว
- พี่ - รอแป๊บนะ
- อะไรเล่า - พี่ เดี๋ยว
พี่แกปรี๊ดแตกแล้วนั่น
ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย
แม่ซอนแจไปไหนล่ะ
เวลาแบบนี้ ต้องมีคนฉลาดอย่างแม่ซอนแจอยู่ด้วยนะ
(อพาร์ตเมนต์อิมพีเรียล)
อีฮีแจ
แกไปไหนมากันแน่
ฮีแจ
ฮีแจ
เปิดประตูหน่อย
ฮีแจ
สถานการณ์แบบนี้ จังหวะเป็นสิ่งสำคัญนะ
ฉันควรทำให้พวกเธอเงียบ แล้วกล่อมพวกเธอตอนนั้นเลย
แม่ๆ พวกนั้นรู้ได้ยังไงนะ
จินอีซัง
(ไอ้เวรชเวชียอล)
(ไอ้เวรชเวชียอล)
(คณิตศาสตร์ก็ต้องชเวชียอล)
หัวหน้าจี ลองโทรหาจินอีซังหน่อย เขาไม่ยอมรับสายฉันเลย
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
- ครูครับ คือ… - ตอนนี้เลย ถ้าโทรติดก็ให้ฉันคุย
คือครูครับ ผมจะบอกว่าผู้อำนวยการมาหาครับ
นี่ ไม่ต้องห่วงหรอก
ไหนครูชเวบอกว่าไม่มีปัญหาไง
ถึงงั้นก็เถอะ
พวกเธอไม่ใช่คนที่จะอยู่เฉยกันนี่
จะกังวลล่วงหน้าไปทำไมเนี่ย
พูดกันตามตรง เธอกับเขาไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีนี่
เขาเป็นครู แล้วเสนอว่าจะติวส่วนตัวให้แฮอี
มันใช่เรื่องที่ต้องกลัวเหรอ
ไม่ได้แอบผลิตแบงก์ปลอม หรือลักลอบนำเข้าของเถื่อนกันสักหน่อย
ก็เขาติวส่วนตัวให้แฮอีคนเดียวไง
นั่นแหละประเด็นของแม่ๆ พวกนั้น
เหลือเชื่อเลย พวกนางเว่อร์กันจริงๆ
แต่ก็นะ ตอนที่ฉันทำงานพาร์ตไทม์เมื่อก่อน
แค่ครูสอนว่ายน้ำช่วยจับแขน
สอนท่าให้ใครสักคน พวกนักเรียนก็โวยวายว่าครูลำเอียงงู้นงี้
เพราะมันเป็นเรื่องของลูกๆ
พวกนางก็เลยยิ่งอ่อนไหว
No comments yet. Be the first to leave one.